ทิวาแห่งประตูพันดารา

ลมพัดผ่านใบหน้า

แต่กลับไม่ใช่ลมธรรมดา—มันมีเสียงคล้ายเสียงสายพิณบางๆแฝงมาในสายลม

ทิวาผุดลุกขึ้นนั่งแล้วกวาดตามองไปรอบๆ

เขากำลังอยู่กลางทุ่งหญ้าสีเงิน

หญ้าแต่ละใบส่องประกายเมื่อโดนแสงแดดราวกับทำจากเส้นเงินบริสุทธิ์

“ที่นี่ไม่ใช่บ้านเราแน่ๆ” ทิวาพึมพำ

มะขามตื่นแล้วชูหูสูดดมอากาศเป็๲ระวิง

มันวิ่งวนด้วยความตื่นเต้นจนหญ้าล้มเป็๞วง

แล้วก็สะดุดล้มเองอย่างน่าขัน

ส้มจี๊ดเดินเข้ามาอย่างเหนือๆ

ดวงตาสีเหลืองเฉี่ยวมองรอบๆด้วยความระแวดระวัง

“โอเคโลกนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน เส้นพลังงานเต็มไปหมดเหมือนใยแมงมุมขนาด๶ั๷๺์เลย” ส้ม

จี๊ด

“เธอเห็นได้ยังไงน่ะ!?”  ทิวา

“ก็ฉันเป็๲แมวพิเศษไงล่ะมนุษย์น้อย”

ทิวาฟังแล้วก็ไม่แน่ใจว่าควร๻๷ใ๯หรือควรดีใจที่มีเสียงเพื่อนยากของเขาพูดออกมาได้

แต่ยังไม่ทันถามอะไรต่อลมด้านหลังเขาก็พัดแรงผิดปกติ

กึกกกก

เสียงบางอย่างดังขึ้นใต้พื้น

เหมือนการทำงานของเครื่องจักรขนาด๶ั๷๺์

ทิวาหันไปมองเห็นโครงสร้างหินมหึมาอยู่ไม่ไกล

มันมีรูปทรงคล้ายประตูสูงเกือบสิบเมตร

เสาหินทั้งสองตั้งตระหง่านแผ่นหิน๪้า๲๤๲ประหนึ่งคาน

และภายในเต็มไปด้วยลวดลายเรืองแสงที่ดูคล้ายกลไกโบราณ

ทิวารู้สึกเหมือนหัวใจถูกดึงให้เดินเข้าไป

“นี่มันเหมือนชิ้นส่วนที่ผมซ่อมเลย”

เขาพึมพำอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เด็กชายค่อยๆยื่นมือไปแตะผิวหิน

ทันใดนั้นเอง

เสียงคลิกอ่อนๆดังขึ้นทีละจุด เหมือนเฟืองที่รอใครสักคนมานานแสนนาน

ชิ้นส่วนหินเล็กๆเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นแกนโลหะซับซ้อนด้านใน

ทิวาอ้าปากค้าง

“เดี๋ยวนะมันเหมือนกำลังรอให้ฉันซ่อมจริงๆ ด้วย”

เขามองไปรอบๆ

ไม่มีใครนอกจากเขามะขาม และส้มจี๊ด

มะขามขยับมาดมแล้วเห่าเสียงสั้นๆ

ส้มจี๊ดจ้องเส้นแสงรอบประตูเหมือนอ่านแผนที่ที่คนอื่นมองไม่เห็น

“ทำสิ ทิวา” ส้มจี๊ด

“จะจะให้ผมทำอะไร?”

“ซ่อมมันน่ะสิ เส้นพลังงานมันพันกันยุ่งไปหมด”

ทิวาไม่มั่นใจเลยว่าจะทำได้

แต่หัวใจเขากลับเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

เหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่ในตัวเขามาตลอดชีวิต

เขาค่อยๆใช้ไขควงเล็กๆ ที่ติดตัวจากบ้าน

ปรับเฟืองบางจุด

กระชับน็อตบางตัวที่หลวม

และจัดทิศทางของแกนพลังงานให้เข้ารูป

แคร้งงงง!

ประตูสั่น

เสียงลมกรีดผ่านราวกับความทรงจำโบราณกำลังตื่นขึ้น

ทิวาถอยหนึ่งก้าว

ส้มจี๊ดขู่

มะขามเห่าเสียงต่ำ

และแล้วแสงสีเงินพุ่งขึ้นบิดตัวเป็๞วงแสงกึ่งโปร่งใสตรงกลางประตู

ประตูมิติกำลังเริ่มทำงาน

ทิวาอ้าปากค้าง

นี่มันสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรจะยุ่งเกี่ยวด้วยหรือเปล่า?

แต่ยังไม่ทันได้คิดให้ชัดเสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นมาจากเนินด้านหลัง

เสียงเหมือนโลหะกระทบพื้น

หนักแน่น

มั่นคง

วิวู่ววว

ลมเปลี่ยนทิศอย่างรุนแรงก่อนที่ผู้มาเยือนจะปรากฏตัว

หญิงสาวร่างสูงในชุดเกราะเบาสีเงินเดินออกจากเงา

ดวงตาคมเข้มของเธอไม่ได้มองทิวาในแบบที่ผู้ใหญ่ดูเด็ก

แต่มองเหมือนเขาเป็๞สิ่งที่อันตรายหรือสำคัญมาก

เธอหยุดยืนตรงหน้าเขา

“เด็กจากมิติอื่น หรือผู้พิทักษ์ที่ยังไม่ตื่นเต็มตัว?” หญิงลึกลับ

ทิวากลืนน้ำลาย

ส้มจี๊ดพองขน

มะขามสะอึกหอนเบาๆ

“อะ..เอ่อ ผมชื่อทิวาครับ”

หญิงคนนั้นหย่อนดาบลงเล็กน้อยก่อนแย้มยิ้มบางๆ

“ฉันคือ ลิรินผู้เฝ้าประตูคนสุดท้าย”

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่ไม่มีวันหวนคืนเหมือนเดิม