ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 60 ใส่ร้าย

   “ทำไมมันถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น?” เสียงที่ตึงเครียดเข้าสู่การได้ยินของสายฝน “เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความโกรธเกรี้ยวดังขึ้น “บัดซบเอ้ย! ฝ่ายตรงข้ามเป็นใครกันถึงสามารถสังหารท่านนิวลินได้โดยไม่เกิดเสียงใดๆเลย” นํ้าเสียงไม่สบอารมณ์เอ่ย สายฝนไม่สามารถทนนอนต่อได้ เปลือกตาทั้งสองเปิดออก เขาเห็นลูกน้องนิวลินทั้งสี่กำลังยืนดูร่างกายนิวลินซึ่งตอนนี้กลายเป็นร่างไร้วิญญาณไปแล้วด้วยสีหน้าน่าเกลียด ร่างนิวลินตอนนี้ดูไม่สวยสักเท่าไหร่ มันเละเทะจนดูแทบไม่รู้ว่าร่างนี้เคยเป็นระดับหนึ่งมาก่อน เหมือนกับว่ามันโดนนํ้ากรดราดใส่ แน่นอนนํ้ากรดธรรมดาไม่สามารถส่งผลให้ระดับหนึ่งเป็นแบบนี้ได้หรอก

   “อืม อา” สายฝนลุกขึ้นด้วยความมึนงง ขณะลุกขึ้นก็ดูเหมือนเขากำลังจะล้มลงกับพื้น ร่างกายเขาดูไร้เรี่ยวแรง สายตาสายฝนยังคงดูง่วงนอนอยู่เลย เมื่อสายฝนยืนขึ้นได้สำเร็จเขาก็มองไปยังลูกน้องนิวลินทั้งสี่ ความหมายของสายตาคือเขาต้องการถามว่าเกิดสิ่งใดขึ้น? พวกลูกน้องนิวลินมองไปที่สายฝนด้วยสายตาสงสารเล็กน้อย ชายคนนี้หลับสนิทโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย? ถ้าใกล้ตายก็คงไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย

   โจรคนหนึ่งกล่าวกับสายฝนด้วยนํ้าเสียงหงุดหงิด “ก็มันมีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มาวางยาพวกเราน่ะสิ นายไม่สังเกตเลยเหรอว่าทำไมตัวเองถึงง่วงน่ะ หลังพวกเราหลับไปและตื่นขึ้นมาอีกทีท่านนิวลินก็เสียชีวิตแล้ว คิงนายต้องระวังตัวเอาใว้ ฝ่ายตรงข้ามสามารถฆ่าท่านนิวลินได้อย่างง่ายดาย ถ้ามันต้องการสังหารเราทั้งหมด พวกเราจะไม่มีโอกาสรอดชีวิตเลย ความต่างของพลังมันมากเกินไป”

   “พวกเราโดนวางยา?” สายฝนตกใจ แววตาเขาเผยความหวาดกลัวออกมา ถ้าคนที่โดนฆ่าไม่ใช่นิวลินแต่เปลี่ยนเป็นเขา เขาคงตายไปนานแล้ว เห็นสายฝนหวาดกลัวฉีก็กล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกคิง ถ้าอีกฝ่ายต้องการฆ่าเราจริง พวกเราคงตายไปหมดแล้ว” แม้เสียงของฉีจะสงบนิ่งทว่าภายในความสงบนิ่งนั้นมีความโกรธเกรี้ยวแฝงเอาใว้อยู่

   “อืม แล้วคนที่สังหารท่านนิวลินวางยาพวกเราได้อย่างไร? หรือว่ามีคนร่วมมือกับมันวางยาพวกเรา? ฉันไม่ได้บอกว่าพวกนายเป็นคนร่วมมือกับคนที่สังหารท่านนิวลินนะ ฉันแค่สงสัยเท่านั้น บางทีคนที่สังหารท่านนิวลินและวางยาพวกเราอาจจะเป็นคนที่หลบซ่อนในเงามืดแต่ใช้แสงสว่างบังหน้าก็ได้นะ” สายฝนกล่าวสิ่งที่เขาคาดเดาให้พวกโจรฟัง

   “มันก็มีโอกาสเป็นไปได้ พวกเราเป็นโจร การซ่อนเจตนานั้นเป็นเรื่องธรรมดาของพวกเรา เราซ่อนเจตนาไม่ให้ทุกคนรู้ หนึ่งในพวกเราอาจเป็นเจ้านั่นก็ได้ ฉันเป็นคนที่สองที่พบว่าท่านนิวลินเสียชีวิต และฉันก็พบอีกว่าสิ่งของทั้งหมดของท่านนิวลินหายไป เหลือเพียงแค่เสื้อผ้าเท่านั้น” หนึ่งในลูกน้องนิวลินกล่าว

   “หนึ่งในพวกเราเป็นคนวางยาและร่วมมือกับคนที่สังหารท่านนิวลิน” ทั้งห้ารวมสายฝนด้วยพึมพำ บรรยากาศรอบข้างพลันอึมครึม แม้จะไม่มีใครพูดว่าไม่เชื่อใจคนอื่นแต่ทุกคนล้วนรู้ดีว่าตอนนี้ไม่สามารถเชื่อใจใครได้ทั้งนั้น ความระมัดระวังตัวของทุกคนเพิ่มขึ้นถึงขีดสุด

   “อะ” จู่ๆสายฝนก็ส่งเสียงแปลกๆออกมา เขาเหมือนฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ สายฝนกล่าวสิ่งที่เขาฉุกคิดขึ้นได้ให้ทุกคนฟัง “ฉันจำได้ว่าฉันเห็นลูคิอัสทำอะไรบางอย่างกับอาหาร ตอนนั้นฉันถามเขาไปว่าเขาทำอะไร? เขาตอบว่ากำลังปรุงรสชาติอาหารให้ดีขึ้น เวลานั้นฉันไม่ได้สงสัยอะไรทว่าตอนนี้พอฉันมาคิดดูดีๆแล้ว รสชาติอาหารที่ลูคิอัสปรุงนั้นรสชาติจืดเหมือนเดิมเลย ไม่มีรสเผ็ดหรือหวานแม้แต่นิด ลูคิอัสฉันสงสัยนายที่สุดแล้ว!”

   ลูคิอัสคือหนึ่งในสี่ลูกน้องนิวลิน หลังมันได้ยินคำกล่าวของสายฝนมันก็รู้สึกโกรธ อีกฝ่ายกำลังให้ร้ายมันอย่างแน่นอน วันนี้มันท้องเสียหนักมาก มันไม่ได้ไปปรุงรสชาติอาหารหรือยุ่งเกี่ยวกับอาหารเลยแม้แต่น้อย ลูคิอัสจำได้ว่าตอนที่คนในกลุ่มกำลังทำอาหารตัวมันไม่ได้อยู่ที่นั้นด้วย เวลานั้นมันกำลังขับถ่ายอยู่ในที่ห่างไกลจากจุดที่ทำอาหารมาก ลูคิอัสกล่าวด้วยความโมโห “คิงนายจะใส่ร้ายฉันแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันไม่ได้เป็นคนปรุงรสชาติอาหารซักหน่อย เวลานั้นฉันกำลังข…”

   ลูคิอัสพูดไม่ทันจบพลันถูกสายฝนกล่าวตัดบท “ฉันไม่ได้ใส่ร้ายนายซักหน่อย ฉันแค่พูดในสิ่งที่ฉันคิดและฉันเห็นก็เท่านั้น นายพูดกับฉันแบบนี้ร้อนตัวรึไง?” ลูคิอัสพยายามกล่าวต่อแต่คำพูดของคนอื่นอีกสามคนไม่นับรวมสายฝนก็ทำให้มันหุบปากเงียบ นิ่งค้าง ในใจรู้สึกงงงวย เครื่องหมายคำถามนับล้านตัวปรากฏขึ้นมาในใจมัน

   “ลูคิอัสยิ่งนายทำท่าทางร้อนตัวแบบนี้มันยิ่งทำให้นายน่าสงสัยนะ แล้วนายก็ยังโกหกพวกเราอีก ไม่ใช่แค่คิงคนเดียวหรอก ฉันเองก็เห็นนายกำลังปรุงอาหารอยู่” เซเฟอร์หนึ่งในสี่ลูกน้องนิวลินเอ่ยขึ้น ตัวมันกับลูคิอัสนั้นรู้จักกันมานานหลายปี เดิมมันคิดว่าตนเองรู้นิสัยของอีกฝ่ายในระดับหนึ่ง ทว่าไม่คิดเลยว่าแท้จริงแล้วตัวมันไม่เข้าใจลูคิอัสเลย

   “เซเฟอร์ฉันไม่ได้เป็นคนวางยานะ” ลูคิอัสพยายามแก้ตัวให้กับตนเอง หลังมันพูดก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครเชื่อมันเลย ลูคิอัสกัดริมฝีปากแน่น มองสายฝนอย่างโมโห หากไม่ใช่เพราะชายคนนี้ตัวมันคงไม่ถูกคนอื่นในกลุ่มสงสัยหรอก ลูคิอัสลอบวางแผนสังหารสายฝนในใจ ขณะเดียวกันสายฝนก็ยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มชั่วร้าย ไม่มีใครในกลุ่มสังเกตเห็นร้อยยิ้มนี้เพราะความสนใจของพวกเขาทั้งหมดอยู่ที่ลูคิอัส มีเพียงลูคิอัสที่เห็นรอยยิ้มของสายฝน ตัวมันรู้สึกหนาวอย่างไร้สาเหตุเมื่อมองรอยยิ้มนั้น ลูคิอัสรู้สึกว่ามันกำลังตกไปอยู่ในแผนการของปีศาจร้าย

   “แม้นายจะดูน่าสงสัยแต่พวกเราก็ยังไม่รู้ว่านายเป็นคนวางยาจริงรึเปล่า? นายไม่ต้องแก้ตัวหรอก ยังไงอีกไม่นานความจริงก็ต้องปรากฏ” สายฝนกล่าวก่อนพูดต่อว่า “แล้วเราจะทำยังไงดี? ท่านนิวลินก็เสียชีวิตไปแล้ว หรือว่าพวกเราควรกลับไปที่รวมตัว?”

   “นอกจากกลับไปที่รวมตัวและรายงานให้พวกระดับสูงรู้เรื่องการตายของท่านนิวลินแล้วพวกเราก็ไม่สามารถทำอะไรได้ แม้ว่าตอนนี้มันจะยังดึกอยู่แต่พวกเราก็ต้องรีบเดินทางกลับที่รวมตัวด่วนเลย เราไม่สามารถรอเวลาได้ พวกเราต้องรีบไปแจ้งเรื่องการตายให้พวกระดับสูง” กรอนเอ่ยขึ้นขณะมันกับฉีกำลังเผาศพนิวลิน

   หลังร่างนิวลินถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านแล้วฉีก็ใช้พลังทำให้มันลอยไปพร้อมกับสายลมเย็นยามคํ่าคืนจากนั้นฉีก็พูดด้วยนํ้าเสียงนิ่งสงบว่า “งั้นพวกเราก็เริ่มเดินทางกลับที่รวมตัวกันเถอะ”

   ทั้งกลุ่มเริ่มเดินทางกลับที่รวมตัว โดยในกลุ่มมีกรอนกับฉีอยู่หน้าสุด เซเฟอร์ตรงกลาง และมีสายฝนกับลูคิอัสตามหลัง “นายเตรียมโลงศพเอาใว้เลย!” ลูคิอัสซึ่งขยับเข้ามาใกล้กระซิบสายฝน สายฝนไม่ได้กลัวคำขู่ของมัน เขาเพียงยิ้มอย่างดูถูก ปากขยับกล่าวว่า “โลงศพสำหรับใส่ร่างนายเหรอ?”

   “แก!” ได้ยินคำกล่าวสายฝนบวกกับเห็นรอยยิ้มดูถูกบนหน้าอีกฝ่าย ลูคิอัสพลันเดือดดาล มันอยากสังหารสายฝนมากๆแต่ก็ไม่สามารถทำได้ หากสังหารสายฝนไปมันก็ต้องสู้กับลูกน้องนิวลินอีกสามคน ตัวมันคนเดียวไม่สามารถรับมือกับระดับหนึ่งสามคนได้ ลูคิอัสไม่อยากอยู่ใกล้กับสายฝนอีก มันรีบออกห่างจากสายฝนทันที

   ‘ฉันรู้สึกว่านิวลินตายง่ายเกินไป มันไม่ควรเป็นอย่างงั้นสิ หรือบางทีฉันอาจคิดมากเกินไป?’ วินาทีเดียวกับที่ลูคิอัสเดิออกห่างเขาสายฝนพลันคิดขึ้น เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทว่าไม่ว่าสายฝนจะคิดสักแค่ไหนเขาก็ไม่สามารถหาได้ว่ามันไม่ถูกต้องตรงไหน สายฝนจึงเลิกคิดมันไป

---

จบบทที่ 60 ใส่ร้าย