กระแสสังคมเดือดพล่านประหนึ่งูเาไฟที่ะเิออก ฝูงชนพากันกดดันเรียกร้องให้ตำรวจเพิกถอนสิทธิ์การประกันตัวของคิรันทันทีโดยไม่มีข้อแม้ และนักข่าวจำนวนมหาศาลพากันไปล้อมกรอบที่หน้าคฤหาสน์ของเขาจนแทบกระดิกตัวไม่ได้ คิรันถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในบ้านภายใต้การควบคุมและจับตาอย่างเข้มงวดของตำรวจสองนายที่ยืนเฝ้าอยู่ที่ประตูรั้วคอยคัดกรองผู้เข้าออกทุกคนอย่างละเอียด
ลลินฝ่าด่านกองทัพนักข่าวที่ะโถามคำถามใส่เธออย่างก้าวร้าว แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสาดส่องเข้ามาในดวงตาจนเธอรู้สึกเวียนหัว เธอข่มความโกรธและสบตากับเ้าหน้าที่ตำรวจยื่นบัตรทนายความแสดงตนตามกฎหมายเพื่อขอสิทธิ์การเข้าไปหารือรูปคดีกับลูกความ ลลินก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์ของคิรันจนได้ในฐานะทนายความผู้มีสิทธิ์ตามกฎหมาย ใบหน้าหวานของเธอซีดเผือดและดวงตาแดงก่ำจากความเครียดสะสมและความสับสนทางความรู้สึก ตลอดทางที่เดินเข้ามาในบ้านที่คุ้นเคย หัวใจของเธอเต้นระทึกเหมือนกลองศึกรบ เธอรีบเดินตรงไปยังห้องสมุดส่วนตัวชั้นสองของบ้านซึ่งคิรันกำลังนั่งเงียบๆ อยู่ด้านใน
เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องสมุด ประตูบานหนาก็ปิดลง ลลินโยนกระเป๋าเอกสารและหนังสือพิมพ์รายวันลงบนโต๊ะทำงานไม้สีเข้มเสียงดังปัง คิรันซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบปลดกระดุมคอละสายตาจากชั้นหนังสือหันมามองเธอด้วยแววตานิ่งสงบเช่นเคย ท่าทางของเขาไม่มีความตระหนกใหรือเดือดร้อนกับเสียงประท้วงของฝูงชนภายนอกรั้วเลยแม้แต่น้อย
"คุณพิมลภาเสียชีวิตแล้วคิรัน! อดีตเลขานุการส่วนตัวของคุณเอง!" ลลินเค้นเสียงพูด ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธและความกลัวปะปนกันพัลวัน "และครั้งนี้... ตำรวจพบทั้งคราบเื ดีเอ็นเอของคุณ และมีกล้องวงจรปิดพบรถสปอร์ตของคุณแล่นผ่านจุดเกิดเหตุแถวนั้นในเวลาเกิดเหตุพอดิบพอดี! บอกฉันมาสิว่าเมื่อคืนนี้คุณอยู่ที่ไหน? ทำไมคุณไม่มีข้อพิสูจน์ที่อยู่อธิบายนี่เลยคะ! คุณอยากติดคุกจริงหรือไง!"
คิรันลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงสง่าเดินเข้ามาใกล้เธอช้าๆ แววตาของเขาอบอุ่นทว่าซ่อนความเ็ปลึกซึ้งไว้ในแววตาสีเข้มคู่นั้น "ผมบอกคุณไปแล้วลลิน... ว่าผมไม่ได้ออกไปไหนเลยตลอดทั้งคืน ผมอยู่ที่นี่ในบ้านหลังนี้คนเดียวภายใต้การจับตาของกล้องวงจรปิดรอบบ้าน แต่เมื่อเช้านี้ตำรวจกลับบอกว่ากล้องวงจรปิดในบ้านของผมเกิดขัดข้องไฟดับไปเป็เวลาสองชั่วโมงใน่เวลาเกิดเหตุฆาตกรรมพอดี... คุณคิดว่านี่คือความบังเอิญอย่างนั้นเหรอครับ?"
"แต่มันสมบูรณ์แบบเกินไปคิรัน! หลักฐานทุกชิ้นมันชี้เป้ามาที่คุณราวกับมีคนจงใจวางแผนอย่างประณีตเพื่อทำลายชีวิตคุณ!" ลลินน้ำตาซึมคลอด้วยความเครียดขีดสุด "แล้วทำไมคุณต้องโกหกเื่พี่ชายของคุณในประวัติประชากร? ทำไมคุณไม่ให้ฉันสู้คดีด้วยความจริงทั้งหมด! ตอนนี้ฉันกำลังจะแพ้คดี และคุณอาจต้องรับโทษปะาชีวิตนะ! คุณเข้าใจความรู้สึกของฉันบ้างไหมในฐานะทนายที่ต้องแบกรับชีวิตของคุณไว้!"
"ผมไม่ได้โกหกคุณเื่คิริน... แต่ผมพยายามจะปกป้องคุณต่างหากลลิน" คิรันเอ่ยเสียงทุ้มแ่เบา ร่างสูงก้าวเข้ามายืนตรงหน้าเธอเกือบจะประชิด ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดหน้าผากมนของเธอ กลิ่นไม้อบอุ่นผสมกลิ่นไอฝนลอยวนรอบตัวจนทำให้หัวใจของลลินสั่นไหวรุนแรง
"คุณจะปกป้องฉันทำไม! ฉันเป็ทนายความ หน้าที่ของฉันคือปกป้องคุณต่างหาก!" ลลินโวยวายเบาๆ มือบางทุบลงบนแผงอกแกร่งของเขาด้วยความกดดันใจและอ่อนล้าใจขีดสุด น้ำตาใสไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างไม่รักดี
คิรันคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นอย่างมั่นคงทว่าอ่อนโยน ััอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาของเขาแผ่ซ่านสะท้านเข้าสู่จิตใจของเธอ คิรันดึงร่างบางเข้ามากอดแแ่กับแผงอกกว้าง ลลินซบหน้าลงกับอกอุ่นสะอื้นเบาๆ ความเครียดและความหวาดกลัวความล้มเหลวที่แบกรับมาตลอดหลายวันพังทลายลงในอ้อมกอดของชายต้องสงสัยฆาตกรต่อเนื่องคนนี้ ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาทำให้จิตใจของเธอสงบลงอย่างประหลาด
"ผมทนเห็นคุณเป็อันตรายไม่ได้หรอกครับลลิน..." คิรันกระซิบแหบพร่าข้างใบหูของเธอ "พวกมันฆ่าพิมลภาเพื่อเตือนผม... เตือนว่าพวกมันพร้อมจะฆ่าทุกคนที่พยายามช่วยผมสืบหาความจริง และคนต่อไปที่พวกมันเล็งเป้าหมายไว้... คือคุณทนายคนเก่งของผมที่เริ่มขุดลึกเข้ามา"
คำสารภาพที่แฝงไปด้วยความห่วงใยอันลึกซึ้งทำให้อารมณ์ในใจของลลินปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ความกลัวตาย ความกดดันจากคดี และความเสน่หาร้อนแรงสบตากับความดิบชื้นในตัวตนของทั้งสองคน คิรันเชยคางมนของเธอขึ้นช้าๆ สบดวงตาสั่นไหวคู่นั้นในระยะประชิด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาและความสิ้นหวังในชีวิต ก่อนที่เขาจะกดริมฝีปากอุ่นชื้นลงมาจูบเธออย่างหนักหน่วงและรุนแรงเพื่อลบล้างความหวาดระแวงภายนอก
ครั้งนี้ไม่ใช่จูบหยั่งเชิงหรือสุภาพอ่อนโยนเหมือนครั้งแรก ทว่ามันเต็มไปด้วยความกระหาย ความโหยหา และความสิ้นหวังในชีวิต คิรันใช้เรียวลิ้นร้อนกวาดต้อนตักตวงความหวานจากโพรงปากบางอย่างเอาแต่ใจ ลลินครางฮือในลำคอด้วยความสยิวซ่าน มือบางเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่งจิกเล็บลงบนท้ายทอยของเขาเพื่อตอบสนองรสจูบอันแสนเร่าร้อนสะท้านรัญจวน ยอมปล่อยทิ้งเหตุผลและกระบวนการยุติธรรมไว้เื้ัชั่วคราว
"คิรัน... รัน..." ลลินครางเสียงสั่นระริกเมื่อเขาผละจูบออกช้าๆ เลื่อนลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องของเธออย่างโหยหา มือหนาของเขารูดเสื้อโค้ทตัวหนาของเธอออกโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะดึงรั้งกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอจนเผยผิวเนื้อผุดผ่องสะท้อนแสงไฟสลัว ยอดอกสีหวานที่ตึงชูชันตอบสนองสายตาปรารถนาและกลิ่นอายเสน่หาอันเร่าร้อน
คิรันไม่รอช้า เขาช้อนร่างบางลอยขึ้นปัดเอกสารบนโต๊ะทำงานไม้ตัวยาวออกช้าๆ แล้ววางร่างอ่อนนุ่มของลลินลงบนโต๊ะไม้ ลลินครางแ่เมื่อแผ่นหลังััความเย็นเยียบของเนื้อไม้ ทว่าความเย็นนั้นกลับสลายไปทันทีเมื่อร่างกายแกร่งของคิรันนาบทับเข้ามา ฝ่ามือร้อนผ่าวเลื่อนลงไปััต้นขานุ่มนวล ถอดถอนกางเกงชั้นในของเธอออกด้วยเปลวไฟเสน่หาที่โหมกระหน่ำเงียบงัน
"ลลิน... วันนี้คุณสวยเหลือเกิน สวยจนผมแทบคลั่งตายใต้เงามืดของคดีนี้แล้วครับ" คิรันกระซิบเสียงต่ำแหบพร่า แววตาคมเต็มไปด้วยความปรารถนาอันรุนแรงและหวงแหนที่พุ่งขึ้นสูงเนื่องจากความกดดันของสถานการณ์บีบคั้นภายนอก
เขาขยับถอดอาภรณ์ของตนออกอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้อารมณ์เสน่หาพัดพาความเหน็บหนาวภายนอกให้มลายสิ้น คิรันจับเรียวขาเรียวแยกออกช้าๆ ปลายนิ้วััความเปียกชื้นของกายสาว ปลุกเร้าอารมณ์รักให้สอดประสาน ลลินสั่นสะท้าน บิดกายเร่าระบายความซ่านสยิวไปทั่วห้องสมุดอันแสนเงียบสงบ
"รัน... เข้ามา... ลลินไม่ไหวแล้ว..." ลลินอ้อนวอนอย่างลืมตัว แววตาเยิ้มเต็มไปด้วยความสั่นไหวและโหยหาในรสัั
"คุณพร้อมจะเป็ของฆาตกรแบบผมหรือยังครับทนายลลิน?" คิรันเอ่ยถามเสียงสั่นพร่าพร้อมรอยยิ้มแสนเสน่ห์ แฝงความดิบโหยหาขีดสุดในดวงตาที่จับจ้องเธอ
"คุณไม่ใช่... อ๊าส์! รัน..."
คำพูดขัดค้านถูกแทนที่ด้วยเสียงอุทานหวานสั่นสะท้านเมื่อคิรันกดสะโพกสอบสอดประสานความอุ่นร้อนแทรกซึมเข้าไปในกายสาวอันแสนอบอุ่นของเธออย่างหนักแน่นและลึกซึ้ง ความแน่นตึงสยิวซ่านทำเอาลลินหัวสมองขาวโพลน สองมือจิกเล็บลงบนบ่าหนาของชายหนุ่มแน่น คิรันครางต่ำยาวอย่างพอใจในความคับแน่นที่โอบล้อมรอบตัวตนของเขาไว้แแ่
"อืม... ลลิน รัดผมแน่นเหลือเกินครับคนดี..." คิรันกระซิบเสียงทุ้มพร่า ขยับสะโพกเคลื่อนไหวผสานจังหวะอย่างช้าๆ ทว่าหนักแน่นลึกซึ้งในทุกห้วงอารมณ์
ท่วงทำนองสวาทดำเนินไปอย่างลึกซึ้งไร้ซึ่งคำบรรยายเชิงกลไกทางเพศดิบๆ ลลินแอ่นกายน้อมรับััสวาทอันเร่าร้อนจากคนตรงหน้า คิรันโน้มตัวลงมาทาบประกบหยอกเย้าปทุมถันคู่สวยจนลลินต้องสั่นสะท้านแล่นขึ้นสู่ไขสันหลัง สะโพกหนาเคลื่อนไหวสอดประสานจังหวะรักลึกล้ำซ้ำๆ จนจิติญญาของลลินดิ่งจมลงไปในความเสน่หาแสนหวานอย่างถึงที่สุด
"ชอบไหมครับลลิน? ััของผม... มันกำลังทำให้คุณลืมโลกภายนอกใช่ไหมครับ?" คิรันกระซิบถามพลางเร่งสะโพกสอดประสานในจังหวะรักอันเร่าร้อน
"ชอบ... ชอบค่ะรัน... อ๊ะๆๆ คิรัน!" ลลินครางตอบรับรัวเร็วตามจังหวะกระตุ้นรัก สะโพกกลมกลึงลอยขึ้นรองรับการเคลื่อนไหวอย่างเต็มใจ สองร่างแนบชิดแลกเปลี่ยนความร้อนรุ่มอย่างบ้าคลั่ง เหงื่อซึมชื้นตามแผ่นหลัง บิดกายเร่าระบายความซ่านสยิวสะท้านใจ
พายุอารมณ์รักดำเนินไปยาวนานท่ามกลางเงามืดภายนอกและภัยคุกคามรอบตัว ความรู้สึกตื่นเต้นและอันตรายที่ล้อมรอบยิ่งช่วยเร่งเร้าอารมณ์เสน่หาให้พุ่งสูงขึ้น คิรันประคองเรียวขางามพาดบ่ากว้าง กดสะโพกสอบสอดประสานเคลื่อนไหวจังหวะกระชั้นสิบครั้งสุดท้ายอย่างรวดเร็วและลึกซึ้งสุดอารมณ์รัก สองร่างสั่นเกร็งระรัว ลลินกรีดร้องเสียงสั่นเครือเมื่อกายสาวบีบรัดตัวตนของเขาแ่า ปลดปล่อยความสุขสมจนหยาดอารมณ์อุ่นซ่านของคิรันฉีดทะลักเข้าสู่ช่องทางรักอย่างท่วมท้น ทั้งสองร่างฟุบลงกอดกันแแ่ หอบหายใจโรยรินประสานกันท่ามกลางความสงบเงียบ
ในเงามืดของค่ำคืนนี้... ลลินรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเธอกับลูกความคนนี้ได้เปลี่ยนไปอย่างถาวรจนไม่อาจก้าวถอยหลังกลับไปได้อีกแล้ว เธอเหน็ดเหนื่อยล้าไปทั้งตัวพยายามจัดเสื้อผ้าตัวเองกลับคืน คิรันดึงตัวเธอเข้ามากระซิบกระเส่ากอดปลอบประโลมเงียบเชียบในห้องสมุด ปล่อยให้ความมืดค้างความสงสัยไว้เื้ั
5K
