ป้ามุกกับลุงหมูร้อนใจเป็อย่างมากรีบวิ่งออกจากห้องครัวตรงไปที่ห้องนอนของเจนจิราพบกับภาพที่ทำให้ทั้ง2 คนต้องใ “คุณหนูทำอะไรคะ...คุณหนูกำลังทำอะไรเหรอคะ?ป้าไม่เข้าใจ”
เจนจิราก้มหน้าก้มตาเก็บหยิบเสื้อผ้าออกจากตู้นำมาพับอย่างดีใส่ในกระเป๋าใบใหญ่ 2 ใบ “หนูไม่อยากเป็ตัวปัญหาของพ่ออีกหนูไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว หนูจะออกไปหาห้องเช่าอยู่”
“คุณหนูจะออกไปอยู่ที่ไหนคะไปอยู่คอนโดเหรอคะ? หรือว่ายังงัยคะ?” ป้ามุกตั้งคำถามด้วยท่าทีร้อนใจมาก“คุณหนูจะไปไหนคะ? ที่นี่บ้านคุณหนูนะคะ”
“หนูไม่ได้ไปอยู่ที่คอนโดค่ะหนูกะว่าจะไปหาหอพักอยู่ หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว!!”
“ทำแบบนี้ไม่ได้นะคะแล้วคุณหนูจะอยู่ยังงัยคะ ป้ากับลุงหมูไม่ให้คุณหนูไปไหนทั้งนั้นคุณหนูต้องอยู่บ้านหลังนี้นะคะ”
“หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วป้าไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ หนูกะว่าจะเปิดคอร์สติวมากขึ้น หนูจะหาเงินเองใช้ชีวิตใหม่เองค่ะ”
“คุณหนูคะอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ ป้ารู้ว่าคุณหนูยังโกรธนายท่านอยู่ เดี๋ยวหายโกรธคุณหนูค่อยนัดนายท่านใหม่ก็ได้นะคะ”
“ไม่ค่ะ!!!...หนูก็เคยออกไปอยู่คอนโดหลายครั้งแล้วพ่อก็เป็แบบนี้เหมือนเดิม เป็แบบนี้มาหลายปีแล้ว หนูเบื่อชีวิตแบบนี้แล้วค่ะ ชีวิตที่ไม่มีใครสักคน!!”
“คุณหนูไม่ลองคิดทบทวนใหม่หน่อยเหรอครับ?”ลุงหมูเอ่อปากแทรกถามขึ้นมา
“หนูคิดดีแล้วค่ะลุงหมูถ้าหนูไปอยู่หอพัก อย่างน้อยหนูก็มีเพื่อน มีคนอยู่ข้างๆ หนู”
“คุณ...คุณหนู...”
“เดี๋ยวลุงหมูช่วยยกกระเป๋า2 ใบนี้ไปที่รถหนูด้วยนะคะ หนูจะไปตอนนี้เลยค่ะ หนูจองห้องพักไว้แล้ว หนูรีบไปจะได้มีเวลาทำความสะอาดห้องจัดห้องด้วยค่ะ”
ลุงหมูจำใจต้องทำตามคำพูดของเจนจิราช่วยยกกระเป๋า2 ใบไปที่รถของเจนจิรา “หนูจะกลับมาเยี่ยมป้ามุกกับลุงหมูบ่อยๆนะคะ”
วรวิทย์,วินัย, พลอยและส้มได้รับข้อความด่วนจากป้ามุกแจ้งเื่เจนจิราออกจากบ้านไปอยู่หอพักวันนี้ทำให้ทุกคนร้อนใจเป็อย่างมากว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ละคนทั้งโทรศัพท์ทั้งแชทไปหาเจนจิราไม่มีการตอบรับใดๆ ออกมาเลย
พลอยรีบวีดีโอคอล3 สายกับส้มคุยกับป้ามุกทันทีหลังจากได้รับข้อความ ป้ามุกเล่าเหตุการณ์ั้แ่จุดเริ่มต้นที่วรวิทย์ผิดนัดเจนจิราให้ฟังอย่างละเอียดลุงหมูเสริมข้อมูลปัญหาการทำงานที่เกิดขึ้นในบริษัททำให้วรวิทย์ต้องรีบเดินทางไปญี่ปุ่นเป็สาเหตุทำให้ไม่มีเวลามาคุยกับเจนจิราจริงๆ
“ไอ้เจนมันคิดอะไรของมันอยู่เนีย!!คิดบ้าๆ บอๆ เพี้ยนไปหมดละ มีปัญหาอะไรไม่บอกเพื่อนสักคำ”พลอยตัดพ้อกับเื่ราวที่เพิ่งรับรู้มาจากป้ามุก
“แล้วตอนนี้พี่เจนไปอยู่หอไหนอ่ะพี่พลอย?”
“ก็นั่นนะสิส้ม...พี่ว่าคงไปไหนไม่ไกลหรอกไอ้เจนไม่ค่อยรู้จักใคร รอสักพักเดี๋ยวก็บอกพวกเราเองแหละ ให้เวลาสักนิดเดี๋ยวก็ดีขึ้นแหละ”
เวลาล่วงเลยมาถึงหัวค่ำเจนจิราเพิ่งจัดห้องเสร็จนึกได้ว่าถึงเวลานัดหมายกับเ้าของหอพักแล้วรีบวิ่งไปหยิบโทรศัพท์มือถือลงไปชั้นล่างบริเวณเคาน์เตอร์
“พี่วันนี้หนูต้องจ่ายเงินทั้งหมดเท่าไรนะพี่?”
“ก็มีมัดจำล่วงหน้า2 เดือน 14,000 บาท ค่าประกันมิเตอร์ไฟฟ้ากับปะปา 6,000 บาท แล้วก็มีค่าเก็บขยะ500 บาท รวมทั้งหมด 20,500 บาท”
“หนูสแกนจ่ายนะคะ”
“โอเคๆๆ”
“พี่ๆๆในซอยนี้มีร้านสะดวกซื้อไหมคะ? พอดีหนูอยากซื้อของกินเก็บไว้ในตู้เย็นหน่อยค่ะพี่”
“มีๆๆเดินไปทางปากซอยที่เข้ามานั่นแหละ พอถึงแยกใหญ่จำได้ใช่ป่ะให้มองทางขวามือก็จะเห็นเลย เปิด 24 ชั่วโมง เมื่อกี้เห็นมีคนบอกพี่ว่า ไฟริมทางก่อนถึงแยกใหญ่มันเพิ่งเสียตรงนั้นมันน่าจะมืดๆ นิดหนึ่ง”
“ขอบคุณค่ะพี่”
เจนรีบเดินไปร้านสะดวกซื้อ มองไกลๆ ไปตามทางเดินเห็นถนนมืดกว่าปกติอยู่่หนึ่งเป็จริงตามที่พี่เ้าของหอบอก ในขณะที่เจนกำลังเดินอยู่บนฟุตบาทถนนด้านหนึ่งใกล้จะถึงแยกใหญ่ อยู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวท่ามกลางความมืด ใส่ชุดสีขาวยาวถึงตาตุ่มผมยาว เดินสวนกับเจนอีกฝั่งหนึ่งของถนน
เจนรู้สึกแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติแน่นอนเธอมองผู้หญิงคนนี้ด้วยหางตาในจังหวะที่เดินสวนกัน แม้ว่าจะอยู่คนละฝั่งถนนเจนรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เดิน แต่ลอยไปเรื่อยๆ ทำให้เธอรู้สึกใด้วยความหวาดกลัวอย่างมากทำให้เธอสะดุดก้อนหินล้มลงที่พื้นถนน
หญิงสาวคนนี้เดินสวนกับเจนจนมีระยะห่างมากพอเจนหันไปมองไม่ละสายตาทำให้เห็นหญิงสาวคนนี้ค่อยๆ ลอยถอยหลังกลับไปบริเวณทางแยกท่ามกลางความมืดมิดอีกครั้งในจังหวะนี้เองผีตัวนี้กางแขนออกทั้ง 2 ข้าง อยู่ๆ ก็เกิดลมพัดขึ้นมาอย่างแรงรอบๆตัว ลมพัดอย่างต่อเนื่องแรงมากพอจนทำให้ตัวเจนเคลื่อนจากจุดหกล้มเดิม
จากนั้นผีตัวนี้ค่อยๆ ลอยถอยหลังตรงเข้ามาหาเจนด้วยความใสุดขีดเธอค่อยๆ ดันขาตัวเองทั้ง 2 ข้าง ขยับตัวหนี กรีดร้องเต็มเสียงจนดังลั่นเจนรวบรวมกำลังทั้งหมดลุกขึ้นวิ่งหนีอย่างสุดแรงเกิดไปทางไฟสว่างบริเวณร้านสะดวกซื้ออย่างสุดชีวิต
เจนกัดฟันวิ่งหนีพ้น่ไฟทางดับจนถึงหน้าร้านสะดวกซื้อท่าทางตื่นกลัวของเจนสร้างความสนใจให้กับคนแถวนั้นอย่างมาก สายตาผู้คนจำนวนมากมองตรงมาที่เจน
“หนูเป็อะไรเหรอครับ?”
“เปล่าๆๆ เปล่าๆ เปล่าค่ะไม่มีอะไรค่ะ ไม่มีค่ะ!!!”
“แต่เมื่อกี้นี้พี่เห็นเหมือนกับว่าน้องกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง”
“ไม่มีอะไรค่ะหนูเห็นทางมันมืดๆ หนูก็เลยวิ่งค่ะ หนูแค่กลัวค่ะ”เจนพูดไม่เต็มเสียงมากนัก
ด้วยความเหนื่อยล้าอ่อนเพลีย เจนจิรานอนหลับสนิทอยู่บนเตียงทั้งๆที่ยังจัดห้องไม่เสร็จ กระเป๋าและของใช้ส่วนตัวบางส่วน ยังคงถูกวางเกะกะห้องไปหมดที่ปลายเตียงมีขวดน้ำวางอยู่กับแก้วเปล่า
เจนเริ่มรู้สึกว่ามีสิ่งผิดปกติอยู่บนเพดานทำให้เธอใลืมตามองเพดานห้องเห็นกลุ่มกลุ่มควันกำลังรวมตัวอย่างช้าๆ กลายร่างเป็หญิงสาวผมยาว ที่นอนบริเวณเอวค่อยๆยุบตัวลงเรื่อยๆ ราวกับว่ามีใครมายืนเหยียบบริเวณนี้ เธอค่อยๆ หันมามอง กลับเห็นที่นอนเปียกชุ่มไปด้วยเื
เจนะโเสียงกรีดร้องดังลั่นห้องสุดเสียงหลายครั้งยาวนานต่อเนื่องจนทำให้ห้องข้างๆต่างเปิดไฟกันหมด มีน้องนักศึกษาบางส่วนวิ่งทุบประตูห้องเจน
“น้องๆๆ เป็อะไรๆๆ ...เกิดอะไรขึ้น น้องๆๆเปิดประตูๆๆๆน้องๆๆ!!!!”
เสียงกรีดร้องยังดังตลอดเวลาจนพนักงานดูแลหอพักใช้กุญแจสำรองเปิดห้องเข้ามา“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? ผมได้ยินเสียงกรีดร้องๆๆ...เกิดอะไรขึ้นครับน้อง!!!!!!!”
ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงเจนจิราอยู่ในท่ากึ่งนอนกึ่งนั่งบนเตียง เหงื่อไหลท่วมตัว หายใจแรงและถี่มาก เธอใช้ข้อศอกยันตัวเองขึ้นมาตาเหลือกจ้องเขม็งบนเพดานแบบไม่ละสายตา
“เกิดอะไรขึ้นครับน้อง!!! น้องเป็อะไรครับ?”
เจนเริ่มตั้งสติได้หันมามองทางประตูห้องเห็นคนจำนวนหนึ่งยืนมุมบริเวณหน้าห้องส่วนคนดูแลหอพักกำลังยืนจับหัวไหล่ ทำให้เจนร้องไห้ปล่อยโฮออกมาไม่อายใคร
มีน้องผู้หญิงคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเจนพร้อมกับโอบกอดด้วยความห่วงใย“ไม่เป็ไรๆๆใจเย็นๆ ก่อน ไม่มีอะไรแล้วนะ ตั้งสติก่อน”
“น้องมีเพื่อนหรือญาติที่ไหนไหม?...เดี๋ยวพี่โทรตามญาติหรือเพื่อนดีกว่าครับ” คนดูแลหอพักพูดเสริม
เจนหันไปมองนาฬิกาที่ติดบริเวณกำแพงด้านหนึ่งของห้องแสดงเวลาตี 3.10 น. “มาเวลานี้อีกแล้ว!!!!...มันมาเวลานี้อีกแล้ว!!!...เวลานี้อีกแล้ว...เวล...มา...มัน...มันๆๆๆๆๆ”
เจนพึมพ่ำคำนี้ซ้ำไปซ้ำมาตลอดเวลาจนทำให้หลายคนเริ่มกลัว“น้องครับ!!! ใครมาครับ? ใครมาเวลานี้? ใครครับ!!! ไม่มีใครมาห้องนี้นะครับมีแต่พี่กับน้องๆ ที่อยู่ชั้นนี้ครับ?”
เจนหันมามองหน้าคนดูแลห้องพักด้วยสายตาที่นิ่งลงหายใจเบาลง “พี่ช่วยหนูด้วย!! หนูกลัวแล้ว...ช่วยหนูด้วย....ยยย”
น้ำเสียงที่แ่เบาเสียงติดในลำคอทำให้ทุกคนยิ่งเป็ห่วงเจนอย่างมาก“น้องมีเบอร์คนติดต่อตอนนี้ได้ไหม? พี่คิดว่าพี่อยากโทรตามคนที่น้องไว้ใจมาอยู่กับน้องตอนนี้ก่อน...พี่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องแต่พี่ยืนยันว่า ไม่มีใครมาหาน้อง...น้องตั้งสติก่อนครับ”
“พี่ค่ะ!!! โทรหาพลอยให้หนูหน่อยค่ะหนูอยากเจอพลอย เจอส้ม โทร...โท...โทรตอนนี้เลยนะคะ...ช่วยหนูด้วย ช่วยหนูด้วยยยยย!!!!”เสียงที่เปล่งออกมาดูเหมือนว่าเจนยังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ระงับความกลัวที่เกิดขึ้นไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
“โอเค...เดี๋ยวพี่โทรตอนนี้ เอางี้…่คอยเพื่อนน้อง พี่คิดว่าลงไปหาน้ำอุ่นๆให้น้องทานก่อน มีใครอาสามานั่งเป็เพื่อนน้องไหมครับ?”
หลังจากที่พลอยได้พูดคุยกับคนดูแลหอพักจนทราบเื่ราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเจนเธอรีบโทรหาส้มกับป้ามุกและเดินทางตรงไปที่หอพักทันที
“ป้ามุก!! ตอนนี้หนูกับส้มกำลังเดินทางไปที่หอพัก...ป้ามุกไม่ต้องเป็ห่วงเดี๋ยวหนูกับส้มจัดการเอง”
“ค่ะๆๆ คุณพลอยยังงัยป้าฝากดูแลคุณหนูด้วยนะคะ...ป้าเครียดมาก ไม่รู้จะทำยังงัยดี!”น้ำเสียงสั่นเครือของป้ามุก แสดงออกถึงความห่วงใยเจนจิราอย่างชัดเจน
“ไม่ต้องห่วงคะเดี๋ยวหนูก้บส้มจัดการเอง”
เพื่อนๆร่วมชั้นพาเจนลงมานั่งบริเวณเคาท์เตอร์ด้านล่างของหอพัก เปิดไฟสว่างจ้าส่วนคนดูแลหอพักกำลังยืนคุยโทรศัพท์กับพลอยอย่างต่อเนื่อง
“เพื่อนน้องมาถึงแล้วนะครับ อยู่หน้าหอพักแล้วครับ...กำลังเดินลงจากรถ”
ทันทีที่พลอยกับส้มลงจากรถทั้ง 2 คนวิ่งตรงมาที่เคาท์เตอร์ทันที โผเข้ากอดเจนจิราด้วยความห่วงใย ทำให้เธอปล่อยโฮน้ำไหลนองหน้าออกมาด้วยอารมณ์อัดอั้นอย่างถึงที่สุด“ช่วยกูด้วยๆๆๆมันมาอีกแล้ว...มันมาอีกแล้ว..มะ..มาเวลาเดิม มันมาเวลาเดิมอีกแล้ว!!!!”
“ไม่เป็ไรๆๆ พวกกูอยู่นี่แล้วไม่มีใครทำอะไรมึงได้!!ไม่เป็ไรๆ”พลอยใช้มือลูบหัวเจนจิราพร้อมกับปลอบใจตลอดเวลา “กู 2 คนอยู่นี่แล้วไม่มีใครทำอะไรมึงได้…ไม่เป็ไรใจเย็นๆๆๆ”
“ส้มๆๆ วีดีโอคอลหาป้ามุกหน่อยบอกว่าเจอตัวแล้ว!!!!!”
หลังจากที่เจนจิราตั้งสติได้แล้วเธอเล่ารายละเอียดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดั้แ่จุดเริ่มต้นที่ตัวเธอเองเดินออกไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อจนกระทั่งได้พบกับพลอยและส้ม
“นี่เป็ครั้งแรกที่เจอนอกสถานที่แบบชัดๆขนาดนี้...แสดงว่ามันตามมึงอยู่จริงๆ ตั้งใจและจงใจตามแน่นอนแล้ว” พลอยตั้งข้อสงสัยทันที “แน่ใจนะว่าคราวนี้มาตัวเดียว?”
เจนจิราพยักหน้าตอบรับ“มาตัวเดียวๆๆมันมายืนอยู่ข้างๆ บนเตียงตรงนี้ชัดๆ แล้วมีเืเต็มไปหมดตรงจุดนี้แน่นอน”
“เื!!!?!??” พลอยสงสัยตรงนี้มาก “มึงบอกว่าเห็นเืบนเตียงเต็มไปหมดแต่ตอนนี้มันไม่มีนะ?กูไม่เข้าใจว่าคืออะไร? ภาพหลอนเหรอ? คล้ายๆ นึกไปเองป่ะ?”
“แต่กูเห็นจริงๆ มันยืนข้างๆ ตรงนี้แล้วก้มตัวลงมาตรงๆ มันจะมาจะบีบคอกูจริงๆ”
“มันทำยังงัยๆๆ”
“มันยื่นมือข้างหนึ่งมาที่หน้ากูจะจะแล้วมันกำลังจะบีบคอกู พอดีพวกพี่ๆ เข้ามาในห้องทัน มันก็หายตัวไปมันจะบีบคอกูจริงๆ !!!”
“มันรู้ได้ยังงัยมึงอยู่ที่นี่!!!แล้วตั้งใจตามมึงมาด้วย...มาเวลาเดิมแล้วมันรู้ได้ยังงัยว่ามึงจะต้องเดินไปซื้อของ” พลอยตั้งคำถามมากมายด้วยความงุนงง
“หนูฟังพี่เจนพี่พลอยพูด...ตอนนี้หนูทั้งงง ทั้งกลัวไปหมด หนูไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่เจนพี่เจนไปทำอะไรให้มันต้องตามอาฆาตขนาดนี้” ส้มพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “พี่เจนเป็คนดีมาทำพี่เจนแบบนี้ได้ยังงัยคะ?!!”
“เอางี้ มึงกลับบ้านกับกูคืนนี้ มึงไม่ต้องอยู่หอละเดี๋ยวให้ลุงหมูมาขนของกลับ...มึงมาอยู่คนเดียวแบบนี้ไม่ดีแน่ๆอยู่ที่บ้านยังงัยก็ยังมีป้ามุกกับลุงหมูช่วย”
12K
