“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

- 20.09 น. ณ บ้านของแพร -

ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องนั่งเล่น มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟมุมห้องที่ทอดเงาโดดเดี่ยวของแพรลงบนพื้น แพรนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวเดิมที่เคยมีพี่เอกนั่งอยู่ข้างๆ แต่วันนี้มันกลับกว้างและเย็นเยียบอย่างน่าประหลาด 

ในมือเธอกำโทรศัพท์แน่นจนปลายนิ้วซีดขาว หน้าจอโชว์แชทไลน์สุดท้ายที่ค้างไว้เมื่อ 2 วันก่อน

“แพร... พี่ขอโทษที่ตอบช้าอีกแล้วครับ พี่ติดประชุมดึกมากจริงๆ...”

แพรอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยาดน้ำตาอุ่นๆ ไหลร่วงกระทบหน้าจอ เธอจำได้ดีถึงความรู้สึกตอนที่รถเสียกลางทางท่ามกลางสายฝนเมื่อวาน เธอพยายามโทรหาเขาด้วยความหวังลึกๆ ว่าจะได้ยินเสียงที่ช่วยให้ใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่กลับมีเพียงเสียงสัญญาณว่างเปล่า... เขาไม่รับสาย และไม่ติดต่อกลับมาจนถึงตอนนี้

ความเหงาที่สะสมมาแรมปีบวกกับความเหนื่อยล้าในวันที่อ่อนแอที่สุด ทำให้แพรรู้สึกว่ากำแพงความอดทนของเธอมันพังครืนลงมาแล้ว เธอไม่ได้โกรธเขา แต่เธอ "เหนื่อย" จนแทบไม่มีแรงจะหายใจ นิ้วที่สั่นเทาค่อยๆ พิมพ์ข้อความที่กลั่นออกมาจากรอยร้าวในใจ

[ข้อความจากแพร]:

“พี่เอกคะ... เราคงไม่ได้เกิดมาคู่กันจริงๆ นะคะ หนูรักพี่มากจริงๆ ค่ะ แต่หนูเหนื่อยแล้ว... หนูรอพี่มานานจนไม่รู้จะรอต่อไปยังไงอีก หนูอยากมีคนอยู่ข้างๆ ทุกวัน อยากกอดพี่ตอนหนูเหงา อยากให้พี่อยู่ตรงนี้จริงๆ ไม่ใช่แค่ในจอโทรศัพท์

หนูขอโทษนะคะที่หนูทนไม่ไหว หนูว่าเราเลิกกันดีกว่าค่ะ หนูไม่อยากให้พี่ต้องรู้สึกผิด หรือต้องพยายามเพื่อหนูมากไปกว่านี้อีกแล้ว ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะพี่เอก... ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ หนูขอให้พี่มีความสุขมากๆ ค่ะ”

วินาทีที่กดส่ง แพรโยนโทรศัพท์ทิ้งราวกับมันเป็นของร้อน เธอก้มหน้าลงกับเข่า สะอื้นฮักจนตัวสั่นเทา ความโดดเดี่ยวในค่ำคืนนี้มันช่างหนาวเหน็บเกินกว่าที่เธอจะรับไหว 

เธอเลือกที่จะเดินจากไป ไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะรักตัวเองเกินกว่าจะปล่อยให้ใจแตกสลายไปมากกว่านี้

ตัดภาพไปที่อีกซีกโลกหนึ่ง...

ในห้องพักที่อังกฤษ พี่เอกเพิ่งเดินออกมาจากห้องประชุมวิจัยที่ยาวนานและตึงเครียด ขอบตาเขาดำคล้ำจากการอดนอนสะสมมาหลายสัปดาห์ 

เขาพยายามทำงานอย่างหนัก ทำวิจัยอย่างบ้าคลั่ง เพื่อหวังจะเรียนให้จบและเลื่อนตำแหน่งให้เร็วที่สุด เป้าหมายเดียวในชีวิตเขาคือ "กลับไปหาแพรและสร้างอนาคตที่มั่นคงให้เธอ" ทุกความเหนื่อยลาถูกสะกดไว้ด้วยรอยยิ้มของเธอในรูปถ่าย

แต่เมื่อเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู... โลกทั้งใบของเขาก็พังทลายลงตรงหน้า

ข้อความบอกเลิกจากแพรเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ พี่เอกนิ่งงันไปนานจนลืมหายใจ น้ำตาจู่ๆ ก็ไหลร่วงลงมาบนหน้าจอ 

เขาพยายามโทรกลับหาเธอทันที สายแล้วสายเล่า... แต่ไม่มีการตอบรับ เขาเริ่มส่งข้อความรัวๆ ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

“แพร! พี่ขอโทษ! พี่ผิดเองที่ปล่อยให้หนูเหงา พี่จะลาออก พี่จะทิ้งทุกอย่างแล้วกลับไทยเดี๋ยวนี้เลย ขอร้อง... อย่าทิ้งพี่ไปแบบนี้ พี่ทำทุกอย่างก็เพื่อหนูคนเดียวนะครับแพร!”

พี่เอกทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องพักที่เงียบเหงา ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน ความพยายามตลอด 3 ปีที่เขาสู้มาเพื่ออนาคตของ "เรา" บัดนี้มันไม่มีความหมายอีกต่อไปเมื่อไม่มี "เธอ" อยู่รอที่ปลายทาง ความเจ็บปวดจากการรู้ตัวว่าเขาเป็นคนทำลายหัวใจคนที่เขารักที่สุดด้วยความหวังดีที่สวนทางกับความจริง มันกรีดลึกจนเกินเยียวยา

คืนนั้น... 

ทั้งคู่ร้องไห้อยู่คนละมุมโลก ภายใต้ฟ้าคนละสี

แพรร้องไห้เพื่อ "ปล่อยวาง" จากความทรมานที่แสนเหงา

ส่วนพี่เอกร้องไห้เพื่อ "อ้อนวอน" ต่อโชคชะตาที่เขากำลังจะสูญเสียหัวใจไปตลอดกาล

พี่เอกกำโทรศัพท์แน่นจนสั่นไปทั้งตัว น้ำตาไหลอาบหน้าขณะพูดกับปลายสายด้วยเสียงตะโกนปนสะอื้น

“พ่อครับ! ผมไม่ไปแล้ว ประชุมพรุ่งนี้ผมก็จะไม่ไป! ผมจะกลับไทยตอนนี้ แพรเขากำลังจะทิ้งผม พ่อเข้าใจไหมว่าหัวใจผมกำลังจะตาย!”

“มีสติหน่อยเอกภพ!” เสียงศาสตราจารย์ประวุติดังลั่นสวนกลับมา “ผู้หญิงคนเดียวมันจะอะไรนักหนา! พรุ่งนี้คือประวัติศาสตร์ของตระกูลเรา ถ้าลูกทิ้งงานนี้ พ่อจะตัดขาดลูก และอย่าหวังว่าจะได้ก้าวเท้าออกจากอังกฤษ พ่อสั่งคนระงับพาสปอร์ตลูกไว้แล้ว เจ้าหน้าที่ทางนี้เขาจัดการให้พ่อเรียบร้อย!”

พี่เอกเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นห้อง “พ่อ... พ่อทำแบบนี้กับผมได้ยังไง... พ่อฆ่าผมทั้งเป็นเลยนะ!”

เขาร้องไห้โฮเหมือนเด็กที่ไร้ทางสู้ พาสปอร์ตถูกยึด ประตูทางออกถูกปิดตาย เขาทำได้เพียงหยิบกระดาษขึ้นมา เขียนจดหมายด้วยลายมือที่สั่นเทา น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงใส่กระดาษจนเปื้อน เขาบรรยายถึงความอึดอัด เรื่องที่พ่อบงการ และคำสัญญาว่าเขาจะสู้เพื่อกลับไปหาเธอให้ได้

เขาฝากจดหมายฉบับนั้นไปกับญาติห่างๆ ที่กำลังจะบินกลับไทยคืนนั้น 

“ฝากด้วยนะครับน้า... นี่คือชีวิตของผม ฝากให้ถึงมือแพรให้ได้”

[2 วันต่อมา ]

ฝนที่ไทยตกหนักราวกับจะถล่มเมือง ญาติของพี่เอกวิ่งฝ่าสายฝนจนลื่นล้มหน้าสนามบิน กระเป๋าเป้หลุดมือร่วงลงในแอ่งน้ำที่ท่วมขัง กว่าจะกู้จดหมายขึ้นมาได้ กระดาษขาวก็กลายเป็นสีน้ำตาลอ่อนและเปียกชุ่ม

วันรุ่งขึ้น แพรนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานด้วยแววตาเหม่อลอย ญาติคนนั้นเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางรู้สึกผิด

“หนูแพร... พอดีเอกเขาฝากจดหมายมาน่ะ แต่น้าทำมันเปียกฝน น้าพยายามเป่าแห้งให้แล้วนะ แต่มัน...”

แพรรับจดหมายที่พองตัวและหยาบกระด้างมาไว้ในมือ เธอค่อยๆ เปิดออกด้วยหัวใจที่เต้นรัว แอบหวังว่ามันจะเป็นคำตอบที่ทำให้เธอยิ้มได้... แต่เปล่าเลย

หมึกปากกาซึมเลอะเทอะเป็นปื้นสีน้ำเงินเข้มจนแทบไม่เป็นคำ มีเพียงตัวอักษรบางส่วนที่พอมองเห็นลางๆ

“...ขอโทษ...พ...พ่อ...ม...ม..ไม่...”

แพรพยายามอ่านวนไปวนมาซ้ำๆ จนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว

“ขอโทษ... พ่อไม่ให้มา... หรือ พ่อไม่ชอบหนู? หรือแค่คำขอโทษส่งๆ?” แพรแค่นยิ้มทั้งน้ำตา

ในมุมของเธอ พี่เอกไม่ได้พยายามจะบินมาหาด้วยซ้ำ เขาแค่ส่งกระดาษเน่าๆ แผ่นหนึ่งที่อ่านใจความไม่ได้มาให้ผ่านคนอื่น มันช่างดูห่างเหินและไม่มีน้ำหนักพอจะชดเชย 3 ปีที่เธอรอคอยเลยสักนิด

“พี่เอก... พี่ใจร้ายกว่าที่หนูคิดไว้อีกนะ” แพรพึมพำพลางพับจดหมายเก็บใส่ลิ้นชัก เธอไม่ได้ติดต่อกลับไป และตัดสินใจบล็อกการติดต่อทุกทาง เพราะเธอคิดว่านี่คือการง้อแบบขอไปที โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า... อีกซีกโลกหนึ่ง พี่เอกกำลังจะบ้าตายเพราะถูกขังอยู่ในกรงทองของพ่อตัวเอง