วันนี้หมอพัศน์ทำงานตรวจคนไข้ปกติ วันนี้เธอมีขึ้นเวรดึก หมอพัศน์ไม่อยากคิดอะไรมาก เธอก็เลยทุ่มเททำงานตรวจคนไข้จนเหน็ดเหนื่อย เธอกลับมาห้องพักกะว่าจะนอนพักเสียหน่อย พอเปิดประตูออกมาเท่านั้นก็พบแขกไม่ได้รับเชิญ
“คุณมาทำอะไรที่นี่ไม่ทราบ ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะคะ ไม่งั้นฉันร้องให้คนช่วยจริงๆ ด้วย” หมอพัศน์ใเมื่อเห็นธนพัฒน์รออยู่ในห้อง
“คุณจะแต่งงานกับหมอพงศธรงั้นหรอ” ธนพัฒน์กล่าวด้วยอารมณ์โกรธ
“ใช่ค่ะ แล้วยังไงคะ” หมอพัศน์กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
“ผมไม่ยอม” ธนพัฒน์กล่าว
“ฉันไม่ได้เป็อะไรกับคุณ ดังนั้นฉันไม่มีความจำเป็ต้องขออนุญาตคุณค่ะ” หมอพัศน์กล่าว
ธนพัฒน์เดินเข้าไปจับไหล่หมอพัศน์ทันที
“นี่คุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันเรียกคนให้มาช่วยจริงๆ ด้วย ช่วย….อื้อ” หมอพัศน์พูดไม่จบ
ธนพัฒน์ดึงตัวหมอพัศน์เข้าไปจูบเพื่อแสดงความเป็เ้าของ สักพักเมื่อหมอพัศน์ได้สติ เธอเลยรีบผลักเขาและตบหน้าทันที
“คุณกลับไปหาหลินผิงซะเถอะค่ะ ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับสามีของใคร” หมอพัศน์พูดทั้งน้ำตา
“แต่ผมกับหลินผิง….” ธนพัฒน์พูดไม่ทันจบหมอพัศน์ก็พูดแทรก
“เลิกพูดเถอะค่ะ เื่ของเรามันจบลงไปแล้ว และฉันกำลังจะแต่งงานกับพงศธรแล้วด้วย คุณออกไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก” หมอพัศน์รีบไล่ทันที
“ทำไมถึงยอมแต่งงานกับมัน” ธนพัฒน์ถาม
“ฉัน้าโรงพยาบาลของพ่อฉันคืน ถ้าฉันยอมแต่งงานกับพงศธร ฉันก็จะได้บริหารร่วมกันกับเขาค่ะ” หมอพัศน์ยอมโกหกเพื่อให้เขาไป
“นี่คุณยอมแลกทุกอย่างเพื่อโรงพยาบาลงั้นสินะ ผมมองคุณผิดไปจริงๆ” ธนพัฒน์กล่าวอย่างผิดหวัง
“ในเมื่อคุณก็เห็นธาตุแท้ของฉันแล้ว งั้นขอเชิญคุณออกไปได้ค่ะ หวังว่าพวกเราจะไม่ได้เจอกันอีก” หมอพัศน์กล่าวไล่อีกครั้ง
ธนพัฒน์เลยรีบเดินออกไปจากห้องของหมอพัศน์ทันที เพราะเขาไม่เคยนึกเลยว่าหมอพัศน์จะยินยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อที่จะได้โรงพยาบาลแห่งนี้
******************************************************
พิธีจัดงานแต่งงานระหว่างหมอพงศธรและหมอลลิพัศน์จัดอย่างยิ่งใหญ่ โดยจัดที่ห้องประชุมใหญ่ในโรงพยาบาล แต่ทว่าลลิวรรณและปั้นหยาไม่ยอมมาร่วมงานแต่งด้วย เพราะทำใจไม่ได้จริงๆ พวกเธอคิดรังเกียจพงศธรจับใจ
ดังนั้นคนที่มาร่วมงานส่วนใหญ่จะเป็บุคลากรในโรงพยาบาลแห่งนี้
แต่ทว่าแค่เพียงงานพิธีในตอนเช้าเท่านั้น ก็เกิดเหตุไม่คาดฝัน อยู่ดีๆ ก็มีกลุ่มคนร้ายสวมหมวกอีโม่งบุกเข้ามายิงเ้าบ่าวทันที ทุกคนพากันหนีเตลิดเปิดเปิง พงศธรพยายามจะหนี แต่เขาถูกยิงที่ไหล่ ด้วยความที่ลลิพัศน์มีมนุษยธรรม เธอเลยรีบพาหมอพงศธรหลบหนีคนร้าย เธอรีบห้ามเืเขาไว้ก่อน จากนั้นก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดไทยเป็เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ เพื่อให้เธอพาพงศธรหลบหนีได้สะดวก
“คุณทิ้งผมไว้ที่นี่ก็ได้ ยังไงคุณก็ไม่อยากแต่งงานกับผมอยู่แล้วนี่” พงศธรกล่าว
“หุบปากก่อนได้มั้ย ยังไงฉันก็เป็หมอนะคะ ฉันไม่ทิ้งคนไข้หรอก” หมอพัศน์กล่าว
ลลิพัศน์รีบขับรถพาหมอพงศธรไปที่คลินิกที่เธอเคยมาช่วยประจำรักษาคนไข้ เธอรีบพาตัวพงศธรเข้าไปเพื่อผ่าะุปืนออก พร้อมกับให้เื โดยมีหมอนนท์ให้ความช่วยเหลือ
เมื่อหมอทั้งสองสามารถช่วยชีวิตหมอพงศธรไว้ได้ ทั้งคู่เลยรีบออกมา
“มันเกิดอะไรขึ้นหรอครับ หมอพัศน์ ทำไมหมอพงศธรถึงถูกยิงแบบนี้ ไหนว่าวันนี้เป็วันแต่งงานของพวกคุณไง” หมอนนท์ถาม
“มีคนร้ายบุกเข้ามายิงหมอพงศธรในงานแต่งค่ะ แต่ยังไม่รู้ว่ามันเป็ใคร” หมอพัศน์เล่า
“ดันเป็คนมีศัตรูเยอะเสียด้วยสิ เลยหาตัวคนร้ายยาก” หมอนนท์วิจารณ์หมอพงศธร
“ฉันคงต้องพาเขาหนีไปต่างจังหวัดค่ะ เพราะดูลักษณะคนร้ายจะกัดเขาไม่ยอมปล่อยแน่นอน” หมอพัศน์มีแผนพาพงศธรหนี
“งั้นดูอาการหมอพงศธรก่อนค่อยว่ากันก็แล้วกันนะครับ” หมอนนท์กล่าว