สตรีมเมอร์สาว กินพิชิตอวกาศ [จบ]

ตอนที่ 47 เริ่มเลย มาถ่ายทอดสดกินปลาหมึกกันเถอะ (47)  

สวี่หลิงอวิ๋นพอใจเมื่อเห็นชาวเน็ตจำนวนมากต้องการเข้าร่วมอย่างแข็งขัน "เอาล่ะ! ในเมื่อทุกคนแสดงออกต่อฉันแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นฉัน สวี่หลิงอวิ๋นก็ไม่ขี้เหนียวเหมือนกัน! มาทำกันเถอะ! สำหรับฉัน ฉันจะทำเอเลี่ยนปลาหมึกยักษ์สำหรับทุกคนทีหลัง และฉันจะส่งเอเลี่ยนปลาหมึกยักษ์นี้ไปให้ทุกคนในรูปแบบการสุ่ม”

"คาดว่าจะมีหนึ่งร้อยชุด หากท่านใดต้องการ โปรดสมัครลงทะเบียนไว้ มันจะแสดงบนระบบถ่ายทอดสดในภายหลัง จากนั้นฉันจะสุ่มเลือกหนึ่งร้อยคน"

สวี่หลิงอวิ๋นกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ใครจะเป็นผู้โชคดีกันนะ?!"

ชาวเน็ตพากันใจเต้นแรง!

สวี่หลิงอวิ๋นไม่ได้ดูสิ่งเหล่านี้อีกต่อไป แต่ตั้งค่าไว้ว่าใครก็ตามที่พูดไม่ดีเกี่ยวกับเธอจะไม่สามารถลงทะเบียนสมัครได้อย่างแน่นอน!

ฮึ่ม! องค์หญิงสามเธอช่างตระหนี่! มันไม่สมเหตุสมผลเลย!

ก็ดีแล้วที่ใครก็ตามที่พูดเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับสวี่หลิงอวิ๋นจะถูกทำให้โมโหอีกครั้ง

แบบนี้จะไม่ให้เรียกว่าตระหนี่ได้ยังไง?!

มันจะทำให้คนที่ไม่พูดจาว่าร้ายมีความสุข! คนที่ชอบเธอเหน็บแนมบางคนในความคิดเห็นบนหน้าจอ  "อ๊ะ! มีคนกำลังจับตาดูอยู่จริง ๆ นะ! ดีจัง คุณคิดว่าองค์หญิงสามของเราไม่มีอารมณ์โกรธบ้างเลยเหรอ? จุ๊ ๆ! ยังอยากกินฟรีอยู่อีกเหรอ? ออกไปเลย!"

สวี่หลิงอวิ๋นพร้อมทำอาหาร!

"นี่ ชาร์ล ไปที่ช่องแช่แข็งแล้วนำปลาหมึกยักษ์มาให้ฉันหน่อย แล้วฉันจะทำของอร่อยให้พวกเรา!"

ชาร์ลได้ยินแล้ว อย่าตื่นเต้นมากเกินไป อ๊ะ แม้ว่าอาหารฝีมือของพ่อครัวคนนี้จะอร่อย แต่เมื่อเทียบกับองค์หญิงสามแล้วก็ยังห่างไกลกันอยู่มาก!

บอกเพื่อนของคุณตอนนี้! ให้พาพวกเขามาที่นี่ได้เลย...

เหตุผลที่กองทหารยังอยู่ที่นี่ก็เพราะพวกเขาต้องการขุดแร่พลังงานล้ำค่า สำหรับแร่พลังงาน สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือขุดให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นถ้าราชาแห่งเหล่าเอเลี่ยนรู้เรื่องนี้ มันจะรวบรวมเอเลี่ยนจำนวนมากเพื่อมารวมตัวกัน แล้วจะเกิดหายนะอย่างแน่นอน

แต่เมื่อถึงเวลาพักก็หยุดพักบ้างเถอะ!

อย่างน้อยหลังจากที่ผู้ช่วยชาร์ลส่งข้อความมา มันก็ถูกส่งต่อจากสิบเป็นร้อย จุ๊ ๆ เหล่าทหารพวกนี้มีความคิดเหมือนกันไหมนะ? คนที่เคยกินก็ยังรู้สึกว่ารสชาติยังคงติดอยู่ในคอ และคนที่ยังไม่เคยได้กินก็อยากรู้อยากเห็น

จอมพลก็อดวินเป็นแม่ทัพผู้รู้แจ้ง เมื่อดูจากสถานการณ์นี้แล้วก็เห็นว่าลูกสะใภ้ในอนาคตกำลังจะทำอาหาร ดังนั้นแน่นอนว่าเขาจะต้องมีส่วนร่วม!

จอมพลเฒ่าบอกให้เหล่าทหารปิดเหมืองทั้งหมด เหลือทหารรักษาการณ์เพียงไม่กี่คน และที่เหลือก็ตามเขาไปเพื่อกินอาหารอร่อย ๆ กัน!

ปลาหมึกตัวเล็กเท่านี้จะพอกินได้ยังไง? อย่างน้อยต้องห้าตัว!

และพวกน้ำพริก พริกไทยเสฉวนและอื่น ๆ จอมพลเฒ่าก็สั่งให้ทหารเก็บมาด้วย!

หัวหน้าพ่อครัวนำอุปกรณ์มาเอง ในค่ายนั่นคงไม่มีมีดพิเศษใช่ไหม?

สวี่หลิงอวิ๋นอยู่ที่นั่นเพื่อเตรียมส่วนผสม และโอคาซีก็เห็นข้อความที่พ่อของตัวเองส่งมา เมื่อรู้ว่าพ่อของเขาจะพาคนจากค่ายทหารทั้งหมดมารับประทานอาหารเย็นด้วย ใบหน้าของพลเอกหนุ่มก็เคร่งเครียด

คนเยอะขนาดนั้น สวี่หลิงอวิ๋นจะทำอาหารคนเดียวได้ยังไง?!

“ไม่เป็นไร ที่นั่นไม่มีพ่อครัวเหรอ? พ่อจะไม่ทำให้ลูกสะใภ้ในอนาคตของพ่อต้องเหนื่อย!” ก็อดวินตอบกลับในข้อความว่า “โอเค เจ้าลูกชาย พ่อของแกจะพาคนไปที่นั่นเร็ว ๆ นี้!”

ไม่มีทาง! เขาจะทำอะไรได้บ้างเมื่อเจอพ่อที่เจ้าเล่ห์แบบนี้?

โอคาซีไม่มีทางเลือกนอกจากเดินไปข้าง ๆ สวี่หลิงอวิ๋น "อ่า พ่อของผมอาจจะมาทานอาหารเย็นด้วยครับ"

“พ่อของท่านเหรอ? ท่านหมายถึงจอมพลก็อดวินหรือเปล่า? ก็ให้มาสิ คนกันเองอยู่แล้ว” สวี่หลิงอวิ๋นไม่ได้สนใจจริงจังและยังคงนับถุงวัตถุดิบของเธอ

“เอ่อ ไม่ใช่แค่พ่อของผมน่ะสิ แต่ยังมีคนจากค่ายทหารมาด้วย!” โอคาซีพูดอย่างลังเล

มันยากมากสำหรับเธอ! พลเอกโอคาซีรู้สึกว่าเขากำลังสร้างปัญหาให้สวี่หลิงอวิ๋น อีกเรื่องหนึ่งคือจะทำอาหารให้คนเยอะขนาดนั้นกินได้ยังไง?!

“คนจากค่ายทหารเหรอ? มีกี่คน?” สวี่หลิงอวิ๋นคำนวณ “สองร้อยคนหรือเปล่า?”

“น่าจะมากกว่าสามร้อยห้าสิบคนครับ” โอคาซีบอกจำนวนออกมาด้วยความหวั่นใจ จำนวนนี้ค่อนข้างมากเลยทีเดียว นอกจากนี้สวี่หลิงอวิ๋นยังบอกด้วยว่าเธอจะสุ่มให้ของหนึ่งร้อยชุดแก่ผู้ชมถ่ายทอดสดด้วย ซึ่งรวมกันแล้วจะมีมากกว่าสี่ร้อยคน

"จำนวนนี้ค่อนข้างมาก!" สวี่หลิงอวิ๋นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "มีวัตถุดิบเพียงพอ แบบนี้ฉันไม่สามารถทำคนเดียวได้อย่างแน่นอน ต้องให้คนสองสามคนมาช่วย!"

โอคาซีถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ขอบคุณมากครับ” โอคาซีขอบคุณเธออย่างจริงใจ

“จะขอบคุณทำไมสำหรับสิ่งนี้?” สวี่หลิงอวิ๋นมองดูรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาของอีกฝ่ายและอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อว่า “ถ้าท่านอยากจะขอบคุณฉันจริง ๆ ก็แต่งงานกับฉันเถอะ!”

"บ้าจริง! ปรากฏว่า **เปลือย** ท่านพลเอกของเรา!"

“องค์หญิงสาม ท่านเห็นผมไหม? ที่จริงผมก็ดูดีเหมือนกันนะ!”

“ท่านพลเอกหน้าแดงแล้ว!”

"ความรักมักมาถึงอย่างไม่ทันตั้งตัวทุกที! จุ๊ ๆ องค์หญิงสาม ทำได้ดีมาก!"

“ที่รักของฉัน...องค์หญิงสาม ได้โปรดปล่อยท่านพลเอกไปเถอะ!”

...........

โอคาซีมองไปที่สวี่หลิงอวิ๋นที่กำลังพูดเล่นอย่างเห็นได้ชัดและรู้สึกสับสนในใจเล็กน้อย "อย่าล้อเล่นสิครับ"

“โอเค ก็ได้ ไม่ล้อเล่นแล้ว...ท่านพลเอก!” สวี่หลิงอวิ๋นยกยิ้มและโค้งคำนับ "เอาล่ะ ไม่ต้องเขินแล้ว อย่าลืมว่าท่านก็เป็นผู้ถือหุ้นด้วย มื้อนี้เป็นรางวัลของฉันที่ให้สำหรับการถือหุ้นของท่าน!"

สวี่หลิงอวิ๋นจะไม่เห็นความผิดปกติของท่านพลเอกคนนี้ได้ยังไง?

ขณะที่พลเอกหนุ่มกำลังจะพูดต่อ กองทัพเครื่องจักรกลจำนวนมหาศาลก็มาถึง

จอมพลก็อดวินเดินนำหน้ามาตามปกติ ทันทีที่เขามาถึงค่าย ก็เห็นลูกชายของเขากับองค์หญิงสามยืนเคียงข้างกันเฝ้ามองการมาเยือนของเขา

“สวัสดี! ว่าที่ลูกสะใภ้ในอนาคต สบายดีไหม?” จอมพลก็อดวินทักทายองค์หญิงสามโดยไม่ลังเล

คำทักทายนี้ทำให้ชาวเน็ตเจ็บจี๊ด!

นี่เป็นสัญญาณของการพบปะพ่อแม่ของสามีหรือไม่? อย่างน้อยจอมพลก็อดวินก็ดูเหมือนจะมององค์หญิงสามในฐานะผู้เป็นที่รักในอนาคตของตระกูลแอนดรูว์

จักรพรรดิเห็นเช่นนั้นก็แทบสิ้นพระชนม์ด้วยความพิโรธ!

“ไอ้บ้านี่! พี่เคยถามเขาก่อนหน้านี้ว่าเขาต้องการให้หลิงอวิ๋นเป็นคู่หมั้นของโอคาซีไหม? และเขาก็ปฏิเสธพี่ ฮ่า ๆ แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงวิ่งไปหาลูกสาวของเราแล้วเรียกว่าลูกสะใภ้ของเขา? ช่างไร้ยางอายเกินไป!”

“เสด็จพี่โกรธเรื่องอะไร?” จักรพรรดินีสงบนิ่งมาก “ถ้าลูกสาวของเสด็จพี่ยินดีจะแต่งงานกับคนอื่น ต่อให้เสด็จพี่โกรธไปก็ไม่มีประโยชน์!”

“หลิงอวิ๋นจะไม่เหลียวแลโอคาซีคนนี้!” จักรพรรดิดื้อรั้น!

“หลิงอวิ๋นของเราเคยชอบเด็กคนนี้เพราะจิตของเธอยังไม่สมบูรณ์แบบ ดังนั้นเธอจึงชอบแบบผิวเผิน แต่ตอนนี้เธอจะมีสายตาที่ดีขึ้นและชอบคนที่ดีขึ้นอย่างแน่นอน”

“งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเสด็จพี่คิดว่าชายคนไหนในจักรวรรดิของเราสามารถเทียบโอคาซีได้ล่ะ?” จักรพรรดินีเหลือบมองเขาและเยาะเย้ย

“เอาล่ะ เสด็จพี่ช่างดื้อรั้นนัก! ถ้าตระกูลแอนดรูว์มาสู่ขอก็อย่าปฏิเสธไปง่าย ๆ จะดีกว่า ต้องถามลูกสาวของเสด็จพี่ว่าเธอคิดยังไงก่อน”

จักรพรรดิคิดในใจ ไม่มีชายใดในจักรวรรดินี้เทียบกับโอคาซีได้จริง ๆ และใจของจักรพรรดิก็เริ่มสับสนอีกครั้ง

โธ่! ลูกสาวคนนี้ยอดเยี่ยมมากจนไม่มีผู้ชายคนไหนเทียบกับเธอได้!