เฮ้อ~ น่าเบื่อจังเลยทำไมชีวิตของชั้นมันต้องอยู่แต่ในที่แบบนี้ด้วยทั้งๆที่ชั้นควรจะได้ออกไปสู่โลกภายนอกแท้ๆ ว่าแต่โลกภายนอกจะเป็ยังไงกันหว่ามันจะเป็แบบที่ปู่เคยเล่าเอาไว้มั้ยนะ? ช่างเถอะ
วันๆตัวผมก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยเปื่อยแบบนี้แหละพวกผมมักอยู่กันเป็กลุ่มแล้วช่วยกันหาอาหาร หรือไม่ก็นอนชีวิตมันก็มีอยู่แค่นี้ล่ะนะ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมสนใจคือการออกไปจากที่นี่คุณปู่เคยเล่าไว้ว่าที่เราต้องอยู่ในนี้เพราะบรรพบุรุษของเราทำเื่ไม่ดีเอาไว้เลยถูกขังอยู่ที่นี่
แหม อย่าสมน้ำหน้าผมสิ ผมไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อยทำไมผมถึงต้องถูกขังแบบนี้ด้วยล่ะทั้งๆที่บรรพบุรุษของผมเป็คนทำเอาเถอะถึงบ่นไปก็ไม่ได้อะไรใช่มั้ยล่ะ ยังไงก็ไม่มีใครสนอยู่แล้วล่ะ อ๊ะนั้นมันอะไรฟร่ะนั่น
"เฮ้ยหลบเร็ว!"ผมะโร้องออกไปแต่ไม่ทันการเ้านั่นมันะโลงมา กลางวงของกลุ่มผมส่วนผมที่อยู่ห่างจากกลุ่มนิดหน่อยก็เห็นเ้านั้นมันตวัดบางสิ่งสีดำๆใส่พวกของผมไม่นะ ไอสิ่งดำนั่นทำให้พวกของผมตายไปต่อหน้าต่อตา หนอยแกกล้าทำกับเพื่อนชั้นเรอะ!
ผมวิ่งไปหามันและใช้ขาหน้าทั้งสองข้างเหยียบใส่มันซะ ชิ!มันกันไว้ได้เห้ยแย่แล้ว!
วูบ
เ้านั่นใช้สิ่งที่มันกำลังถืออยู่แทงสวนกลับมาที่คอของผมแต่ผมสามารถหลบมาได้อย่างหวุดหวิด
หลายชั่วโมงผ่านไป
นี่มันบ้าอะไรกัน! พ่อ แม่ หรือเพื่อนของผมทั้งหมดต่างถูกเ้านั่นฆ่าตายบ้าเอ๊ย!เ้านี่มันเป็ตัวอะไรกันแน่ ผมพยายามถอยหลังแต่ดันติดกำแพงอีก โถ่เว้ย
"แฮ๊กๆๆเฮ้ยแกน่ะ เตรียมตัวตายได้เลย"
มันพูดอะไรบางอย่างออกมาแต่ผมไม่เข้าใจซักนิด ผมจะทำยังไงดี คิดสิคิดมันเดินเข้าใกล้ผมเรื่อยๆ ผมเองไม่มีแรงหนีแล้วนะ พ่อครับ แม่ครับ ผมต้องทำยังไงดีโถ่เว้ยยย ตายเป็ตายวะ ผมหลับตาและเร่งพลังทั้งหมดเพื่อจู่โจมใส่มัน
วู้ม!
อะ..อะไรกันความรู้สึกนี้มัน รู้สึกเหมือนร่างกายเราแข็งแกร่งขึ้น ฮะฮ่าๆๆ ถ้ามีพลังนี้ล่ะก็ผมฆ่าเ้านั่นได้แน่แต่ว่าถ้าฆ่าเลยก็น่าเสียดายแย่ผมจะต้องทำให้มันพบกับความสิ้นหวังที่มันบังอาจฆ่าพ่อแม่ผมเอาล่ะก่อนอื่นก็
"โฮ๊กกก"ผมคำรามออกไป
โฮ่ สุดยอด นี่แค่คำรามนะยังขนาดนี้ แกอย่าตายซะก่อนล่ะแล้วผมจะฆ่าแกเองแล้วหลังจากนั้นผมก็วิ่งออกไปเพื่อวางแผนที่จะทำให้เ้านั่นได้รู้สึกถึงความสิ้นหวังแบบที่ผมรู้สึก
ผมเดินมาได้ซักพักแล้วล่ะ เอาไงดีนะ อ๊ะ!จะว่าไปที่นี่มีหัวหน้าอยู่นี่นาหึๆชักอยากจะรู้แล้วสิว่าผมในตอนนี้จะชนะหัวหน้าได้รึป่าวรู้สึกว่ารังของหัวหน้าจะอยู่ทางนี้สินะ
3วันต่อมา
เฮ้อ ในที่สุดก็เจอซักที ผมกำลังยืนอยู่หน้ารังของหัวหน้า เอาล่ะขอรบกวนด้วยนะคร้าบบบแล้วผมก็เดินเข้าไปในรังของหัวหน้า ทางเข้าเป็ทางยาวไม่มีแสงไฟจนถึงที่ปลายทางและปลายทางก็มีห้องโถงขนาดใหญ่อยู่ พร้อมกับมีหัวหน้าที่กำลังนอนหลับอยู่
"หัวหน้ามาสู้กัน!"ผมะโออกไปเพื่อปลุกหัวหน้า
"อาสาวๆจ๋าอย่าหนีพี่ไปสิจ๊ะ หืม อะไรกันฝันหรอกเรอะ"หัวหน้าที่กำลังฝันก็ตื่นขึ้นมา
"หัวหน้าเรามาสู้กันถ้าผมชนะผมจะเป็หัวหน้าแทนเอง!"ผมะโออกไปอีกครั้งส่วนหัวหน้าที่ได้ฟังก็เริ่มโกรธขึ้นมา
"หืมแกว่าไงนะฮ่าๆๆอย่างแกเนี่ยนะจะสู้กับชั้-อ๊อก!"ผมใช้บอลไฟโจมตีใส่หัวหน้าขณะที่เขากำลังพูดอยู่
"เป็ไงทีนี้จะสู้ได้รึยังครับ"ผมพูดออกไป
"หนอยแก!"หัวหน้าพุ่งมาหาผม
ผมใช้บอลไฟโจมตีใส่หัวหน้าไปอีกครั้งแต่เอ๋ทำไมหัวหน้าไม่เป็อะไรล่ะแถมยังพุ่งมาหาผมโดยความเร็วที่เพิ่มขึ้นอีกงั้นต้องเจอนี่บอลไฟแบบพิเศษ แล้วบอลไฟแบบพิเศษของผมก็ชนกับหัวของหัวหน้าอย่างจังจนเกิดะเิขึ้น
บู้ม
ควันจากะเิมันเยอะจนผมมองไม่เห็นอะไรเลยแล้วผมก็เห็นเงาของบางสิ่งกองอยู่ที่พื้นนั่นคือหัวหน้าดูเหมือนจะเจ็บหนักเลยนะนั่น
"กะแก...นี่มันเป็ไปไม่ได้"หัวหน้าพยายามจะพูดออกมาแต่เขาก็สลบไป
หลังจากนั้นก็มีแสงสว่างเกิดขึ้นที่หัวของหัวหน้าแล้วสัญลักษณ์บางอย่างก็ลอยออกมาจากหัวของหัวหน้ามาที่ผม โอ้ตัวผมเรืองแสงด้วยล่ะแล้วยังรู้สึกมีพลังมากขึ้นด้วยราวๆเท่าตัวได้มั้ง สุดยอดไปเลย
อืมในที่สุดผมก็กลายเป็หัวหน้าแล้ว เอาไงต่อดีน้าจริงสิต้องเรียกรองหัวหน้ามาคุยซะหน่อยแล้ว
"โฮก"ผมร้องเรียกรองหัวหน้า
ไม่นานก็เห็นรองหัวหน้ากำลังวิ่งมา เร็วชะมัดแล้วรองหัวหน้าก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าผมหลังจากนั้นผมก็ทำการบอกเื่ต่างๆให้เขาทำทันทีถึงตอนแรกเขาจะไม่เชื่อว่าผมจัดการหัวหน้าได้แต่พอโดนบอลไฟของผมไปไม่กี่ทีก็ทำงานอย่างขยันขันแข็งโดยไม่บ่นซักคำที่เหลือก็รอเวลาเท่านั้น
สองวันผ่านไป
ตอนนี้ห้องโถงที่เคยเป็รังของหัวหน้าก็กลายมาเป็ของผมมีสัตว์ทั้งหมดในชั้นมาอยู่ในนี้ตามที่ผมสั่งรองหัวหน้าไป ส่วนหัวหน้าไม่ใช่สิต้องเป็อดีตหัวหน้าก็กำลังพักรักษาตัวอยู่อะไรกันผมไม่ใจร้ายถึงขนาดฆ่าใครได้หรอกนะยกเว้นเ้านั่นคนเดียว
หลายๆวันผ่านไป
หึๆๆในที่สุดเ้านั่นก็มาถึงจนได้ มันยืนอยู่ตรงทางเข้ารังผมสั่งสัตว์ทั้งหลายประจำที่แต่ผมเสียดายจังรองหัวหน้าที่ผมส่งไปสืบที่อยู่ของเ้านั่นดันโดนเ้านั่นฆ่าอุตส่าเจอเบ๊ เอ๊ยไม่ใช่สิคนส่งสารที่รวดเร็วแล้วแท้ๆจะหาใครมาแทนได้ล่ะเนี่ยโอ๊ะเ้านั่นเข้ามาแล้ว
ฮ่าๆๆๆเป็ไงล่ะกลัวล่ะสิ๊ ผมกำลังจ้องมันด้วยสายตาอาฆาต
"โคร่กกก"ผมคำรามสั่งให้เหล่าสัตว์ทั้งหลายโจมตีแล้วการต่อสู้ก็ดำเนินไป
"ฮี่ๆๆๆๆ"
โถ่เว้ยเป็แบบนี้อีกแล้ว ตัวผมทำไมถึงได้เป็แบบนี้ ประมาทมันหลายครั้งจนเสียตาทั้งสองข้างนี้ไปถ้าผม ถ้าผมไม่ยืนดูพวกสัตว์และหัวหน้าสู้กับเ้านั่นโดยคิดว่าเดี๋ยวมันก็ตายล่ะก็มันคงจะตายไปนานแล้วแท้ๆ แต่ผมกลับยืนดูเฉยโดยที่แทบไม่ได้ทำอะไรเลย
แล้วจะสู้ยังไงดี ผมจะฆ่ามันได้ยังไงในเมื่อผมมองอะไรไม่เห็นแล้วผมยังไม่ได้แก้แค้นให้พ่อกับแม่เลย ทำไมกัน ถ้าผมมีพลังมากกว่าล่ะก็ ผมเกลียดมั-ไม่ ไม่ใช่ ผมไม่ได้เกลียดมันที่สุดแต่ผมน่ะเกลียดตัวเองที่สุด!แต่ว่าขอแค่อีกครั้ง ถ้าผมได้พลังอีกล่ะก็ต่อให้ขายิญญาผมก็ยอม!!!
วู๊บพลันทุกอย่างหยุดนิ่ง ตัวผมก็เช่นกัน
'เ้าจะยอมขายิญญางั้นรึ?'เสียงบางอย่างดังก้องอยู่ในหัวผม
'ใช่ต่อให้ผมต้องตายหรือขายิญญาให้ปีศาจก็ตามที'ผมตอบกลับไปอย่างไม่รู้ตัว
'งั้นข้าจะให้พลังกับเ้าแลกกับิญญาและพลังชีวิตของเ้าทั้งหมดเ้ายินยอมหรือไม่?'เสียงนั่นเอ่ยถามผม
'ได้สิเอามันไปให้หมดผมขอแค่พลังเท่านั้น'
'ดีมาก!เอามันแต่ไปแต่เ้าจงจำไว้ว่าพลังที่ข้าให้ไปนั้นมากมายเกินกว่าที่ร่างของเ้าจะรับไหวและไม่นานร่างกายเ้าจะแหลกเหลวกลายเป็เถ้าทุลีนอกจากนี้สติของเ้าเองก็อาจจะดับลง เหลือเพียงร่างกายที่ตอบสนองและต่อสู้ต่อไปตามสัญชาตญาณ'
วู๊บ ทุกอย่างกลับสู่ปกติอีกครั้งดวงตาที่เคยมืดบอดก็กลับมามองเห็นอีกครั้ง แต่ว่าสติของผมก็ค่อยๆเลือนหายไป
อาาา เกิดอะไรขึ้น? จริงสิสติของผมดับไปแล้วก็อ๊ะเ้านั่นตายแล้วสินะ! ผมเห็นเ้านั่นนอนอยู่บนพื้นไม่ขยับแม้แต่น้อย ผมพยายามลุกขึ้นแต่ว่าไม่รู้สึกอะไรเลยผมจึงก้มไปดูที่ตัวจึงเห็นเพียงเถ้าทุลีและส่วนคอของผมที่ค่อยๆสลายเป็เถ้าทุลีอยู่ดูเหมือนผมเองก็กำลังจะตายสินะ แต่ผมไม่เสียใจหรอก เพราะในที่สุดผมก็แก้แค้นให้พ่อแม่ได้สำเร็จ พ่อ แม่เราคงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วสินะ
อยู่ๆน้ำตามากมายก็หลั่งออกมาจากดวงตาของผม
"โฮ๊กกก"ผมร้องออกมาสุดเสียง
และภาพทั้งหมดก็หายไป
To Be Continued
(โปรดติดตามตอนต่อไป)