เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ทันทีที่ประตูรถถูกเปิดออกสีหน้าของพี่เฮ่าก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา

        เจียงเหวินที่กำลังกันหยางเฉินไม่ให้เข้าใกล้นั้นก็รีบวิ่งไปหาพี่เฮ่าทางด้านข้างอย่างเงียบๆและเมื่อเห็นเฉียงเวยนั่งอยู่ ดวงตาของมันก็ฉายประกายของความตื่นเต้นยินดีขึ้นมาทันที

        "เป็นไงพี่เฮ่าเธอสวยมากใช่มั้ยล่ะ"

        พี่เฮ่าคล้ายได้สติอีกครั้งเนื่องจากเสียงของเจียงเหวินความหนาวยะเยือกกลับเข้ามาแทนที ร่างกายสั่นกระตุกอย่างรุนแรงเขาหันไปมองเจียงเหวินด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยว

        "กะ... แก... ไอ้สารเลวนี่!!!"

        กำปั้นอันหนักหน่วงพุ่งเข้าหาใบหน้าหล่อเหลาของเจียงเหวินโดยไม่ทันตั้งตัว!

        "โอ๊ย!"

        เจียงเหวินร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดโลหิตพุ่งกระจายออกจากทั้งจมูกและปากกระเด็นถอยหลังก่อนล้มตึงจนเกือบจะร้องไห้ออกมา!

        "พี่เฮ่าต่อยผมทำไม! ผมให้พี่เฮ่ามาจัดการนังผู้หญิงสารเลวนี่ต่างหาก!!!"

        "ผู้หญิง... สารเลวงั้นเหรอ!?"

        พี่เฮ่าคล้ายมีควันพวยพุ่งออกมาจากหัวเขาใช้ฝ่าเท้าระดมกระทืบไปที่หน้าอกของเจียงเหวินอย่างต่อเนื่อง

        เจียงเหวินกระอักเลือกออกมาอีกสองสามคำจากนั้นก็หมดสติไปในที่สุด

        แน่นอนว่าวันนี้เป็นวันที่เจียงเหวินโชคร้ายที่สุดในชีวิต

        พี่เฮ่าหันกลับมาด้วยรอยยิ้มเหยเกคล้ายร้องไห้พร้อมหัวเราะ "แหะๆ" ออกมา

        "บอส... บังเอิญจริงๆ เลยนะครับ... ถ้าผมรู้ว่าเป็นบอสล่ะก็ผมคงไม่..."

        "ไม่อะไร?" เฉียงเวยหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        แต่สำหรับพี่เฮ่าน้ำเสียงและท่าทางของเฉียงเวยในขณะนี้ ช่างคล้ายคลึงมัจจุราชที่มาเพื่อกระชากวิญญาณของเขาไป

        อีกด้านหนึ่งหยางเฉินที่กำลังดูฉากดราม่านี้อย่างเพลิดเพลิน ก็ไม่คิดว่าพี่เฮ่าจะเป็นลูกน้องของเฉียงเวยเสียเองเขายืนสังเกตการณ์อย่างเงียบๆ เพื่อดูว่าเฉียงเวยจะจัดการอย่างไร

        เฉียงเวยถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

        "อาเฮ่า นายทั้งปล้นทั้งฉุดคร่า ทำร้ายร่างกายคนอื่นเพื่อเงินล้านสองล้านฉันไม่คิดเลยว่าจะมีผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างนาย"

        พี่เฮ่าตะโกนลั่น

        "บอสครับ กรุณาฟังผมอธิบายก่อนผมไม่ได้อยากทำเรื่องแบบนี้เลย ผมถูกบังคับโดยพ่อของคนแซ่เจียงซึ่งเป็นรองอัยการเขตผมไม่มีทางเลือก ผมต้องนำเงินที่ได้มาส่งกลับคืนอยู่ดี!"

        "ปีที่ผ่านมานายได้เงินไปเท่าไหร่?" เฉียงเวยมองไปที่เขาพลางถามคำถามกลับไป

        พี่เฮ่านิ่งเงียบไปชั่วขณะมันรู้ว่าถ้าโกหกออกไปนั้นจะยิ่งทำให้เรื่องเลวร้ายลงไปอีกเพราะเส้นทางการเงินทุกอย่างจะถูกบันทึกไว้ทั้งหมด

        "สอง... สองแสน..."

        "นายอยากจะพูดอะไรอีกมั้ย” เฉียงเวยถามตรงไปตรงมา

        พี่เฮ่าก้มศีรษะด้วยสีหน้าพ่ายแพ้ไม่สามารถสรรหาพูดคำใดๆ ออกมาได้

        เฉียงเวยเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

        "แม้นายจะเคยอยู่ในพันธมิตรตะวันตกมาก่อนแต่ฉันก็ยังให้โอกาสนายได้เข้าร่วมสมาพันธ์หนามแดง รวมทั้งยังไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวใดๆกับผู้ใต้บังคับบัญชาของนาย แต่นายกลับมาทำเรื่องงามหน้าเช่นนี้ในเขตของฉันอีก"

        "บอสให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะครับได้โปรดเถอะครับบอส!"พี่เฮ่าคุกเข่าก้มหัวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทา

        "ฉันให้โอกาสนายไปแล้ว" เฉียงเวยกล่าวพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรออกทันที

        "มีอะไรหรือครับบอส?"

        "เสี่ยวจ้าว ปลดอาเฮ่าเขต 21 จากผู้ดูแลออกเดี๋ยวนี้"

        ได้ยินดังนั้นพี่เฮ่าที่คุกเข่าอยู่บนพื้นก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าหวาดกลัว

        ทางด้านเสี่ยวจ้าวก็ตะลึงไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรเพียงเอ่ยคำว่า

        "รับทราบครับบอส"

        "ถ้าลูกน้องของนายอยากไปกับนายด้วยฉันก็จะไม่ห้าม"

        พี่เฮ่ากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบากร่างกายสั่นเทา พร้อมกับก้มตัวลง 90องศา

        "ขอบคุณครับบอสอาเฮ่าจะไม่มีวันลืม..."

        จากนั้นพี่เฮ่าก็หันหลังเตรียมจะจากไป

        แต่ทันใดนั้นเองทั้งร่างกายของพี่เฮ่าก็เกิดอาการปั่นป่วนอย่างฉับพลันในมือขวาของเขาปรากฏมีดทหารตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ ทั้งยังไม่ลืมเรียกใช้ทักษะของตัวร้ายออกมา!

        "นังสุนัขตัวเมีย! ตายซะเถอะ!" พี่เฮ่าแผดเสียงออกมาดังสนั่น!

        หยางเฉินรู้แต่แรกแล้วว่าพี่เฮ่าคิดไม่ซื่อแต่เขาก็ไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ เพราะรู้ว่าไม่จำเป็นนั่นเอง

        ในขณะนี้มีดกำลังพุ่งเข้าหาลำคอของเฉียงเวยจู่ๆ ข้อมือของพี่เฮ่าก็ขาดออก ร่วงลงสู่พื้นไปทั้งมือและมีด!

        จากนั้นใบมีดของเฉียงเวยก็พุ่งตรงไปยังหน้าอกของพี่เฮ่า!

        สวบ! ฉึก!

        เสียงกระดูกเสียดสีกันดังลั่น!

        พี่เฮ่าใช้มือข้างที่เหลือกำใบมีดที่แทงทะลุอกด้วยสีหน้าตื่นกลัวอย่างรุนแรง!

        ใบมีดแทงทะลุปอดของพี่เฮ่าจนไม่อาจเอ่ยคำใดๆออกมาได้!

        พี่เฮ่าถอยเป๋ไปไม่กี่ก้าวก็ล้มลงอย่างอ่อนแรงแน่นิ่งไปในที่สุดเสื้อผ้าของเขาถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงเข้ม!

        เฉียงเวยนั่งอยู่บนรถตั้งแต่ต้นจนจบแต่พริบตาเดียวเหยื่อของเธอก็กลายเป็นร่างไร้วิญญาณร่างหนึ่ง

        กลุ่มลูกน้องของพี่เฮ่าเห็นฉากนี้เข้าก็ต่างพากันวิ่งกลับเข้าไปในรถของตัวเองแล้วขับหนีกระจัดกระจายไปอย่างรวดเร็ว

        หยางเฉินกลับเข้าไปในรถปิดประตูและขับออกไปอย่างสบายๆ

        เมื่อขับรถออกไปได้ไม่นานเขาก็สังเกตเห็นรถตำรวจสองสามคันขับผ่านไปอย่างเร่งรีบแต่ในเมื่อผู้ตายเป็นลูกน้องของเฉียงเวย เขาจึงไม่ได้วิตกกังวลแต่อย่างใด

        เมื่อรถเริ่มเข้าสู่ถนนทางหลวงเฉียงเวยก็ถอนหายใจออกมาเฮือกยาว

        "ฉันขอโทษนะคะฉันไม่คิดว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้"

        "ไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย"หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        เฉียงเวยฝืนยิ้มออกมาพร้อมกล่าวว่า

        "ตอนแรกคุณไม่อยากพาฉันออกมาเพราะฉันไม่สามารถควบคุมลูกน้องตัวเองได้ แต่เหตุการณ์ก็กลับกลายเป็นแบบนี้ฉันรู้สึกเสียใจมากจริงๆ"

        "การเดตของเรายังไม่จบใช่มั้ย?"หยางเฉินถาม

        เฉียงเวยพยักหน้า "บางทีคงได้แต่ยอมรับในโชคชะตา"

        "ไม่จำเป็น" หยางเฉินพูดพลางเร่งเครื่องพุ่งทะยานดั่งนักซิ่งสายฟ้า

        เฉียงเวยถามอย่างงุนงงว่า

        "แล้วเราจะไปที่ไหนกันต่อเหรอคะ?"

        "ลองเดาดูสิ"

        เฉียงเวยยิ้มตำหนิ "ฉันไม่ค่อยได้ออกไปไหนมาไหนจะไปรู้ได้อย่างไรล่ะคะ"

        หยางเฉินไม่ได้ตอบเขาขับรถไปตามถนนอันกว้างใหญ่ไม่นานนักก็มาถึงตลาดนัดกลางคืนแห่งหนึ่งที่มีผู้คนจำนวนมากเดินจับจ่ายใช้สอยอย่างสนุกสนานเขาขับรถสปอร์ตสีฟ้ารถเข้าไปในตลาดทันที เป็นที่ดึงดูดสายตาริษยามากมาย

        เฉียงเวยที่นั่งอยู่ในรถค่อนข้างประหม่าเล็กน้อยถ้ากลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นพวกนักเลงถือปืนล่ะก็เธอจะไม่ประหม่าขนาดนี้เลย

        ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยได้ไปเที่ยวตลาดนัดที่มีผู้จำนวนมากขนาดนี้มาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าขณะนี้เธอกลับกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน!

        ทันใดนั้นหยางเฉินก็หยุดรถตรงใจกลางของตลาด ที่ซึ่งฝูงชนต่างเดินจับจ่ายใช้สอยกันอย่างคับคั่ง!

        "ที่รัก นี่คุณ..."

        โดยไม่รอให้เฉียงเวยได้เอื้อนเอ่ยอะไรต่อหยางเฉินกดปุ่มเปิดประทุนทันที

        จากนั้นหลังคาของรถสปอร์ตโลตัสก็ค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆ...

        พร้อมกับเสียงต่างๆ จากด้านนอกก็เริ่มดังขึ้นไม่น่าจะเป็นเสียงพูดคุยของคนที่ผ่านไปมา เสียงการจราจรเสียงเพลงตามร้านบาร์ต่างๆ ผสมปนเปกันไปหมด

        หยางเฉินและเฉียงเวยตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนทันทีเพราะรสสปอร์ตราคาแพงที่พวกเขานั่งนั่นดูสะดุดตาทั้งยังอยากรู้ว่าพวกเขาต้องการจะทำอะไร

        เฉียงเวยไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์เช่นนี้เท่าไหร่นักเพราะเธอมักจะอยู่ในเงามืดและเพียงพูดคุยกับลูกน้องคนสนิทไม่กี่คนเท่านั้น

        แสงไฟในเวลากลางคืนส่องสว่าง ช่วยขับเน้นให้พวกเขาทั้งคู่ดูเด่นขึ้นจากฝูงชนทั่วไป

        หยางเฉินหันไปรอบๆ แล้วสายตาของเขาก็หยุดลงที่เฉียงเวยซึ่งกำลังตื่นเต้นกับบรรยากาศรอบข้าง หยางเฉินเห็นท่าทางน่ารักของเธอแล้ว เขาต้องควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ให้พลุ่งพล่านไปมากกว่านี้

        "ที่รัก ทำไมถึง..." เฉียงเวยพูดด้วยน้ำเสียงคล้ายกระซิบ ใบหน้าของเธอในยามนี้แดงระเรื่อเต็มไปด้วยความประหม่า

        "เพราะผมต้องการให้การเดตครั้งนี้เป็นการเดตที่สมบูรณ์แบบ..."

        หยางเฉินกล่าวพลางโน้มตัวคว้าเอวของเฉียงเวยแล้วยกขึ้นมาด้วยสองมือจ้องมองดวงตาสดใสริมฝีปากบาง และจูบหมับเข้าทันที...

        ทันใดนั้นเอง ผู้คนรอบข้างต่างหยุดเคลื่อนไหว พ่อค้าแม่ค้าแผงลอยต่างเฝ้าดูคู่รักที่ร้อนแรงคู่นี้

        เฉียงเวยสัมผัสได้ว่าผู้คนโดยรอบกำลังจ้องมองเธอและหยางเฉินอยู่คิดได้ดังนั้นเธอจึงถอนริมฝีปากออกอย่างยากลำบากพร้อมหอบหายใจถี่รัว

        "ที่รัก ไปจากที่นี่เถอะทุกคนมองเราใหญ่เลย"

        "ไม่อยากจูบกับผมเหรอ?"

        "ไม่... ไม่เลย แต่ฉันกลัวเด็กๆ มาเห็นเข้าน่ะค่ะ" เฉียงเวยพูดด้วยน้ำเสียงและสายตาเว้าวอน

        หยางเฉินส่ายหัว "แล้วคุณซื้อรถแบบนี้มาทำไมล่ะ"

        "แต่ไม่ต้องเปิดขนาดนี้ก็ได้..." เฉียงเวยซึ่งตอนนี้อยู่ในอาการเขินอายกล่าวตอบ

        หยางเฉินเอื้อมมือไปลูบไล้เส้นผมนุ่มนิ่ม กล่าวด้วยเสียงอบอุ่นว่า

        "ผมแค่อยากให้ทุกคนเห็นว่าซีถูเฉียงเวยคือผู้หญิงของผมเป็นผู้หญิงที่คนอื่นต่างอิจฉา ผมรักเธอและไม่สนว่าใครหน้าไหนจะหัวเราะเยาะ"

        พูดจบหยางเฉินก็ประกบริมฝีปากอีกครั้งทันที

        เวลานี้เฉียงเวยไม่หลบหนีอีกต่อไปเธอปิดตาแน่นน้ำตาแห่งความสุขสมไหลรินออกมา กลายเป็นรสชาติที่ซับซ้อน

        สายตานับไม่ถ้วนมุ่งเน้นไปที่คู่ชายหญิงคู่นี้หลายคนกระซิบกระซาบพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน มีเพียงเสียงเพลงของร้านอาหารที่ยังคงไหลคลอไปกับเหตุการณ์ตรงหน้า

        คนหนุ่มสาวหลายคนเริ่มปรบมือเชียร์คู่หนุ่มสาว แต่ดูเหมือนทั้งสองจะหลุดเข้าสู่โลกส่วนตัวไปเสียแล้ว

        ท่ามกลางฝูงชนขนาดใหญ่หนุ่มสาวคู่หนึ่งปรากฏกายขึ้นดั่งหิ่งห้อย

        และหลังจากผ่านคืนนี้ไปผู้คนจะไม่มีวันลืมค่ำคืนอันดูดดื่มนี้...