ห้องเช่ารายเดือนคือแหล่งพักอาศัยยอดนิยมสำหรับคนพลัดถิ่นแต่อาจไม่ใช่สำหรับหอพักนี้เครือวัลย์เป็เ้าของตึกสูงห้าชั้นแต่ละชั้นมีห้องเช่าสิบห้อง นอกจากนี้แล้วเธอยังเปิดร้านสะดวกซื้อขนาดเล็กเชื่อมต่อกับเคาน์เตอร์ต้อนรับไว้สำหรับบริการลูกค้าเป็รายได้เสริมโดยตั้งใจยกมรดกตกทอดรุ่นสู่รุ่นนี้ให้ลูกชายซึ่งมีบุคลิกหน้าตาไม่เข้ากับงานบริการเอาเสียเลยดวงตาผ่านร้อนหนาวมาห้าสิบห้าปีของผู้เป็แม่หลุบมองคนกำลังขะมักเขม้นกับการนั่งซ่อมท่ออ่างล้างมืออย่างพิจารณา
อนัญมีรูปร่างสูงใหญ่ทั้งหน้าตาดุดันคล้ายพ่อเขารับมรดกเส้นผมจากพ่อแม่ซึ่งมีผมหยักศกมาอย่างเข้มข้นร่างกายจึงแสดงออกให้เขามีเส้นผมหยิกหย็องราวถูกดัดด้วยเครื่องดัดผมไฟฟ้าทั้งเ้าตัวยังชอบปล่อยปละไม่มัดรวบ ผมยุ่งเหยิงรวมกับไรหนวดเหนือริมฝีปากช่วยเสริมให้ลูกชายดูโหดร้ายกว่าคนพ่อหลายขุมตอนสามียังมีชีวิตอยู่เธอไม่เคยคิดเื่นี้กระทั่งเขาตายแล้วลูกชายเข้ามาช่วยดูแลกิจการบางเวลาเธอแอบเห็นลูกค้ามองอนัญด้วยสายตาหวาดระแวง
“เฮ้อ!” เครือวัลย์กระแทกลมหายใจพลางส่ายหน้าให้กับผลงานของตัวเองกับสามี
“ถอนหายใจเป็คนแก่”อนัญเงยหน้าจากกระป๋องกาวยาท่อ
“เหนื่อยใจ” คนเป็แม่ตอบพลางส่ายหัว พอเ้าตัวเงยหน้ารัศมีโหดร้ายยิ่งเปล่งประกาย
“เครียดอะไรอีกล่ะ”
“ไม่แน่ใจว่านี่ลูกเ้าของหอหรือว่าขอทาน...เอ๊ะหรือแกจะเป็โจรป่าลุงยามยังแต่งตัวดีกว่าเป็ร้อยเท่า” พยักพเยิดมองไปด้านนอกซึ่งมีพนักงานรักษาความปลอดภัยจากบริษัทเดินวนเวียน
“โห...อยู่ดีๆมาด่ากันได้” ั้แ่พ่อเสียเขาก็โดนแม่บ่นเื่นี้เรื่อยมาจนชินแต่ก็อยากต่อปากต่อคำ
“เื่จริงทั้งนั้น”เครือวัลย์ละจากเคาน์เตอร์ต้อนรับเดินมายังจุดที่ลูกชายนั่งอยู่เธอใช้นิ้วหนีบเส้นผมหยิกหย็องขึ้นเป็การแสดงหลักฐาน “เมื่อไรจะเลิกปล่อยเนื้อปล่อยตัวผมฟูหัวยุ่งแถมยังใส่เสื้อขาดๆ อย่างกับคนเสียสติ”
“มันเป็สไตล์”คนอยู่ในชุดเสื้อกับกางเกงตัวเก่าตอบหน้าตายไม่ได้สำนึกเลยว่าเครื่องแต่งกายแบบนี้ส่งเสริมให้ตัวเองดูซอมซ่อไร้ราศีลูกชายเ้าของหอมากเพียงไร
“เดี๋ยวคนเขาก็กลัวจนไม่มีใครมาเช่าห้องหรอก”
“เขาไม่ได้กลัวแม่เสียหน่อย”ปกติเครือวัลย์จะเป็คนต้อนรับลูกค้าส่วนเขารับผิดชอบงานช่างแต่บางครั้งก็ช่วยทำความสะอาดกิจกรรมเื้ัไม่จำเป็ต้องอาศัยหน้าตา
“อีกหน่อยก็ต้องมาดูแทน”
“แค่มาช่วยซ่อมของเฉยๆไม่ได้อยากฮุบสมบัติ”
“แม่มีแกคนเดียวไม่ยกให้แกแล้วจะยกให้ใคร”
“ตอนนี้ให้แม่ช่วยดูไปก่อน”อนัญรู้ความจริงข้อนี้ดีและรู้ด้วยว่าแม่รักหอพักแห่งนี้มากเพียงไรนี่เป็เหตุผลให้พอเรียนจบเขาก็กลับมาอยู่บ้านคนเป็ลูกเรียนรู้กิจการภายในหอพักจากแม่แต่ไม่มาวุ่นวายมากนักเพราะมีผักหลายแปลงให้ดูแล
“ใครจะไปกล้าปล่อยคนหัวรุงรังรับแขกลูกค้าได้หนีเตลิดหมดน่ะสิ”
“วันนี้รีบก็เลยยังไม่ได้อาบน้ำ”อนัญยังสวมชุดนอนทั้งที่ตอนนี้ใกล้เที่ยงเต็มทีช่วยไม่ได้ที่ชายหนุ่มชอบสวมใส่เสื้อผ้าตัวเก่าเข้านอนเพราะมันบางเบาช่วยให้หลับสบายตอนเครือวัลย์โทรหาเขากำลังง่วนอยู่กับการผสมสารน้ำสำหรับเลี้ยงผักไฮโดรโปรนิกส์รอบใหม่แม้ไม่ใช่งานกลางแดดจ้าแต่ก็เรียกเหงื่อ เขาตั้งใจว่าเสร็จจากงานผักแล้วค่อยชำระล้างร่างกายแต่น้ำเสียงตื่นใเื่ท่อน้ำรั่วของแม่ก็ทำให้เขาต้องละทิ้งกิจวัตรประจำวันของตัวเองรีบหิ้วกล่องเครื่องมือช่างมานั่งโดนแม่ค่อนขอดตรงนี้
“ถึงว่าเหม็นเปรี้ยว”
“ได้ทีด่าใหญ่”คนเหม็นเปรี้ยวทำจมูกฟุดฟิดพิสูจน์กลิ่นตรงซอกรักแร้ของตัวเองแต่ไม่พบกลิ่นตุกระนั้นอนัญก็ตั้งใจไว้แล้วว่าเสร็จจากงานซ่อมท่อตนคงได้อาบน้ำ
ปิ๊งป่อง...เสียงกริ่งหยุดการสนทนาของทั้งคู่ให้เหลือบมองไปตรงประตูทางเข้าซึ่งเป็กระจกใสหากไม่มีคีย์การ์ดของหอพักคนที่อยู่ด้านนอกจะไม่สามารถเปิดเข้ามาได้หนึ่งคนเพ่งมองเพื่อพิจารณาผู้มาเยือนส่วนอีกคนกำลังทำตาหวานเชื่อมหัวใจเต้นผิดจังหวะ
2K
