ประเทศอังกฤษ ปี 1056 – 1063
“ธิดาแซ็กซอน”
ในราวป่าแห่งอาร์โกทนั้นบรรยากาศเต็มไปด้วยความสงัดเงียบนอกเสียจากในบางครั้งจะได้ยินเสียงกู่ก้องกังวานหวานของนกน้อยและเสียงกระซิบแ่ของสายลมที่รำเพยพัดทำลายความเงียบขึ้นบีชและโอ๊คยืนต้นสูงตระหง่านเสียดฟ้ายื่นปลายนิ้วสีเขียวเข้มขึ้นรับแสงตะวันอันอบอุ่นที่ฉายฉานอยู่เหนือกิ่งก้านของมันขึ้นไป
อย่างไรก็ตามแสงอาทิตย์ตอนปลายฤดูร้อนก็ได้พยายามแทรกตัวผ่านลงไปในระหว่างแมกไม้ก่อให้เกิดแสงสีเขียวอ่อนประทับลงบนทุกสิ่งที่แสงนั้นส่องเข้าไปถึงเมื่อมองเลยไกลไปยังแอ่งน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลางพื้นที่โล่งจะเห็นกวางผู้ตัวหนึ่งกำลังเดินลงมากินน้ำแสงอาทิตย์ส่องต้องขนกำมะหยี่สีน้ำตาลเข้มและอาจจะเป็เพราะความรู้สึกปลอดภัยที่มีอยู่ในอาณาจักรอันมีมนต์แห่งนี้มันจึงเพียงแต่เงยหัวขึ้นเหม่อมองเมื่อได้ยินเสียงกรอบแกรบของใบไม้ที่ทับถมกันอยู่ ตอนที่ร่างเล็กๆร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้น
เป็ร่างของเด็กหญิงน้อยๆเรือนร่างนั้นแบบบางและเปี่ยมด้วยความงามอันน่าอัศจรรย์อีกนัยหนึ่งมองดูคล้ายกับว่าเพียงสายลมที่บางเบาก็อาจพัดพาร่างน้อยให้ปลิวหายไปได้
ทันทีที่เห็นกวางผู้ตัวนั้นเข้าแมริน เซ้นท์ โรแนน ก็หยุดทักทายกับมัน
“สวัสดีจงมีแก่เ้านะกวางน้อย”น้ำเสียงของเ้าหล่อนอ่อนใสแบบเด็กๆ และกวางผู้ก็ก้มลงกินน้ำต่อไปรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่าเด็กหญิงผู้นี้มิใช่ศัตรูของมัน
ผิวพรรณของสาวน้อยขาวผ่องปานหิมะแสงอาทิตย์ที่ส่องต้องเรือนผมยังก่อให้เกิดประกายสีแดงแกมทอง งามระยับผู้ใดก็ตามที่ได้เห็นพวงผมสีดั่งเปลวเพลิงนี้เป็ครั้งแรกจะต้องตื่นตะลึงในสีสันอันงามมหัศจรรย์ของมัน
เพียงแต่ว่าความสวยอันประหลาดล้ำของเธอนั้นทำให้หลายคนที่ได้พบเห็นมักจะบังเกิดความรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาอย่างประหลาดด้วย
และยิ่งกว่านั้นก็ยังมีเสียงร่ำลือกันต่อไปด้วยว่าสาวน้อยได้แวะเวียนไปหาแม่เฒ่าคาเตลล์ ซึ่งเชื่อกันว่าเป็แม่มดอยู่เสมอและเนื่องจากสาวน้อยมีความรู้ทางด้านการรักษาโรคภัยไข้เจ็บทั้งที่อายุเพียงเท่านี้ จึงมีผู้คนพากันเชื่อว่าเธอคือแม่มดไปด้วย
สำหรับเลดี้ บล๊านซ์ผู้เป็มารดาเลี้ยงนั้น ทุกครั้งที่หล่อนมองหน้าเด็กหญิงผู้นี้ ดวงตาคู่สีฟ้าเข้มจะเต็มไปด้วยแววเ็าและเรียวปากของนางจะเม้มสนิทแสดงออกถึงความไม่พอใจเสมอแมรินรู้ดีว่าภรรยาใหม่ของบิดาไม่เคยชอบเธอเลยเพียงแต่ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดจึงต้องเป็เช่นนั้นทั้งนี้เพราะเธอเองนั้นดีใจยิ่งนักที่เห็นบิดาแต่งงานใหม่ ด้วยรู้ดีว่าเขา้าลูกชายอย่างยิ่งแต่เขาจะไม่มีโอกาสได้ในสิ่งที่หวังแน่นอนแมรินรู้ดีว่าทารกน้อยในครรภ์มารดาเลี้ยงนั้นเป็เพศหญิง
ที่เลวร้ายยิ่งไปกว่านั้นคือขณะนี้บิดาของเธอกำลังนอนรอความตายอยู่เธอสามารถจะมองเห็นแววมรณะปรากฏอยู่ในดวงตาที่แสนเศร้าคู่นั้นแต่สาวน้อยก็ตระหนักดีว่า ความตายนั้นแท้ที่จริงแล้วคือประตูที่เปิดออกสู่โลกใหม่และเธอก็ไม่สามารถจะทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดเพื่อปกป้องบิดาให้พ้นจากความตายได้เลย
สาวน้อยถอนหายใจออกมาเบาๆออกเดินไปรอบๆ บ่อเพื่อหาสมุนไพรที่อาจจะนำไปใช้ประโยชน์หรือไม่ก็อาจจะนำไปให้แก่แม่เฒ่าคาเตลล์ผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็แม่มดแห่งราวป่าแถบนี้ผู้ซึ่งได้สอนให้เธอรู้จักการใช้ยารักษาโรคชนิดต่างๆ ด้วย
ขณะที่สาวน้อยกำลังเดินหาอย่างเพลิดเพลินอยู่นั้นทันใดก็ได้ยินเสียงเรียกดังขึ้นข้างตัว
“แมริน”
สาวน้อยหันขวับไปตามเสียงเรียกและแล้วริมฝีปากอิ่มเต็มคู่นั้นก็แย้มยิ้มอย่างดีใจ
“แด็กด้าทำไมท่านถึงได้มาเงียบอย่างนี้ล่ะ” สาวน้อยเอ่ยถามขึ้น “ที่จริงหูฉันก็ไวราวสุนัขจิ้งจอกอยู่แล้วแต่อย่างนั้นก็ไม่ได้ยินเสียงตอนที่ท่านเดินเข้ามาเลย”
แด็กด้าผู้มีเรือนร่างสูงใหญ่ถึง 7ฟุต มีเรือนผมยุ่งเหยิงสีเทาก้มลงยิ้มให้ และรอยยิ้มนั้นบ่งบอกถึงความรักใคร่ในตัวแมรินยิ่งนักอย่างลึกซึ้งเขาได้เลี้ยงดูเธอมาั้แ่ครั้งที่ยังเป็ทารกเช่นที่เคยได้เลี้ยงดูมารดาของเธอมาแล้วเมื่อครั้งที่ยังอยู่ในไอร์แลนด์จึงทำให้เขามีความรู้สึกเหมือนแมรินเป็ลูกของตัวเองเช่นที่เคยรู้สึกต่อมารดาของเธอมาแล้วเช่นกัน
ก่อนหน้าที่ความตายจะมาพรากแม ตีร์ คอนเนลล์ ได้ขอร้องให้เขาช่วยเลี้ยงดูแมรินเช่นที่เขาเคยเลี้ยงดูหล่อนมาก่อน แน่นอนที่เขาย่อมยินดีจะปฏิบัติตามคำสั่งและวาระนั้นเองที่หล่อนได้มอบอิสรภาพให้กับเขาด้วยการปลดปลอกเหล็กออกจากคอหนาๆด้วยนิ้วมืออันสั่นเทา ปลายนิ้วแตะลงตรงรอยแผลเป็ที่เกิดจากการเสียดสีของปลอกเหล็กกับเนื้อคนในปีแรกที่เขาสวมไว้แด็กด้าได้จับมือหล่อนไว้และจุมพิตนิ้วเรียวงามนั้นด้วยความเคารพบูชาพร้อมที่หยาดน้ำตาลามไหลอาบลงบนใบหน้าอย่างปราศจากความอับอายและนั่นก็เป็เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเอ 5 ปีที่ผ่านมาแล้ว
เมื่อแมรินอายุได้หนึ่งขวบบิดาได้เดินทางกลับไปยังไอร์แลนด์เพื่อรับตัวเธอมาอยู่ด้วยและแด็กด้าก็ได้ติดตามมาพร้อมกัน ทั้งนี้เพราะเขาได้ให้คำมั่นกับแม ตีร์คอนเนลล์ไว้ว่าเพียงความตายเท่านั้นที่จะจำให้เขาไม่อาจรักษาคำสัญญาที่ได้ให้ไว้กับหล่อนได้อีกต่อไป
่เวลา 2-3ปีหลังในบริตาเนียนั้น ไซแรน เซ้นท์ โรแนน มีความสุขมากเขามีความเป็สุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้วเขาได้ตั้งความหวังไว้ว่าแมรินลูกสาวคนเดียวซึ่งได้รับการอบรมเลี้ยงดูจากบุรุษร่างั์ผู้มีความสุภาพอ่อนโยนผู้นี้ย่อมจะต้องมีความเป็กุลสตรีไม่ต่างไปจากมารดาดังนั้นแม้ว่าบรรดาญาติทั้งหลายของเขาจะแสดงความไม่พอใจและวิพากษ์วิจารณ์ในเชิงไม่เห็นด้วยที่เด็กผู้หญิงจะมีผู้อบรมเลี้ยงดูที่เป็ชายแต่แด็กด้าก็ยังเป็ทั้งพี่เลี้ยงและผู้พิทักษ์ธิดาคนเดียวของ ซิเออร์ เดอลางเดอนู มาโดยตลอด
ขณะที่ก้มหน้าลงมองสาวน้อยสุดที่รักนั้นแด็กด้าก็ส่ายศีรษะช้าๆ อย่างเวทนาอดคิดไม่ได้ว่ามันเป็โชคดีนักหนาแล้วที่เขาได้เป็ผู้คุ้มครองแมรินเช่นนี้โดยเฉพาะนับแต่วันที่เลดี้ บล๊านซ์ ได้ก้าวเข้ามาในชีวิต
ภรรยาคนที่สองของไซแรน เซ้นท์ โรแนน เป็ผู้หญิงที่มีจิตใจโหดร้ายเหี้ยมเกรียมมันเตือนใจให้เขานึกถึงกุหลาบสีทองที่มีรูปทรงงดงามเบ่งบานเต็มที่แต่แล้วเมื่อหยิบขึ้นมาดอมดมก็จะพบแต่กลิ่นที่เน่าเหม็นน่าขยะแขยงเท่านั้น
และนับแต่นี้แมรินจำเป็อย่างยิ่งที่จะต้องมีเขาอยู่เคียงข้างตลอดไปแด็กด้าโน้มกายลงอุ้มร่างนายน้อยขึ้นไว้ในอ้อมแขน
“คุณหนูครับ...ท่านพ่อของคุณหนูน่ะ...”เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบและไม่มีการเริ่มต้นอย่างอ้อมค้อม “ท่านเพิ่งจะเสียชีวิตลงเดี๋ยวนี้เอง แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นผมไม่อยากให้คุณหนูตื่นใเลยนะครับ เพราะผมจะอยู่เคียงข้างคุณหนูตลอดไปคุณหนูเข้าใจที่ผมพูดหรือเปล่าครับ”
สีหน้าของสาวน้อยเต็มไปด้วยความเศร้าโศกเหลือคณนาที่จริงเธอรู้ก่อนหน้านี้แล้วด้วยซ้ำว่าแด็กด้าออกมาตามหาเธอด้วยเื่อะไรบัดนี้ท่านพ่อได้จากไปแล้ว ทิ้งเธอไว้ในโลกนี้แต่เพียงลำพัง เสียงสะอื้นเบาๆหลุดลอดออกมาจากลำคอ
“แล้วท่านพ่อ้าพบฉันหรือเปล่าแด็กด้าก่อนจะตายท่านพ่อไม่ได้เรียกหาฉันบ้างเลยเชียวหรือ”
“เรียกหาสิครับแต่ภรรยาท่านแสร้งทำเป็ว่าตามหาตัวคุณหนูไม่พบและบิชอปเ้าเล่ห์ที่เป็ลุงของหล่อนก็ไม่พอใจกับการสารภาพบาปครั้งสุดท้ายของท่านพ่อด้วย”
หยาดน้ำตาไหลพรากลงอาบแก้มสาวน้อย...
“โอ แด็กด้า”น้ำเสียงนั้นสั่นพร่า “ทำไมเลดี้บล๊านซ์ถึงได้เกลียดชังฉันมากมายขนาดนั้นก็ไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่ยอมให้พ่อกับฉันได้ร่ำลากันเป็ครั้งสุดท้ายล่ะ”
“คุณหนูครับที่เขาทำอย่างนั้นก็ด้วยความริษยาในตัวคุณหนูนั่นเองก็ทำไมเขาจะไม่อิจฉาล่ะครับในเมื่อท่านพ่อรักคุณหนูเหนือใครทุกคนในชีวิตของท่านแม้แต่เลดี้บล๊านซ์เองก็เถอะเพราะฉะนั้นเวลานี้เขาจะต้องหาทางเล่นงานคุณหนูทุกอย่างเพื่อรักษาผลประโยชน์ของลูกในท้องที่เขาจะให้กำเนิดในเวลาอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้ว”
“แต่ฉันไม่เคยคิดร้ายน้องสาวของฉันเลยนะแด็กด้า”แมรินพูดอย่างไร้เดียงสา
“ผมทราบครับว่าคุณหนูจะไม่ทำอย่างนั้นแน่”เขาปลอบโยนอย่างเห็นใจ “แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เลดี้บล๊านซ์เกลียดกลัวในตัวคุณหนูหรอกครับแมริน สิ่งหนึ่งที่คุณหนูจะต้องเข้าใจก็คือ เมื่อไซแรน เซ้นท์ โรแนนผู้เป็ซิเออร์ เดอ ลางเดอนูท่านพ่อของคุณหนูถึงแก่กรรมลงคุณหนูจะต้องได้รับตำแหน่งเป็ทายาท เป็เดอมัว
แซล เดอ ลางเดอนูซึ่งจะทำให้ทั้งเลดี้บล๊านซ์และลูกของหล่อนจะต้องอยู่ใต้ใบบุญของคุณหนูตลอดไปนั่นต่างหากล่ะครับที่ทำให้หล่อนทนไม่ได้”
720
