ตอนที่หลิวอี้กับแม่เอ้อหูคุยกันอยู่เขารออยู่ไม่ไกล และก็รู้แล้วว่าหลิวอี้เปลี่ยนไปยังไงตอนนี้เธอไม่มีสายตาเ็าอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าจะคุยกับใครก็ตามรวมถึงกับเขาด้วย
ซึ่งก่อนหน้านี้เธอออกจะกลัวเขาด้วยซ้ำเจอไม่กี่ครั้งเธอก็จะวิ่งหนีตลอดดวงตาดำขลับคู่นั้นมันใส ไม่มีหมอกอีกแล้วตอนนี้เธอเหมือนจะคล้ายกับที่เขาเจอ่แรก ๆ ที่มาที่นี่
แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด ตอนที่เขามาในหมู่บ้านเธอดูเหมือนแบกโลกไว้ไม่เ็าแต่เหมือนคนอมทุกข์เธอในตอนนี้ดูขี้เล่น ดื้อรั้น มั่นใจในตัวเอง ไม่เย่อหยิ่งไม่ถือตัวแต่ก็ยังเว้นระยะห่าง
มันก็ยิ่งทำให้เขาสงสัยมากกว่าเดิมทั้งการกระทำตอนนี้ ทั้งประโยคที่พูดกับเขาสองคนในวันนั้นเขาคงต้องหาวิธีที่จะทำให้รู้ความจริงให้ได้
“จื่อหานเดินช้าจัง ไวหน่อยเพื่อน”เซียวจื่อหานได้สติกลับมาอีกครั้ง
“พี่ถามถึงไหนละนะ อ้อ!! นึกออกแล้วถึงจะไปถามร้านขายยาในอำเภอ "
“ค่ะ ฉันไปติดต่อถ้าเก่าเ้าของร้านมาแล้วแต่ฉันต้องแปรรูปก่อนเพราะเขาไม่รับสมุนไพรสด”
หลิวอี้รู้ดีกว่าใครว่าสองคนนี้เป็คนยังไงถึงเซียวจื่อหานกับเธอตอนนั้นความสัมพันธ์จะแย่มากแต่เื่อื่นเขาก็เป็คนที่ดีมากคนหนึ่งเธอจึงไม่ปิดบังพวกเค้าเื่สิ่งที่เธอคิดจะทำเพราะมั่นใจว่าสองคนนี้ปกปิดได้
“ขอบอกพี่ตามตรงก็แล้วกันอันที่จริงก็ไม่เป็ความลับอะไรพี่อยู่ที่นี่มาเกือบสองปีแล้ว เื่ในหมู่บ้านมีอะไรบ้างก็คงพอผ่านหูมาบ้างฉันอยากเรียนต่อมหาวิทยาลัย พ่อแม่ก็สนับสนุน พี่เคยได้ยินกันมาบ้างใช่ไหม”
เจียงชิงหยวนกับเซียวจื่อหานพยักหน้าแทนคำตอบ
“แล้วปู่กับย่าฉันก็อยากให้ฉันแต่งงานมากกว่าเพราะหวังสินสอดฉันเื่นี้พี่ก็น่าจะได้ยินกันแล้ว ถ้าฉันเก็บเงินได้สักก้อนมากพอที่ตั้งใจไว้พอเปิดสอบแล้วฉันโชคดีสอบได้ฉันก็จะมีค่าใช้จ่ายในการเรียนฉันไม่หวังพึ่งที่บ้านเพราะบ้านฉันยังอยู่รวมกัน ถึงขอเขาก็ไม่ให้ฉันหรอกถ้าเก็บเงินทันฉันจะสอบปีหน้าเลย แต่ถ้าไม่ทันฉันก็จะสอบในปีถัดไป”
“ที่ตั้งใจแบบนี้เพราะถ้าฉันไม่มีเงินแล้วดันทุรังสอบแล้วสอบไม่ติดที่บ้านก็ต้องคิดว่าการเข้ามหาวิทยาลัยมันเพ้อฝันและฉันต้องโดนบังคับแต่งงานอย่างรุนแรงมากกว่านี้แน่นอนสู้ฉันพร้อมเื่ค่าใช้จ่ายของตัวเองก่อนแล้วค่อยสอบในปีถัดไปดีกว่าถ้าการต้องอยู่บ้านอีกปีมันก็เหมือนแก่ไปวันๆ เขาก็ต้องหาทางบังคับฉันอีกแต่ตอนนั้นฉันคงไปหาเช่าบ้านในเมืองหาลู่ทางหาเงินสอบแล้วล่ะการมีเงินคือสิ่งที่ดีในตอนนี้สำหรับฉัน พี่ว่าความคิดฉันพอทำได้ไหม พี่ชิงหยวน”
หลิวอี้ทำตาปริบๆ รอคำตอบเซียวจื่อหานกับเจียงชิงหยวนโกรธบ้านหลิวอี้มากที่ทำกับเธอแบบนี้แต่พอเห็นหน้าหลิวอี้ก็ไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศ
“พ่อแม่เธอไม่มีทางออกให้เหรอ ถ้าเธอตั้งใจจะเรียนจริงๆมันน่าเสียดายเวลา 1 ปี” เจียงชิงหยวนถอนใจ
“พ่อแม่มีทางออกอยู่แล้วค่ะท่านก็ต้องดิ้นรนหาเงินให้ฉัน ตัวฉันเองนี่ละที่ไม่อยากให้ท่านลำบากก็อย่างที่พูดไปเมื่อกี้ ครอบครัวฉันยังไม่ได้แยกบ้านการที่ต้องเอามาให้ฉันมันคือการทรมานย่าฉัน 5555 ส่วนเื่ถ้าเงินไม่พอที่ฉันตั้งเป้าไว้ก็จะยังไม่สอบพ่อกับแม่ไม่รู้ค่ะ ฉันไม่ได้บอกแต่เื่จะหาเงินเองท่านรู้ค่ะมันเป็ความลับแค่ที่บ้านฉันกับพี่ชายอีกคนเพราะถ้าบ้านใหญ่รู้ ก็ต้องถูกริบเงินนี่คือเหตุผลที่ฉันให้พี่เรียกน้องชายไปบ้านเอ้อหูเงียบ ๆ ไม่บอกใคร”หลิวอี้อธิบายยืดยาวจนจบ
“พี่ชิงหยวนช่วยอะไรสักอย่างได้ไหมคะพี่หาข่าวการเปิดการตลาดเสรีกับทางบ้านให้หน่อยได้ไหมคะ ฉันจะได้เตรียมตัวถูก”
เซียวจื่อหานหันมองหน้าหลิวอี้ทันทีด้วยความรู้สึกอธิบายยากส่วนเจียงชิงหยวนแค่งงนิดหน่อย “หลิวอี้รู้ได้ยังไงว่าบ้านพี่จะหาข่าวได้ จื่อหานแกเล่าให้หลิวอี้ฟังเหรอ”
“เปล่า” เซียวจื่อหยวนเม้มปากสีหน้าดูไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่
(พลาดแล้วฉัน ลืมตัวได้ไงหลิวอี้เอ๊ย!! เนียนเข้าไว้ ยิ้มสู้ซะ)
“เดาเอาคะ พี่อยู่ปักกิ่งบ้านพี่น่าจะรู้จักคนเยอะแล้วข่าวน่าจะไวกว่าทีนี้ แล้วพี่เหมือนลูกอาเสี่ยขนาดนี้ก็เลยลองขอร้องดู” หลิวอี้หัวเราะกลบเกลื่อน
“ได้ เดี๋ยวพี่จะโทรไปให้ที่บ้านหาข่าวให้จะได้ไวหน่อย”
" จดหมายก็พอคะ พี่อย่าเปลืองเงินเลยมันคงไม่ผ่อนผันเร็วขนาดนั้นหรอกค่ะ
เจียงชิงหยวนนึกสนุก เลยแกล้งสอนคนนี้“จื่อหานก็ช่วยหาข่าวได้นะหาสองทางน่าจะดีกว่า หลิวอี้ไม่ขอให้เขาช่วยด้วยล่ะ”
หลิวอี้นึกขำเลยยิ้มออกมาจนตาหยี“เขาพูดกับฉันยังไม่เคยเกิน 5คำเลยขนาดคำพูดเขายังประหยัดขนาดนี้จะมาออกแรงช่วยได้ไงเล่าฉันให้เขาออกแรงช่วยแบบนั้นน่าจะเป็การทรมานเขาน่าดูเลย”
ซูหลิวอี้เธอคิดจะยั่วโมโหฉันซินะได้!!!! “ถ้าพี่คุยกับเราทั้งวันทั้งคืนเราถึงจะเลิกเกรงใจพี่ใช่ไหม”เซียวจื่อหานยิ้มมุมปาก แววตาขี้เล่นมองหลิวอี้
เจียงชิงหยวนอ้าปากกว้างตกตะลึงกับสิ่งนี้คนนี้ยังใช่เพื่อนเขาอยู่ไหม หรือผีเข้า ขนลุกชะมัดทำไมมันกล้าพูดกับคนอื่นแบบนี้เล่า
(โอ้ยยย!!! นิ่งไว้ อย่าแสดงอาการ เขาแค่เอาคืนห้ามเขิน ห้ามคิด แต่เขาทำหน้าแบบนี้เขาดูหล่อมากจริง ๆ เขาทำอะไรแบบนี้เป็ด้วยเหรอมันแปลกเกินไปละนะ) หลิวอี้พยายามข่มใจตัวเองสุดๆ
“พี่ก็พูดเรื่อยเปื่อย” หลิวอี้ก้มหน้าไม่สบตาพูดเสียงปกติ แต่หน้ากับหูเธอแดงก่ำไปหมด โดยที่เธอก็ไม่รู้ตัว
เซียวจื่อหานที่มองอยู่ตลอดโดยไม่คลาดสายตาอมยิ้มเล็กน้อยก่อนปรับสีหน้าเป็ปกติหลิวอี้ที่ตั้งสติได้ก็เปลี่ยนเื่คุยเป็เื่อื่นทันที
“พี่ชิงหยวนรับปากช่วยฉันแล้ว ฉันไม่มีของตอบแทนพี่แล้วฉันก็ยังไม่มีเงินด้วย เหอะ ๆ วันนี้ฉันเพิ่งเก็บลูกหยางเหมยมาจะขอทำของกินตอบแทนพี่ก็แล้วกัน”
“ไม่ต้องตอบแทนหรอกพี่ไม่ได้หวังอะไรอยู่แล้วแค่เื่นิดหน่อยเอง "เจียงชิงหยวนรียเอ่ยห้ามทันทีแต่โดนสายตาของเซียวจื่อหานที่มองหน้าเพื่อนอย่างรู้กัน
“ถ้าไม่ลำบากอยากจะลองทำก็ลองทำดูได้ จริงๆแล้วก็ไม่ต้องหรอกนะ” เฮ้อ!! จื่อหานมันเป็คนเห็นแก่กินั้แ่เมื่อไหร่ไอ้นี่นี่ นับวันยิ่งแปลก
“พี่ชิงหยวนชอบกินของหวานไหมคะพวกของเชื่อมอะไรแบบนั้น”
“ก็ไม่ค่อยกินเท่าไหร่นะ พี่ไม่ค่อยกินของหวานน่ะ”
“เอ่ออ…..แล้วพี่ชิงหยวนทานเหล้าไหมคะ”
“ก็กินเป็อยู่นะ ก็ถือว่ากินนั้นละแต่พี่ไม่ได้กินพร่ำเพรื่อนะแค่ตอนเทศกาลเท่านั้น” เจียงชิงหยวนอธิบาย
“แล้วว….แล้วพี่ละคะ ทานเหล้าได้ไหม”หลิวอี้เม้มริมฝีปาก เสมองทางอื่นระหว่างรอคำตอบของเซียวจื่อหาน (ฉันไม่ชินเลยกับการต้องเรียกเขาว่าพี่เฮ้อ!!!)
“ได้” เซียวจื่อหานตอบด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน
“ฉันจะลองทำหยางเหมยดองเหล้าให้พวกพี่ชิมกันดูนะคะต้องใช้เวลาหมักประมาณเดือนหนึ่งหรือมากกว่านั้น รสชาติมันก็คือเหล้านี่ล่ะค่ะแต่จะมีกลิ่นหอมหยางเหมยแล้วมีรสเปรี้ยวนิดหวานหน่อย ทำให้ดื่มคล่องคอขึ้นแต่ถ้าเก็บไว้นานหน่อยมันก็จะหวานขึ้นมากกว่าเดิม กินตอนหน้าหนาวน่าจะดีร่างกายจะได้อบอุ่นด้วย” หลิวอี้อธิบายยืดยาว
“ดีๆ บรรยายมาซะพี่อยากลองเลยเนี้ยต้องรอเดือนหนึ่งเลยเหรอ” เจียงชิงหยวนน้ำลายสอ
ตอนนี้มีหยางเหมยดองเหล้าแล้วหรอซูหลิวอี้ อีกเื่หนึ่งละซินะ เซียวจื่อหานมองสองคนคุยกันอยู่แล้วใช้ความคิดคนเดียวเงียบ ๆ เดินตามไปข้างหลัง
เมื่อถึงบ้านหลิวอี้สองหนุ่มก็แยกย้ายกลับบ้านพักซูลี่ิยืนรอน้องสาวที่ลานบ้านพอดี เห็นตะกร้าสมุนไพรที่แบกมาหน้าหลังอย่างละใบก็ช่วยน้องเก็บไปแอบในห้อง แล้วมาแอบนั่งคุยกันมุมบ้านที่ลับตา
“หาบ้านได้ละนะเ้าของคือลุงของอาเหยาเพื่อนพี่เองที่ช้าเพราะต้องถามลุงก่อนอาเหยาเพิ่งมีเวลาเข้าไปหาในอำเภอ อาเหยาขอแค่อย่าทำให้บ้านมันพังมากกว่าเดิมก็พอส่วนจะทำอะไรทำได้ทุกอย่างและไม่ต้องกลัวจะโดนไล่ บ้านปล่อยร้างมานานแล้วลูกพี่ลูกน้องของอาเหยาก็มีบ้านในอำเภอแล้ว ไม่กลับมาอาศัยภายใน 5 ปีนี้แน่นอน ทำอะไรก็ตามสะดวกเลย” ลี่ิพูดยาวทีเดียวจนจบ
“พี่สามมมมม พี่ลี่ิงงงพี่เป็พี่ที่ดีกับน้องมากจริงๆ ” หลิวอี้กะพริบตาปริบๆ
“อย่าทะเล้นให้มากนัก ยัยนี่นับวันยิ่งล้นจะหาคู่รักได้ไหมเราอ่ะ”
“ไม่หาเพราะยังไม่อยากมี พี่โสดฉันก็โสด”ทั้งคู่หัวเราะ
“แล้วบ้านนั้นอยู่ตรงไหน บ้านนั้นลานบ้านกว้างไหมแล้วมีสวนหรือเปล่า มีแปลงผักไหม”
“ไปทางสำนักงานนั้นล่ะเลยบ้านพวกยุวปัญญาชนไปน่าจะประมาณ 100 ผิง [1] แต่ไม่เกิน 1 ลี้ [2] ข้างบ้านเป็บ้านร้างเช่นกันสะดวกอยู่นะ แล้วถามเื่แปลงผักทำไม” ลี่ิไม่เข้าใจ
หลิวอี้เล่าเื่ดองผักขายให้ฟังแล้วก็การวางแผนที่ปลูกผักที่แปลงผัก
“เดี๋ยววันที่เอาสมุนไพรไปขายเราค่อยไปถามร้านค้าสวัสดิการกันว่าเขารับไหม รับราคายังไงฉันไม่อยากขายร้านในชุมชนเรา มันเป็แย่งลูกค้าน้าหยวนถ้าฉันเอามาขายน้าหยวนคงขายไม่ได้ สู้ไปในอำเภอดีกว่า คนเยอะต้องสั่งเยอะแน่นอน”
“มั่นใจมากเลยหรือไงว่ามันจะอร่อย แล้วทำเป็หรือไงพี่ไม่เห็นเราจะทำเลย เวลาที่บ้านดอง แล้วเอาสูตร
“ก็หนังสืออย่างไรเล่า มันทำไม่ยากหรอกฉันศึกษาแล้ว”
“อย่าคุยเยอะพรุ่งนี้พี่จะไปทำความสะอาดบ้านนั้นให้ก่อน”
“ได้ ถ้าทำงานเสร็จฉันจะไปช่วยพี่ แต่พี่มีเวลาน้อยเอาแบบนี้ดีกว่าตอนพักเที่ยง พี่รีบกินข้าวหน่อยแล้วพาฉันไปดูบ้านก่อนฉันจะได้รู้ว่าบ้านอยู่ตรงไหนพอพี่กลับไปทำงาน ถ้าฉันทำงานเสร็จแล้วจะได้เข้าไปทำความสะอาดรอพี่ตอนเย็น เอาแบบนี้นั้นล่ะ”
หลังปรึกษากันเสร็จก็แยกย้ายกลับห้องหลิวอี้นั่งแยกสมุนไพรด้วยความอารมณ์ดีกว่าจะเสร็จก็ดึกมากแล้วเธอก็เตรียมตัวเข้านอนด้วยความเบิกบานใจ
[1] 1 ผิง = 3.33 เมตร
[2] 1 ลี้ = 500 เมตร
792
