ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

     ความสุขในค่ำคืนของทั้งสามได้จบลงไป สองบุรุษหลับไหลไปด้วยความสุขที่ล้นปริ่ม ทว่าหญิงสาวกลับได้สติขึ้นมา นางลืมตาขึ้นพร้อมกับหันไปมองบุรุษที่นอนอยู่ข้างกายด้วยสายตาที่วางเปล่า เเขนของสองพี่น้องกอดรัดตัวนางไว้ประหนึ่งว่านางจะหนีหายไป ซูเจินถอนหายใจโล่งแล้วเผลอยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา ย้อนกลับไปยังบรรยากาศบนโต๊ะอาหาร ณ ศาลากลางน้ำ ซูเจินเทเหล้าใส่จอกซดไม่ยั้งเพราะตอนที่อยู่ไทยนางก็แทบจะกินเหล้าแทนน้ำอยู่แล้ว เเต่สิ่งที่นางเห็นก็คือ…นางเห็นอี้เฉียนแอบเทเหล้าทิ้งใต้โต๊ะซึ่งเมื่อนางแอบสังเกตดีๆ นางก็เห็นว่าอี้เถียนก็ทำแบบเดียวกัน เวลานี้นางรู้แล้วว่าฝาแฝดคู่นี้พยายามจะมอมเหล้าให้นางเมา ซูเจินทำเป็นไม่รู้เรื่องและตามน้ำไป ในตอนแรกซูเจินกินเหล้าเพียวๆ เเต่ช่วงหลังเธอหันไปกินกับเเกล้มด้วย เธอจึงไม่เมา เเน่นอนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ มันก็คือแผนซ้อนแผนของซูเจินนั่นเอง นางรู้เเต่เเรกอยู่แล้วว่าเป้าหมายที่พวกเขามอมเหล้านางคืออะไรและที่นางยอมก็เพียงเพราะนางเองก็รู้สึกต้องการอยู่เหมือนกันเพียงแต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะเข้ามาพร้อมกันสองคนแบบนี้

        "เฮ้อ..เกือบไม่รอด!! ไปหิวกระหายมากจากไหนเนี้ย?..เเต่ก็สนุกดีนะเพิ่งจะเข้าใจว่าการมีสามีพร้อมกันสองคนมันฟินอย่างนี้นี่เอง รู้งี้น่าจะลองตั้งนานละ ว่าเเต่…สองคนนี้ไม่เคยมีอะไรกับคู่หมั้นของพวกเขาบ้างเลยรึไงนะ..เอ!..แล้วนิยายเรื่องนี้จะเป็นยังไงต่อไปนะ เท่ามี่เคยอ่าน..สองคู่ก็รักกันดีแล้วก็มีลูกสาวลูกชายด้วยกันนี่นา เเต่ทำไมตอนนี้เรื่องราวกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย..หรือว่าจะเป็นเพราะเรานะ!...แสดงว่า…."

      "งื้อ!!อื้ม!!!" การสบถคำพูดกับตนเองของซูเจินต้องหยุดลงเพราะอี้เฉียนเริ่มขยับตัวและกอดนางเเน่นขึ้น อี้เถียนเองก็ยกขาขึ้นมาก่ายนางอีกข้าง ตอนนี้สภาพซูเจินไม่ต่างอะไรกับข้าวต้มมัดที่ขาดใบตองห่อ ข้างบนก็เเขนอี้เฉียนกอดตัวนางไว้ ส่วนด้านล่างก็มีขาอี้เถียนก่ายอยู่ ซูเจิน พยายามหลับตาไว้เพื่อไม่ให้สองแฝดรู้ว่าเธอไม่ได้เมา เมื่อทุกอย่างสงบลงซูเจินค่อนๆพยายามแกะมือของอี้เฉียนและขาของอี้เถียนออก นางพยายามจะลุกขึ้นจากเตียงไปใส่เสื้อผ้าเเต่ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นผลเมื่อหัวเข่าน้อยๆของนางดันพุ่งไปโดนมังกรน้อยของอี้เฉียนเข้าพอดี ดวงตาหลับไหลสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดทันที 

       "โอ้ย!!เจ็บ!!!" วินาทีนั้นอี้เถียนก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาสมทบด้วยพอดี ซูเจินใจเต้นเเรงขึ้นเมื่อเห็นสองแฝดรู้สึกตัว ตอนนี้ซูเจินอยู่ในลักษณะการนั่งอีกด้วย ถ้าสองแฝดรู้ว่านางไม่ได้เมา มีหวังพวกเขาต้องจัดการนางรอบสองอีกเเน่ๆ ซูเจินรีบทำเหมือนว่าตนเองละเมอลุกขึ้นมาและเพื่อไม่ให้สองแฝดผิดสังเกตนางรีบเดินไปเหยียบขาของอี้เถียนแล้วล้มตัวลงทันที

       "อื้ม!!เฮ้ย!!หลบไปเซ่!!จะไปกินน้ำเนี้ย ถอยไปเดะ!..อาเหมยน้ำข้อข้าอยู่ไหนอ่ะ เอื้อ แอ่ก!!"

     "โอ้ย!!!ท่านพี่..เกิดอะไรขึ้น!!" อี้เถียนลุกขึ้นแล้วหันไปมองอี้เฉียนที่นอนกุมไข่หน้าเขียว เขาบิดตัวไปมาด้วยความเจ็บปวดเจียนตายเพราะเข่าของซูเจินนั้นแทงเข้าตรงเป้าอย่างเเรง อี้เฉียนไม่ตอบอะไรเอาเเต่นอนกุมเป้าแล้วบิดตัวไปมาแบบนั้น แต่ถึงแม้ว่าอี้เฉียนจะไม่ตอบอะไร อี้เถียนก็เข้าใจได้จากอาการที่พี่ชายกำลังเผชิญอยู่ อี้เถียนมองไปที่ซูเจินพร้อมกับเอื้อมมือไปเเตะที่ใบหน้างามๆของนาง

      "นี่ขนาดเมา…เจ้ายังละเมอไปทำเรื่องซนๆได้อีกนะ เจ้านี่มันจริงๆเลยจางซูเจิน เจ้าทำท่านพี่ร้องไห้อยู่ รู้ตัวไหมเนี้ย ฮ่าฮ้าฮ่ะ"

      "โอ้ย!...ข้าฝากไว้ก่อนเถอะซูเจิน เจ้าตื่นเมื่อไหร่ ข้าจะเอาคืนเจ้าเป็นสองเท่าเเน่ โอ้ย..เจ็บ..โอ๊ย!!!!" อี้เฉียนเอาเเต่นอนบิดตัวไปมา ในขณะที่อี้เถียนกลับเอาเเต่หัวเราะให้กับความเจ็บปวดของพี่ชาย ในตอนนี้ซูเจินได้ยินทุกคำพูด เเต่นางกลับทำเป็นเมาหลับไม่รู้สึกตัวเพราะนางอยากจะหนีปัญหาในส่วนนี้ไปและตื่นขึ้นมาพบกับวันใหม่แบบใสซื่อนั่นเอง หลังจากเหตุการณ์นั้นอี้เฉียนก็ไม่สามารถข่มตานอนหลับได้เลย เขาลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าและนั่งจิบชาจ้องมองให้ซูเจินตื่นขึ้นมา ในขณะที่อี้เถียนนั้นยังคงนอนหลับและโอบกอดซูเจินอย่างสบายใจ…จนกระทั่งถึงเช้า…ซูเจินค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับผ้าห่มที่คลุมร่างของนางอยู่ ส่วนสองฝาแฝดนั้นหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ซูเจินโล่งใจที่เธอไม่ต้องตื่นมาเผชิญกับสายตาของฝาแฝดนรกคู่นั้น ซักพักอาเหมยก็เข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอันแสนหวาน

       "เจ้ายิ้มอะไร อาเหมย?"

       "ก็ยิ้มให้กับความสำเร็จของพระชายายังไงละเจ้าคะ"

      "ความสำเร็จอะไร?"

      "ก็คืนเข้าหอยังไงล่ะเจ้าค่ะ เมื่อวานข้าแอบเห็นว่าองค์ชายทั้งสองเทเหล้าทิ้งลงพื้น นั่นก็หมายความว่าองค์ชายทั้งสองไม่ได้เมาและก่อนหน้านี้ ข้าน้อยก็เห็นว่าองค์ชายทั้งสองเพิ่งจะเดินออกจากจวนของพระชายาไปและยิ่งไปกว่านั้นคือ…..งื้อ!!"

      "อะไร…เจ้าเห็นอะไร?"

     "ข้าน้อยแอบเห็นองค์ชายอี้เฉียนเดินด้วยท่าทีที่แปลกๆด้วยเจ้าค่ะ!" ซูเจินนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นแล้วหลุดขำออกมาจนลืมตัวว่าอาเหมยกำลังจ้องนางอยู่ 

      "พระชายาขำอะไรหรือเจ้าคะ?"

      "อ้ะ..อ๋อ..เปล่าๆ เอ่อ..ช่วยเตรียมน้ำให้หน่อยสิ ข้าจะไปอาบน้ำ"

      "ได้เจ้าค่ะ..เเต่ก่อนจะไปอาบน้ำ นี่เจ้าค่ะ"

      "ขนมหยุนลี่นี่นา เอามาจากไหน?"

 "ตอนข้าเข้ามานางกำนันจากจวนใหญ่บอกว่ามาจากฝ่าบาทเจ้าค่ะ พระองค์รับสั่งมาด้วยว่า เห็นองค์ชายทั้งสองบอกว่าพระชายาทรงชื่นชอบ พระองค์จึงสั่งทำมาให้พระชายาเจ้าค่ะ เห็นบอกว่าพระองค์เป็นคนคิดค้นขนมชนิดนี้ขึ้นมาด้วยนะเจ้าคะ!!"

      "จริงหรอ…ดีจัง" ซูเจินหยิบขนมเข้าปากพร้อมกับนึกในใจว่า เมืองหยุนเปิงนี่น่าอยู่จัง นอกจากนางจะได้สามีพร้อมกันถึงสองคนแล้ว นางยังได้พ่อสามีที่ใจดีและมีเมตตากับนางมากๆอีกด้วย ตอนนี้ซูเจินมีความคิดที่แปลกไป นางอยากจะอยู่ที่นี่และให้กำเนิดทายาทกับสองแฝดเสียแล้ว ท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้ ถ้ามีเด็กๆซักสองสามคนมาวิ่งเล่นต่อหน้านาง นางคงจะมีความสุขน่าดู..ทว่าความคิดนั้นก็มลายหายไปเมื่อจู่ๆสนมฮงก็เข้ามา….