มู่หรงเยว่ก้าวเข้ามาในห้องของไป๋หลันในจังหวะที่เฟยหยางกำลังล้มลงไปกองกับพื้นเสียงร้องของเฟยหยางดังสะท้อนไปทั่วห้อง ทำให้เขารีบสาวเท้าเข้าไปดูด้วยความใ
"เกิดอะไรขึ้น!" มู่หรงเยว่ถามเสียงเข้มสายตาของเขาจับจ้องไปที่ไป๋หลันอย่างตำหนิ
ไป๋หลันมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย"หม่อมฉันแค่ป้องกันตัวเท่านั้นเพคะ"
เฟยหยางรีบคว้าโอกาสนี้ไว้"ท่านพี่" นางร้องไห้สะอึกสะอื้น "พี่หญิงทำร้ายหม่อมฉัน"
มู่หรงเยว่ขมวดคิ้ว"ไป๋หลัน เ้าทำอะไรเฟยหยาง?"
"หม่อมฉันแค่ป้องกันตัว" ไป๋หลันย้ำอีกครั้ง"นางจะทำร้ายหม่อมฉันก่อน"
เฟยหยางรีบพูดแทรกขึ้น"ไม่จริงเพคะท่านพี่ หม่อมฉันแค่เข้ามาคุยกับพี่หญิงดีๆ แต่พี่หญิงกลับ..." นางเว้นวรรคไว้ ก่อนจะสะอื้นไห้ต่อ"พี่หญิงกลับทำร้ายหม่อมฉัน หม่อมฉันเจ็บ..."
มู่หรงเยว่มองไป๋หลันด้วยสายตาตำหนิเขาไม่คิดว่านางจะกล้าทำร้ายเฟยหยาง แม้ว่าเฟยหยางจะทำผิดมาก่อนแต่นางก็เป็อนุภรรยาของเขา และตอนนี้เฟยหยางที่เพิ่งพ้นโทษออกมาจากคุกหลวงก็กำลังอ่อนแอเป็อย่างมาก
"ไป๋หลัน เ้า..." เขาเริ่มจะต่อว่านางแต่เฟยหยางก็รีบพูดแทรกขึ้นอีกครั้ง
"ช่างเถอะเพคะท่านพี่" เฟยหยางพูดเสียงอ่อน "เื่มันผ่านไปแล้วหม่อมฉันไม่เป็ไรมากหรอกเพคะ" นางเงยหน้าขึ้นมองมู่หรงเยว่ด้วยแววตาออดอ้อน"หม่อมฉันแค่คิดถึงท่านพี่ อยากอยู่กับท่านพี่สักหน่อย"
มู่หรงเยว่มองเฟยหยางแล้วใจอ่อนยวบในสายตาของเขานั้นนางช่างดูบอบบางและน่าสงสาร เขาตัดสินใจที่จะไม่เอาเื่ไป๋หลัน
เมื่อมู่หรงเยว่พาเฟยหยางเข้ามาในห้องนอนบรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความอ่อนแอที่เฟยหยางแสดงออกมากลับกลายเป็ความยั่วยวน เฟยหยางออดอ้อนมู่หรงเยว่หวังจะให้เขาร่วมรักกับนาง เพียงเพื่อแสดงให้เห็นว่านางยังคงเป็ที่โปรดปรานของเขาอยู่แต่มู่หรงเยว่กลับบ่ายเบี่ยง เขาอ้างว่ายังเหนื่อยจากการเดินทางและ้าพักผ่อน
เฟยหยางรู้สึกผิดหวังและโกรธเคืองนางรู้ดีว่ามู่หรงเยว่กำลังเปลี่ยนไปและนางจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเรียกความสนใจจากเขากลับคืนมา
ด้วยความคับแค้นใจเฟยหยางจึงเปลี่ยนแผน ออดอ้อนให้มู่หรงเยว่ออกคำสั่งให้ไป๋หลันทำอาหารให้กับนางนางรู้ดีว่าการให้พระชายาเอกทำอาหารให้พระชายารองนั้นถือว่าเป็การหยามเกียรติอย่างร้ายแรงและมันจะทำให้ไป๋หลันต้องอับอายขายหน้า
"ท่านพี่" เฟยหยางพูดเสียงอ่อนหวาน "หม่อมฉันอยากทานอาหารฝีมือพี่หญิงไป๋หลันท่านพี่ช่วยสั่งให้พี่หญิงทำอาหารให้หม่อมฉันหน่อยได้ไหมเพคะ?"
มู่หรงเยว่ขมวดคิ้วเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเฟยหยางถึงอยากทานอาหารฝีมือไป๋หลันแต่นางก็ออดอ้อนเขาจนเขาใจอ่อน
"ก็ได้" เขาตอบ "ข้าจะสั่งให้ไป๋หลันทำอาหารให้เ้า"
เฟยหยางยิ้มกว้างนางรู้ว่าแผนการของนางกำลังจะสำเร็จ นางจะทำให้ไป๋หลันต้องอับอายขายหน้าและนางจะทำให้มู่หรงเยว่เห็นว่าไป๋หลันไม่มีค่าควรแก่การเป็ชายาเอก
มู่หรงเยว่เดินออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้งเขาไม่รู้ว่าเขาทำถูกหรือไม่ แต่เขาก็ไม่อยากขัดใจเฟยหยาง เขาหวังอย่างยิ่งว่าไป๋หลันจะเข้าใจเขา
ไป๋หลันที่อยู่ในห้องของนางได้ยินคำสั่งของมู่หรงเยว่จากบ่าวรับใช้ หญิงสาวไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเสียใจนางเพียงแค่ยิ้มเย็นราวกับว่ามีแผนร้ายในใจ
"เฟยหยาง เ้าคิดจะเล่นงานข้าด้วยวิธีนี้งั้นเหรอ?" ไป๋หลันพึมพำกับตัวเอง "เ้าคิดผิดแล้ว"
ไป๋หลันลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องครัวนางจะทำอาหารให้เฟยหยาง แต่ไม่ใช่อาหารธรรมดา นางตั้งใจจะทำอาหารที่พิเศษสุดสำหรับเฟยหยางอาหารที่จะทำให้เฟยหยางต้องจดจำไปตลอดชีวิต
เมื่อเข้าไปในห้องครัวไป๋หลันก็พบกับวัตถุดิบมากมายแต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของนางมากที่สุดคือเห็ดเมาที่วางอยู่มุมหนึ่งรอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนริมฝีปากของนาง
"เห็ดเมาเหรอ?" ไป๋หลันพึมพำกับตัวเอง"ดูท่าวันนี้จะมีคนซวยแล้วสิ"
ไป๋หลันเริ่มลงมือทำอาหารด้วยความชำนาญคัดสรรวัตถุดิบชั้นเลิศมาปรุงแต่งเป็เมนูเลิศรส แต่ในขณะเดียวกันนางก็แอบใส่เห็ดเมาลงไปในอาหารเล็กน้อย เพียงพอที่จะทำให้เกิดอาการประสาทหลอนแต่ไม่ถึงกับเป็อันตรายต่อชีวิต
เมื่อสำรับอาหารถูกเตรียมพร้อมบ่าวรับใช้ก็นำไปมอบให้เฟยหยาง เฟยหยางมองอาหารตรงหน้าด้วยความเหยียดหยามแต่ก็ตักเข้าปากอย่างหิวโหยนางไม่รู้เลยว่าอาหารจานนี้กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของนางไปตลอดกาล
หลังจากทานอาหารไปได้ไม่นานเฟยหยางก็เริ่มมีอาการแปลกๆ นางรู้สึกมึนงงและเวียนศีรษะ ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวเสียงรอบข้างดังก้องอยู่ในหู นางพยายามควบคุมสติตัวเอง แต่ก็ไม่เป็ผล
"ท่านพี่..." เฟยหยางพึมพำเรียกมู่หรงเยว่ด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย
มู่หรงเยว่มองนางด้วยความเป็ห่วง"เฟยหยาง เ้าเป็อะไรไป?"
"พี่หญิง... ไป๋หลัน..." เฟยหยางพูดตะกุกตะกัก"ตอนที่ท่านอ๋องไม่อยู่... หม่อมฉันตีพี่หญิงปางตาย... จนนางต้องหยอดน้ำข้าวต้ม..."
มู่หรงเยว่เบิกตากว้างด้วยความใเขาไม่เคยคิดว่าเฟยหยางจะทำเื่เลวร้ายเช่นนี้กับไป๋หลัน
"เ้าพูดอะไรนะเฟยหยาง?" เขาถามเสียงเครียด
"หม่อมฉันขอโทษ... หม่อมฉันขอโทษ..." เฟยหยางร้องไห้โฮออกมานางไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไปนางเกิดอาการประสาทหลอนจนเผลอสารภาพความผิดทั้งหมดออกมา
มู่หรงเยว่มองเฟยหยางด้วยสายตาผิดหวังเขาไม่เคยคิดว่านางจะเป็คนเช่นนี้ เขาเคยโปรดปรานนาง เคยเชื่อใจนางแต่ตอนนี้นางได้ทำลายความเชื่อใจนั้นลงอย่างสิ้นเชิง
มู่หรงเยว่รู้สึกโกรธเกรี้ยวเมื่อได้ยินคำสารภาพของเฟยหยางความโกรธของเขาไม่ใช่เพียงเพราะเฟยหยางทำร้ายไป๋หลัน แต่ยังเพราะนางหลอกลวงเขาทำให้เขาเข้าใจผิดและเกลียดชังไป๋หลันมาตลอด
"เฟยหยาง!" เขาตวาดเสียงดังจนเฟยหยางสะดุ้ง"เ้ามันช่างร้ายกาจนัก!"
เฟยหยางมองเขาด้วยสายตาหวาดกลัว"ท่านพี่ หม่อมฉัน..."
"พอได้แล้ว!" มู่หรงเยว่ขัดขึ้น"ข้าไม่อยากฟังคำแก้ตัวของเ้าอีกต่อไป"
เขาหันไปสั่งบ่าวรับใช้"พานางออกไปจากห้องอาหารนี้ เดี๋ยวนี้!"
บ่าวรับใช้รีบเข้ามาประคองเฟยหยางที่ยังคงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวนางมองมู่หรงเยว่ด้วยสายตาเว้าวอน แต่เขาไม่แม้แต่จะชายตามองนาง
"ท่านพี่..." นางพยายามจะพูดอีกครั้ง
แต่มู่หรงเยว่ไม่สนใจบ่าวรับใช้พาเฟยหยางออกจากห้องอาหารไป มู่หรงเยว่มองตามหลังนางไปด้วยสายตาเ็า
6K
