รสขิงแห่งการ
บทที่ 5 : ชีวิตหลังสัญญา
เช้าวันถัดมา
มิ้นท์เดินเข้ามาในบริษัทด้วยใบหน้าที่พยายามทำตัวปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ทุกย่างก้าวที่เธอเดิน เธอยังรู้สึกได้ถึงร่องรอยจากคืนก่อน — ความเมื่อยล้าที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ความร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่ในท้องน้อย และกลิ่นอ่อน ๆ ของวายุที่ติดอยู่บนิัของเธอ
เธอนั่งลงที่โต๊ะทำงาน แล้วเปิดคอมพิวเตอร์ด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อย
ไม่ถึงสิบนาที ประตูห้องทำงานของวายุก็เปิดออก
“มิ้นท์ เข้ามา” เสียงทุ้มต่ำเรียก
เธอลุกขึ้นเดินเข้าไป วายุกำลังยืนอยู่หน้าต่าง มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟเหมือนทุกเช้า แต่สายตาที่หันมามองเธอครั้งนี้… มีประกายแห่งความเป็เ้าของที่เปิดเผยมากขึ้น
“เช้าวันนี้เป็ยังไงบ้าง” เขาถาม
“…ปกติค่ะ” เธอตอบเสียงเบา
วายุวางแก้วกาแฟลง เดินตรงมาหาเธอ แล้วจับคางเธอให้เงยหน้าขึ้น
“โกหก” เขากระซิบ “ฉันเห็นเธอเดินกะเผลกเล็กน้อยั้แ่เดินเข้ามาในออฟฟิศ”
ใบหน้าของมิ้นท์ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
“คืนก่อน… ฉันยังไม่ชินค่ะ” เธอยอมรับ
วายุยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วก้มลงจูบเธอเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความ
“ดี… เพราะฉันยังไม่อยากให้เธอชินเร็วเกินไป” เขากระซิบติดริมฝีปาก “ฉันอยากให้ทุกครั้งที่ฉันแตะต้องเธอ… เธอยังสั่นเหมือนครั้งแรก”
เขาจูบเธออีกครั้ง คราวนี้ลึกและเร่าร้อนกว่า มือเลื่อนลงบีบสะโพกเธอผ่านกระโปรง
มิ้นท์ครางแ่ในลำคอ
“วายุ… ที่ทำงานนะคะ…”
“ฉันรู้” เขาแยกปากออก หายใจหอบ “แต่นี่คือสิทธิ์ของฉันตามสัญญา”
เขาปล่อยเธอ แล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานอย่างสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“วันนี้มีประชุมบ่ายสองโมง ช่วยเตรียมเอกสารให้ฉัน และ… เตรียมตัวไว้สำหรับกลับบ้านด้วยกันคืนนี้”
มิ้นท์พยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากห้องด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็จังหวะ
ตลอดทั้งวัน ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ยังคงเป็ความลับ
แต่ทุกครั้งที่เธอเข้าไปส่งเอกสารในห้องเขา สายตาของเขาจะมองเธอราวกับกำลังลอกเสื้อผ้าเธอออกทีละชิ้น
เย็นนั้น
รถยนต์หรูสีดำของวายุแล่นออกจากอาคารสำนักงาน
มิ้นท์นั่งอยู่ข้างคนขับ วายุเองเป็คนขับด้วยตัวเอง
“วันนี้เหนื่อยไหม” เขาถามโดยไม่ละสายตาจากถนน
“เหนื่อย… แต่ทนได้ค่ะ” เธอตอบ
มือของเขายื่นมาแตะต้นขาเธอเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นสูงขึ้นเรื่อย ๆ
“วายุ…” มิ้นท์ตัวเกร็ง
“เงียบ” เขาสั่งเบา ๆ “แค่ให้ฉันัั”
นิ้วของเขาเลื่อนขึ้นไปใต้กระโปรง ลูบไล้ตามต้นขาที่สั่นเทา จนไปถึงร่องลับที่เริ่มชุ่มชื้นอีกครั้ง
มิ้นท์กัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นเสียงคราง ขณะที่รถแล่นผ่านไฟแดง
นิ้วของเขากดเข้าไปในร่องลับของเธอช้า ๆ มิ้นท์สะดุ้งเฮือก มือเกาะที่นั่งแน่น
“เปียกแล้วเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงพอใจ “แค่ฉันแตะก็เปียกขนาดนี้… เธอเสียวขนาดไหนกัน”
เขาขยับนิ้วเป็จังหวะช้า ๆ ขณะที่รถแล่นต่อไปในความมืดของกรุงเทพฯ
มิ้นท์ครางเสียงแ่ ร่างกายเกร็งรัดนิ้วเขา
“วายุ… ขับรถอยู่…”
“ฉันขับได้” เขาตอบเสียงทุ้ม “แต่เธอ… ดูเหมือนจะทนไม่ไหวแล้ว”
นิ้วของเขายังคงขยับไม่หยุด จนกระทั่งมิ้นท์ตัวสั่นเกือบจะเสร็จ
วายุชะงักมือ แล้วดึงนิ้วออกอย่างไม่ปรานี
“ยังไม่ให้เสร็จ” เขาพูดด้วยรอยยิ้มมุมปาก “คืนนี้… ฉันจะทำให้เธอเสียวจนร้องขอชีวิต”
รถแล่นต่อไปยังเพนต์เฮาส์
และมิ้นท์รู้ดีว่า… ค่ำคืนนี้จะยาวนานและร้อนแรงยิ่งกว่าคืนก่อน
9K
