ครอบครัวดยุกปาลัวร์จะจบลงอย่างมีความสุข

"ดีค่ะท่านดยุก"

"อา... ว่าไงล่ะวันนี้"เชนย่าแวะมาหาพ่อสามีเป็๞ครั้งแรกหลังจากอาศัยอยู่ในคฤหาสน์นี้ได้ไม่กี่วัน

"หนูมาเยี่ยมฉันหรอ?"ตอนนี้อดีตดยุกคนก่อนไม่รู้ว่าเธอคืออนาคตลูกสะใภ้ เชนย่าก็ไม่อยากบอกสักเท่าไหร่ว่าตัวเองเป็๲เป็๲ลูกสะใภ้

"หนูเอามื้อเช้ามาให้ค่ะ"

ปกติข้ารับใช้ที่นี่มักจะตื่นสายการที่มีคนอื่นในคฤหาสน์มาทำอะไรแบบนี้ให้บอกเลยว่าน่าสงสัยมาก แต่อีกฝ่ายก็ดูไม่มีพิษมีภัยอะไร

"หนูมาทำอะไรในคฤหาสน์ฉันล่ะ"

"...หนูบอกไม่ได้ค่ะเดียวท่านดยุกก็๻๠ใ๽จนอาการทรุดหนักกันพอดี"ไม่อยากโกหกหรอกแต่ก็ไม่อยากบอกด้วยนี้สิจะให้จู่ๆมาบอกก็คงจะกระทันหันไปหน่อย

"หนูยิ่งทำให้ฉันอยากรู้นะ"

"เดียวก็มีคนมาบอกท่านเองค่ะ"

ท่าที ขี้แกล้งของเด็กหญิงตรงหน้าทำให้อดีตดยุกอดไม่ได้ที่จะเอ็นดูในความซุกซน

"หนูต้องไปแล้วค่ะมีอีกคนที่หนูต้องดูแล"

"อืม ไปเถอะ"

"...จะซ่อนไว้จริงๆหรอค่ะอาการป่วยที่เกิดขึ้นจนกินไปกว่าครึ่งชีวิตนี่..."

"...ฉันอยากจะหายไปเงียบๆมากกว่าเพราะถ้าบอกไปคงไม่พ้นทำให้ลูกชายฉันกระวนกระวายจนไม่เป็๞อันทำอะไรแน่"ในฐานะลูกสะใภ้ฉันก็ไม่อยากจะขัดเจตจำนงของพ่อสามีนักหรอกแต่ว่าการหายไปเงียบแล้วปล่อยให้ลูกชายอยู่คนเดียวแบบนี้มันออกจะใจร้ายไปหน่อยนะ

"อะแฮ่ม! ในฐานะผู้อยู่อาศัยในอนาคตฉันจะทำให้ท่านมีความทรงจำที่ไม่อาจลืมจนอยู่จะอยู่ต่อไปเรื่อยให้ได้ก็แล้วกันนะคะ"ยิ้มยียวนขอเด็กสาวนั้นทำให้เขานั้นทั้ง๻๠ใ๽ทั้งงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทั้งเด็กสาวแปลกหน้าที่จู่ๆมาบอกว่าจะมาอาศัยด้วยในคฤหาสน์นี้แบบคาดไม่ถึงอีกทั้งยังไม่รู้ในสถานะที่แท้จริงอีกต่างหาก

"เดี๋ยวหนูไปเฝ้าไข้ไคโรก่อนนะคะ! เดี๋ยวมาเยี่ยมอีกนะคะท่านดยุก!" ปึ้ง!

แล้วก็ไปเสียดื้อๆ

ว่าแต่เรียกลูกชายของเขาห้วนๆได้แสดงว่าไม่ธรรมดา...