ณ จวนเ้าเมือง ถิง ถิง กำลังแต่งตัวอยู่ในห้อง แต่ยังเลือกชุดที่จะใส่ในงานวันนี้ไม่ได้เลย
“ ลู่เหมียว เ้าช่วยข้าเลือกชุดหน่อยได้ไหม” “ ข้าว่าชุดนี้เหมาะกับคุณหนูนะ เ้าค่ะ”
ลู่เหมียว นางพูดพรางหยิบชุดสีชมพูอ่อนชูขึ้น “งั้นข้าใส่ชุดนี้แล้วกัน” ถิง ถิง ตอบกลับ
“ เ้ามาช่วยข้าเปลี่ยนชุดหน่อย” “ เสร็จแล้วจะได้ปักปิ่นแล้วออกไปห้องโถงกัน คนน่าจะมากันเยอะแล้ว”
ด้านนอก เสียงจอแจผู้คนมากหน้าหลายตา ถึงนางจะไม่อยากออกเรือนไป
แต่วันนี้ ถิง ถิง ก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ นางเดินมาถึงห้องโถงใหญ่เพื่อหยิบขนมกินระหว่างรอ
ทางพ่อของนาง ท่านเ้าเมืองกำลังกำชับกับเล่าหัวหน้า ที่จะมาทดสอบความรู้ของเหล่าคุณชายทั้งหลายในวันนี้ “ พวกเ้า อย่าทำให้มีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นมาเด็ดขาดเลยนะ ”
“ วันนี้เป็งานดูตัวของลูกสาวสุดที่รักของข้าเชียว” “ไม่งั้นข้าคงโดนฮูหยินของข้า ตำหนิ เป็แน่”
พอถึงยามเฉิน พิธีการต่างๆก็ได้เริ่มขึ้น มีสอบวัดความรู้ต่างๆ สอบวัดความสามารถ การต่อสู้ กำลังภายใน ขี่ม้า ยิงธนู หลักๆจะเป็ความรู้เื่การปกครอง ซึ่งก็กินเวลามามากโข
ในที่สุดก็มาถึงรอบคัดเลือกสุดท้าย จะเหลือเพียงเก้า คนสุดท้าย
ในขณะเดียว กัน เ้าัก็มาถึงงานดูตัวพอดี เขาเดินเข้ามาภายในจวนอย่างราบรื่น
เนื่องจากวันนี้มี คนพลุกพล่าน ทำให้ทหารที่เฝ้าหน้าจวน ไม่ค่อยเคร่งครัดการเข้าจวนเท่าไหร่
ขณะที่เ้าั เดิน มากับลู่ิ ทหารคนรับใช้ของเขา พอบ่าวรับใช้จวนเ้าเมืองเห็นเ้าั ก็เดินเข้ามาก็เอ่ยปากถามขึ้นทันที
“ นายท่านเป็คนที่ได้รับคัดเลือก คนที่เก้าใช่หรือไม่”
เ้าัไม่ได้ตอบ พรางทำหน้าหงุนงง แต่บ่าวรับใช้คิดว่าคงใช่แหละ จึงรีบพาเขาไปยังโถงกว้าง
และเอ่ยปากถามชื่อเ้าั “ นายท่านมีนามว่าอะไรหรือขอรับ”
“ เหมือนท่านที่เก้า กระดาษที่จดชื่อท่านจะโดนน้ำหกใส่แล้วล่ะขอรับ ต้องขออภัยนายท่านด้วย”
เ้าัไม่เอ่ยปากตอบ เมื่อลู่ิเห็นอย่างนั้น ก็เข้าใจว่านายของเขาคงมาคัดเลือกตัวเป็แน่ ไม่งั้นเขาคงไม่มาที่นี่ แต่เขาก็ยังรู้สึกสึกแปลกใจอยู่ดี เพราะปกตินายท่านของเขาไม่ค่อยสนใจสาวงาม หรือ หญิงสาวที่ไหนมาก่อน ถึงกาลก่อนจะมีหญิงสาวมาชอบพอกับนายท่านของเขา แต่ก็ไม่เคยเห็นนายท่านของเขาจะสนใจเลย ลู่ิรีบเอ่ยปาก “เฟยอวี่ ขอรับ” คนรับใช้พยักหน้าตอบรับลู่ิ เบาๆ
แต่เ้าัทำหน้าดุใส่ลู่ิ พรางเดินตามคนรับใช้ไปยังห้องโถง ต่อมาบ่าวคนรับใช้ก็ะโเสียงดัง
“ ท่านที่เก้า มาแล้วขอรับ” “ นาม เฟยอวี่”
ขณะนั้นก็ถึงเวลาเลือกคนที่จะมาเป็ราชบุตรเขยพอดี ถิง ถิง เดินเข้ามาหาคุณชายทั้งหลายเพื่อเลือก
พรางครุ่นคิด ยังไงนางก็ไม่ได้ชอบพอใครอยู่แล้ว ก็เลือกแบบส่งๆ ไปเลยแล้วกัน
ถ้านางปฏิเสธการดูตัวครั้งนี้ คงทำให้ท่านพ่อ ท่านแม่ผิดหวังและ ตำหนินางเป็แน่แท้ นางเดินดุ่มๆ และ จิ้มเลือกมาที่เ้าั เ้าัทำหน้างงๆ แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร เดิมทีเขาคิดแค่มาทวงอาหารกับนางเท่านั้นไม่มีความคิดที่จะมาเป็ราชบุตรเขยเลย หลังจากนั้น คนรับใช้ก็ประกาศ ด้วยเสียงอันดัง
ราชบุตรเขยของจวนเ้าเมือง คือ
“นายท่านเฟยอวี่ ” “ เชิญเข้ามานั่งรอด้านในเลยขอรับ ”
คุณชายท่านอื่นๆพากันเสียใจ เมื่อไม่ถูกเลือกก็เดินบ่น คอตกทยอยพากันออกจากจวนเ้าเมืองไป
ด้านเ้าั กำลังกินขนมอยู่ในห้อง ซึ่งบนโต๊ะ มีขนมของว่างต่างๆหลายสิบอย่าง และ น้ำชาวางอยู่
ลู่ิรีบเดินมารินน้ำชาให้กับนายท่านของเขา
พรางเอ่ยปากถามเ้าั ด้วยความสงสัย “ นายท่านคิดจะทำอะไร หรือ ขอรับ”
เ้าัจึงตอบกลับแบบมีรอยยิ้มเ้าเลห์ ข้าคิดจะเล่นสนุกๆที่เมืองมนุษย์ซักหลายวันหน่อย ยังไงก็ต้องรอไปตรวจสอบภารกิจอยู่ดี ใยจะต้องรีบกลับวังั ที่นั้นน่าเบื่อจะตาย สู้เมืองมนุษย์ก็ไม่ได้ อย่างน้อยก็มีของกินอร่อยๆเยะแยะไปหมด ข้าจะพลาดได้อย่างไร ลู่ิเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ครุ่นคิดพราง พรึมพร่ำเบาๆ “นายท่านเป็คนเห็นแก่กิน แบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันนะ” เขาอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มให้ความความคิดนี้