ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

มาวินเริ่มคิดมากในช่วงเวลานี้ เขาต้องการณัชชาคนเดิมที่เขาเคยรู้จักกลับคืนมา ตอนนั้นณัชชาเป็นผู้หญิงของเขาและเธอรักเขา เธอจะโทรและส่งข้อความถึงเขาอย่างระมัดระวังในทุกๆ วัน เธอจะมีความสุขในวันเกิดและเตรียมของขวัญให้เขา

ทุกครั้งที่เขาไปหาเธอที่บ้านที่เขาซื้อให้เธอ เขาจะเห็นณัชชาอยู่ที่บ้านอย่างแน่นอน สวมเสื้อผ้าที่ดีสะอาดตา แต่งหน้าเพียงบางเบา มองเขาอย่างประหม่าและคาดหวัง

มาวินรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างถูกมองข้ามไปเพราะณัชชาเป็นเพียงหนึ่งในหญิงสาวในการดูแลของเขา เขามีผู้หญิงหลายคนในช่วงเวลาเดียวกัน

อีกทั้งในชีวิตก่อนหน้านี้พวกเขาเลิกรากันไปแบบที่เขาเองก็ไม่แยแสเธอเลยแม้แต่น้อยและตอนนี้เขาไม่เพียงไม่ได้เธอมาครอบครอง แต่ยังไม่แม้แต่จะอยู่ในสายตาของเธอด้วยซ้ำ

ณัชชาเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดอยู่บ้านสบายๆ และได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ณัชชาคิดว่าเป็นอาทิตย์ที่อาจจะลืมอะไรบางอย่างหรือไม่ เธอรีบวิ่งไปเปิดประตู และเมื่อเปิดประตูออกมา เธอก็ตกใจเพราะไม่คิดว่าจะเป็นมาวิน

"พ่อเลี้ยง, คุณมาที่นี่ได้อย่างไร? มาทำไม" ณัชชาไม่ต้องการเห็นมาวินจริงๆ แม้ว่าเขาจะคืนดีกับความเสียใจที่มีต่อชีวิตก่อนหน้านี้ แต่หลังจากการพูดคุยและปรองดองกันแล้ว พวกเขาก็ไม่มีอะไรที่จะต้องเกี่ยวข้องกันอีก?

“ทำไมเหรอ ฉันมาไม่ได้เหรอ? หรือว่ามาได้เฉพาะคนอื่น” มาวินโกรธเล็กน้อย เขาเพิ่งเห็นว่าอาทิตย์มาที่นี่และคำพูดของอาทิตย์ยังคงสะท้อนกึกก้องอยู่ในหัวของเขา

อดีตที่ผ่านมางั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้ที่จะผ่านไปแบบนี้

เมื่อนึกถึงเรื่องที่มาวินได้ช่วยเหลือเธอ เกี่ยวกับการจัดการกับครอบครัวที่เห็นแก่เงินของเธอได้เป็นอย่างดี และเธอคาดหวังว่าภารกิจในการตามหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอ อาจจะยังคงต้องการความช่วยเหลือจากเขาเช่นกัน เธอจึงปล่อยให้มาวินเข้ามาและไม่ได้ไล่เขาออกไป

ทันทีที่มาวินเดินเข้ามาด้านในห้องของณัชชา เขากวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณโดยไม่สนใจสีหน้าที่เย็นชาของณัชชา ห้องชุดของณัชชามีเพียงหนึ่งห้องนอนและมีห้องนั่งเล่นแคบๆ อยู่ด้านหน้า มีห้องครัวแยกส่วนที่ชัดเจนแต่ค่อนข้างคับแคบเพียงสองคนเดินสวนกันได้เท่านั้น

"อืม..ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าเธอจะซื้อห้องชุดเล็กๆ แบบนี้ ทำไมไม่บอกฉันก่อน? "

"ทำไมฉันต้องบอกคุณ? "

"เดี๋ยวฉันจะให้ผู้ช่วยของฉันส่งเอกสารมาให้เธอเลือกที่ใหม่ที่กว้างขวางและสะดวกสบายกว่านี้ หรือเป็นบ้านหลังใหญ่ใจกลางเมืองก็ได้ เธอสามารถเลือกได้ตามที่ต้องการ" มาวินพบว่าห้องชุดแห่งนี้คับแคบมากเกินไปสำหรับณัชชา เขาจึงเสนอโครงการใหม่ให้เธอ ซึ่งเขาก็มีหุ้นส่วนอยู่หลายที่

ณัชชาเพิ่งย้้ายเข้ามาอาศัยอยู่ในห้องชุดที่เธอซื้อเป็นวันแรก แม้จะเป็นห้องเล็กๆ แต่ภายในห้องก็สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย เธอเพิ่มสิ่งต่างๆ มากมายและชีวิตของเธอก็เต็มไปด้วยชีวิตชีวา และที่สำคัญที่สุดมันเป็นสิ่งที่เธอหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเธอเอง เธอจึงรู้สึกภาคภูมิใจกับห้องชุดแห่งนี้ของเธอมาก

“อย่าเลยดีกว่า ฉันชอบที่นี่ คุณเอาไปให้ผู้หญิงคนอื่นๆ ของคุณเถอะ”

มาวินกำมือของเขาและพ่นคำพูดออกมาจากลำคอ “ฉันไม่มีผู้หญิงคนอื่นแล้ว”

“อ่าว” ปฏิกิริยาของณัชชาจางหายไปและคิ้วของเธอก็ไม่ได้ขยับเลยแม้แต่น้อย เช่นเดียวกับที่บอกว่าวันนี้อากาศดีจริงๆ

ณัชชาไม่สนใจชีวิตส่วนตัวของมาวินจริงๆ หลังจากนั้นเธอก็วางแผนที่จะมีผู้ชายที่ดีสักคนเพื่อแต่งงานและมีลูกในชีวิตของเธอ ทำไมเธอต้องอยากให้มาวินเป็นโสด? เขาควรหาเมียด้วยจะดีที่สุด ในชาติก่อนฉันไม่มีลูกและเสียชีวิตอย่างอนาถ ธุรกิจครอบครัวใหญ่ขนาดนี้ไม่ต้องให้แม่เลี้ยงของเขาทุกอย่างเปล่า ๆ เลยเหรอ?

จากนั้นมาวินก็เหลือบไปเห็นเครื่องประดับที่ณัชชาเพิ่งถอดออกและวางไว้บนโต๊ะ เขาไม่สามารถคาดเดาให้เป็นเรื่องอื่นได้เลย นอกจากสิ่งนี้จะเกี่ยวข้องกับผู้ชายที่เพิ่งสวนทางกับเขาออกไปก่อนหน้านี้

น้ำเสียงแปลก ๆ ของมาวิน "ถ้าเธอต้องการเครื่องประดับทำไมไม่บอกฉันตรงๆ ทำไมเธอรับของพวกนี้จากคนอื่น" ตู้เซฟของพ่อเลี้ยงมาวินมีเครื่องประดับเก่าแก่มากมายหลายชนิด ซึ่งไม่ใช่ของหายากเลยสำหรับเขา

"อย่าแตะต้องมันนะ จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามันพังขึ้นมา" ณัชชาเห็นมาวินกำลังบีบสร้อยคอในมือของเขา ท่าทางจะบดขยี้ให้แหลกคามือของเขา เธอรีบคว้าออกมาจากเขาอย่างรวดเร็ว

มาวินกัดฟันและมือของเขากำแน่น : "คุณแค่สนใจเกี่ยวกับสิ่งที่คนอื่นทำ"

ณัชชากลอกตาของเธอไปมาและเธอขี้เกียจเกินไปที่จะอธิบายกับมาวินและพูดว่า "ฉันสนแล้วจะทำไม คุณมีธุระอะไร"

ณัชชาเกลียดมาวิน ตอนนี้เธอไม่ใช่ผู้หญิงของเขาแล้ว เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะแสดงออกหรือควบคุมชีวิตของเธออีกต่อไป

ตอนที่พวกเขาเลิกกัน เพื่อนๆ ของมาวินทุกคนก็รับรู้ มาวินลืมไปได้อย่างไร

“มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย” มาวินกล่าวกัดคำของเขา ดวงตาสีดำอย่างหนักแน่น

เขานั่งลงบนโซฟาเล็กๆ อย่างสบาย ๆ ขายาวเหยียดตรงแขนของเขาโอบรอบโซฟา “ฉันหิว”

ณัชชาเก็บเครื่องประดับลงไปในกล่องและพยายามสงบสติอารมณ์ "พ่อเลี้ยง, คุณสามารถไปที่ร้านอาหารหรูๆ หรือกลับบ้านไปหาคนทำอาหารที่บ้านก็ได้ แล้วคุณจะบอกฉันทำไม? "

มาวินเหลือบมองเธอและแน่นอน "ฉันอยากกินที่นี่และฝีมือของเธอเดี๋ยวนี้"

ในช่วงแรกที่ณัชชาอาศัยอยู่กับมาวินในชีวิตที่แล้ว ณัชชาใช้ชีวิตอยู่กับเขาอย่างกับคู่รักที่เพิ่งคบกันใหม่ๆ ทั่วไป เธอมีความกระตือรือร้นที่จะดูแลและปรนนิบัติเขาเป็นอย่างดี แม้ว่าหลายครั้งที่เขาเสร็จงานในช่วงดึก และเขามักจะแวะไปหาเธอ

หญิงสาววัยเรียนอย่างณัชชามักจะคุ้นเคยกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเธอมักซื้อติดห้องไว้เสมอ ทุกครั้งที่เขาไปหาเธอที่ห้องพักเธอจะแสดงออกด้วยสีหน้าที่มีความสุข และทำบะหมี่ให้เขากินกลางดึกเสมอ

มาวินเป็นผู้ชายที่เย็นชาและปากจัด และคุ้นเคยกับรสชาติอาหารที่ดีมีคุณภาพเสมอ แต่เพราะกลางดึกเขาขี้เกียจเกินไปที่จะออกไปกินอาหารดีๆ ในตอนนั้นเขาจึงกินบะหมี่ของณัชชาเพียงเพื่อประทังความหิวเท่านั้น

แต่ตอนนี้เขาพลาดรสชาติที่คุ้นเคยไปสักพักแล้ว

"ป่วย" ณัชชามองไปที่มาวินอย่างสงสัย แต่หลังจากเห็นท่าทางของอีกฝ่ายที่แน่วแน่และไม่มีท่าทีจะกลับไป เธอก็ต้องไปที่ห้องครัวอย่างไม่เต็มใจ

ในการรับประทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนั้นสะดวกที่สุด ในไม่กี่นาทีณัชชาเตรียมชามและนำไปให้มาวิน

ณัชชาเพิ่มไข่ลงไปในบะหมี่ที่เธอทำเป็นพิเศษเหมือนทุกครั้ง เพื่อให้บะหมี่ไม่ดูเป็นมังสวิรัติมากเกินไป

มาวินขยับตะเกียบของเขาและกินบะหมี่ทั้งหมดลงไปในท้องของเขาในเวลาไม่กี่นาที

"อืม..รสชาติยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง"

ณัชชาทำอาหารได้ดีและรสชาติของบะหมี่ในวันนี้ก็อร่อยมาก หลังจากรับประทานอาหารแล้วเขาให้การประเมินผลที่น่าพอใจ

หลังจากที่มาวินกินบะหมี่เสร็จแล้ว เขาก็เข้าไปล้างมือในห้องน้ำ หลังจากออกมาจากห้องน้ำเขายังกลับมานั่งที่โซฟาในตำแหน่งเดิม

ตอนนี้ก็เป็นเวลาดึกพอสมควรแล้ว ปกติหากณัชชาไม่ได้มีงานถ่ายละครเธอต้องการเข้านอนเร็วและดูแลสุขภาพร่างกายของเธอ เมื่อเธอเหลือบไปมองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว และมาวินไม่ได้มีท่าทีที่จะออกไปเลย

“กลับไปได้แล้วพ่อเลี้ยง” ณัชชาไม่ต้องการอยู่ในห้องกับมาวินเพียงสองคนเป็นเวลานานเกินไป

มาวินลุกขึ้นยืนอย่างไม่เต็มใจ เขาเดินไปที่ประตูและก็หันกลับมา "เมื่อไหร่เธอจะกลับไปอยู่กับฉัน"

"ไม่มีความคิด, ไม่มีเวลาและไม่สนใจ" ณัชชารู้สึกว่าหลังจากการเลิกรา เธอยังคงไม่ต้องการที่จะกลับไป ไม่มีอะไรผิดปกติและไม่เห็นความเป็นไปได้ที่จะกลับไปคบกันอีก

ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ค่อยดีนัก

"เธอยังมีบางอย่างกับฉัน" มาวินต้องการให้ณัชชากลับไป ซึ่งอาจทำให้นึกถึงชีวิตสุดท้ายของพวกเขาด้วยกัน บวกกับความทรงจำในชีวิตนี้