ระบบซ่อน ใต้ดาวที่ตก พลังไร้ค่าของผมโคตร โกง

ถ้ำที่เรนพาไปนั้นไม่ใหญ่ แต่ลึกพอที่จะซ่อนแสงไฟได้ และแห้งพอที่จะนอนได้โดยไม่ตายเพราะความหนาวเย็น

เรนรู้จักถ้ำนี้มาก่อน

ฉันสังเกตว่าเขารู้จักหลายอย่างมาก่อน เส้นทางป่า จุดหลบภัย วิธีเดินไม่ให้ทิ้งรอย เขาไม่ได้แค่เคยเป็๲สายลับ เขายังเป็๲อยู่ในแง่ที่ความรู้ไม่หายไปไหน

เราจุดไฟเล็กๆ ที่มุมถ้ำ กินเสบียงที่ซื้อมาจาก Karven และนั่งอยู่กับความเงียบ

เรนพูดก่อน

"แกไม่ถามว่าฉันเป็๞ใครจริงๆ"

"ถ้าแกอยากบอก แกคงบอกไปแล้ว" ฉันตอบ

เขามองฉัน มีอะไรบางอย่างในดวงตาที่อ่านยาก ฉันเรียกมันว่าความสงสัยที่ปนกับบางอย่างที่อุ่นกว่านั้นเล็กน้อย

"ระบบของแกวิเคราะห์ฉันอยู่ตลอดเวลาใช่ไหม" เขาถาม

ฉันตอบตรงๆ "ใช่"

"แล้วมันเห็นอะไร"

ฉันคิดอยู่สักครู่ว่าจะตอบแค่ไหน ในที่สุดก็ตัดสินใจพูดความจริงบางส่วน

"เห็นว่าแกไม่โกหกฉัน" ฉันพูด "แต่แกซ่อนบางอย่างที่ใหญ่มาก บางอย่างที่แกรู้สึกผิดเกี่ยวกับมัน"

เรนไม่แสดงอาการ๻๷ใ๯ แค่พยักหน้าเบาๆ

"ใช่" เขาพูด "มีอยู่จริง"

แล้วก็เงียบ

— ✦ —

เรนเริ่มพูดอีกครั้งหลังจากนั้นสักพัก คราวนี้โดยไม่ถูกถาม

"ฉันเข้าร่วม Vael ตอนอายุสิบหก" เขาพูด จ้องไฟ "ทุกคนบอกว่ามันคือเกียรติ ถูกเลือกให้ทำงานเพื่ออาณาจักร ปกป้องระบบ Crest" เขาหยุดนิ่ง "ตอนนั้นฉันเชื่อจริงๆ"

ฉันฟัง ไม่พูดแทรก

"งานแรกๆ ไม่มีอะไรพิเศษ ตามสังเกต รายงาน บางครั้งดักฟัง บางครั้งส่งข้อความ ไม่มีใครตาย ไม่มีความเสียหายที่จับต้องได้" เขาพูดต่อ "แต่พอฉันอยู่นานขึ้น งานก็เปลี่ยนไป"

"เปลี่ยนยังไง"

"จากการสังเกต กลายเป็๲การจัดการ" เรนหยุดนาน "และจากการจัดการ กลายเป็๲การกำจัด"

ความเงียบหนักลง

"กำจัดอะไร" ฉันถาม แม้จะรู้คำตอบแล้วบางส่วน

"คนที่ค้นพบความจริงเกี่ยวกับ Crest" เรนพูดเสียงเรียบ ราวกับดึงอารมณ์ออกไปให้หมดก่อนจะพูดได้ "นักประวัติศาสตร์ นักวิจัย เวทย์บางคนที่ขุดลึกเกินไป ไม่มาก ปีหนึ่งอาจแค่หนึ่งหรือสองคน แต่ฉันรู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่"

ฉันนั่งนิ่ง

"แล้วทำไมถึงออกมา" ฉันถามซ้ำคำถามเดิมจากกลางวัน

เรนหันมามอง "เพราะครั้งสุดท้ายที่ฉันได้รับงาน เป้าหมายเป็๲เด็กสิบสองขวบที่เขียนบทความสอบถามว่า ทำไม Crest ถึงทำลายไม่ได้"

เขาหยุด

"ฉันไม่ทำ แต่คนอื่นทำแทน" เสียงของเรนเรียบเกินไปสำหรับสิ่งที่เขากำลังพูด "ฉันออกมาสองวันหลังจากนั้น"

— ✦ —

เราไม่พูดอีกนานมาก

ฉันจ้องไฟคิดถึงสิ่งที่ได้ยิน ถึงคำถามที่ไม่รู้จะถามอย่างไร ถึงระบบในหัวที่กำลังประมวลผลทุกอย่างที่เรนบอก

[ กระจกมืด ] เห็นความจริงในทุกคำ เรนไม่โกหก

แต่นั่นไม่ได้ทำให้สิ่งที่เขาบอกเบาลงเลย

"แกไม่ตัดสินฉัน" เรนพูดขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่คำถาม

"ยังไม่มีข้อมูลพอ" ฉันตอบตรงๆ

เรนหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นฟังดูแปลกเพราะไม่เคยได้ยินมาก่อน

"ฉันชอบแก เคน" เขาพูด "แกพูดตรงดี"

"แกพูดตรงก็ได้ถ้าอยากพูด"

"บางอย่างต้องรอให้ถึงเวลาก่อน" เขาตอบ

ฉันพยักหน้า "โอเค"

แล้วก็นอนลง ปิดตา ให้ [ กระจกมืด ] ทำงานต่อในความมืด

ก่อนหลับ ฉันสังเกตเห็นสิ่งหนึ่งที่ระบบบันทึกไว้เรนมีรอยสักที่ข้อมือซ้าย ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อเล็กมาก แต่รูปทรงชัดเจนฉันยังไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไรแต่ [ กระจกมืด ] จดไว้แล้ว

— จบตอนที่ 12 —