ผกากาญจน์ขึ้นไปยังห้องพักของชีคซาเรส อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ซึ่งเธอไม่ได้เต็มใจที่จะขึ้นมาห้องพักกับเขาเลยจริงๆ ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าเขานั้นมีอำนาจอยู่ในมือมากเพียงใด ใครจะไปกล้าขัดใจเขาได้กันล่ะ
“คุณจะให้ฉันขึ้นมาที่นี่ทำไมหรือคะ?”
ผกากาญจน์ถามคนตัวโตที่เดินนำขึ้นมายังห้องนี้ อย่างสงสัยใคร่รู้ และหวาดระแวงด้วยนิดๆ
ชีคซาเรสมองใบหน้าสวยหวานยิ้มๆ ที่มุมปากนิดๆ ยื่นมือใหญ่ไปจับมือเรียวเล็ก พาจับจูงเดินเข้าไปในห้องนอนของเขาโดยไม่คิดจะบอกจะกล่าวให้คนตัวเล็กได้รับฟังถึงเหตุผลอะไรทั้งนั้น
“ไม่นะคะ ฉันไม่เข้าไป ก็ไหนคุณบอกว่าจะยังไม่ล่วงเกินฉันจนกว่าจะมีหนังสือเงื่อนไขไม่ใช่หรือคะ? แล้วนี่อะไรกัน พาฉันเข้ามาในห้องนอนทำไม ไม่เอาค่ะ ฉันไม่ อึ อื้อออ!!!!....”
ผกากาญจน์พร่ำบอกคนตัวโต พร้อมกับฝืนตัวที่จะเดินเข้าห้องนอน ชีคซาเรสจึงดึงร่างบางเข้ามาสวมกอด และก้มลงประกบปิดปากแจ้วๆ นั้น อย่างไม่สนใจคำที่คนตัวเล็กพึ่งบอกออกมานั้นเลยสักนิด
มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาจับท้ายทอยทุยๆ นั้นไว้ไม่ให้หันหนีไปไหนได้ ปากของเขาก็เฝ้าจูบดูดดึงไปรอบๆ ริมฝีปากบางนุ่ม ผกากาญจน์เบิกตากว้าง และทำท่าจะประท้วงการกระทำนั้น แต่นั่นก็เหมือนเป็โอกาสให้คนที่เจนจัด ใช้ลิ้นสากร้อนลื่นสอดส่ายเข้าไปสำรวจในโพรงปากเล็กได้ถนัดถนี่
ผกากาญจน์ผู้ไม่เคยได้ััการกอดรัดแนบชิดสนิทชิดเชื้ออย่างนี้ และไม่เคยได้รับจูบจากชายใดมาก่อน ก็ใทั้งผลักทั้งดัน แต่ก็เป็เพียง่ระยะเวลาไม่นาน ร่างบางก็ค่อยๆ ผ่อนปรนลงไปเรื่อยๆ เรี่ยวแรงค่อยๆ ถดถอยหายไปจากตัวมากกว่าครึ่ง สมงสมองเริ่มเบลอขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกบอกอะไรไม่ถูก
ดวงตากลมโตของสาวเ้า ค่อยๆ ปรือลงๆ มือเรียวเล็กจากที่ทั้งผลักไสดึงดัน ก็ค่อยๆ ไต่ขึ้นไปคล้องที่คอแกร่ง เพื่อหาหลักยึดพิง ชีคซาเรสย่อตัวลงไปช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง พาเดินไปวางลงที่เตียงนอนช้าๆ เมื่อแผ่นหลังของคนตัวเล็กแตะไปโดนเตียงนอนอันเย็นเฉียบ สติสะตังก็กลับมาเข้าที่เข้าทาง มือเรียวเล็กที่คล้องคอแกร่งอยู่เลื่อนมาจับที่สองข้างแก้ม และใช้เรี่ยวแรงที่มีผลักให้ถอนจูบออกไปจากปาก
“ได้โปรดเถอะนะคะ อย่าทำกับฉันอย่างนี้เลย ฉันยังไม่พร้อม!!”
ผกากาญจน์พร่ำพูดละล่ำละลักบอกอย่างเร็วไว เมื่อปากหนาของคนตัวโตถอนออกจากปากบางนุ่มของเธอออกไปไม่ถึงคืบ และน้ำตาก็ไหลมาเอ่อล้นไหลรินออกมาเต็มสองตาคู่สวย อย่างวิตกกังวลและหวาดกลัวสิ่งที่ชายหนุ่มจะกระทำต่อไป
“ผมยังไม่ทำอะไรคุณหรอกสาวน้อย นี้เป็แค่มัดจำไว้เฉยๆ แค่จูบแค่นี้คุณถึงขนาดต้องร้องเลยเหรอ หึหึ!!”
ชีคซาเรสยื่นมือใหญ่มาเช็ดน้ำตาที่ไหลรินออกมาตามหางตาของคนตัวเล็กออกให้ อย่างเบามือ พร้อมกับปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลละมุนหูคนฟังเป็ยิ่งนัก
“คุณดูเพลียๆ จนหน้าซีดหน้าเซียวอย่างนี้ คงจะต้องนอนพักสักหน่อย ตื่นขึ้นมาจะได้รู้สึกดีขึ้น หลับซะผมไม่ทำอะไรคนหรอก ผมพูดคำไหนก็เป็คำนั้น ผมเป็ถึงชีคผู้ครองนครอันกว้างใหญ่ ผมไม่ตบะสัตย์หรอกน่า”
ชีคซาเรสกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแหบพร่า เหมือนว่าเขากำลังพยายามสะกดกลั้นความ้าภายในเอาไว้อย่างถึงที่สุด
“จริงๆ นะคะ?”
ผกากาญจน์มองจ้องสบตาคนตัวโตอย่างกล้าๆ กลัวๆ เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง อย่างสองจิตสองใจที่จะเชื่อไปกับคำพูดของเขา
“ถ้ายังไม่เชื่อกัน และยังไม่ยอมหลับตานอน งั้นผมก็จะไม่มีสัจจะในหมู่โจรแล้วนะ”
ชีคซาเรสว่าพร้อมกับทำท่าก้มลงไปหาปากบางนุ่มนั้นใกล้ๆ ซึ่งเขาก็ไม่อยากหักห้ามตัวเองเลยจริงๆ ยิ่งได้อยู่ใกล้ ได้จูบ เขายิ่งรับรู้ได้ถึงรสััอันแสนหวานละมุน จนอยากได้แล้วอยากได้อีก และอยากทำให้ถึงจุดหมายปลายทาง
แต่เขาเป็ชีค ย่อมพูดสิ่งใดไปแล้วก็ต้องรักษาคำพูด และจะต้องรอไปจนกว่าหนังสือเงื่อนไข ที่เขาได้ให้คนของเขาร่างมาให้เขาลงนาม และส่งมาให้คนตัวเล็กนี้แล้วนั่นแหละ เขาถึงจะกระทำการตามที่ใจ้า
“หลับแล้วค่ะ หลับแล้ว”
ผกากาญจน์รีบหลับตาลงทันที โดยร่างบางก็เกร็งอยู่อย่างนั้น เพราะคนตัวโตไม่ยอมถอยห่างออกไปไหน ยังคงสวมกอดร่างบางไว้อยู่อย่างนั้น แต่ด้วยความอ่อนเพลีย ในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที ร่างบางก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง และหลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทรา หายใจสม่ำเสมอไปในที่สุด
ชีคซาเรสมองใบหน้าสวยหวาน ที่ตอนนี้หลับไปแล้ว อย่างรู้สึกชอบเอามากๆ จริงๆ ยิ่งเธอผู้นี้ทำตัวเงอะๆ งะๆ เขินอาย ตื่นตระหนกหวาดกลัวในสิ่งที่เขากำลังจะกระทำกับเธอ ซึ่งเหมือนว่าเธอยังไม่เคยเื่อย่างว่านี้ เขายิ่งชอบ ถวิลหา และ้าเอามากๆ เลยทีเดียว
๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖
1K
