ยวี่ยวี่น้อยไม่รีรออีกต่อไปสะกิดพี่สาวลู่ซือที่กำลังอุ้มนางอยู่ ให้เดินตามไปที่นางบอก เพื่อไปเก็บเห็ดหลินจือที่ตัวของนางเองมองเห็นั้แ่อยู่ที่ฐานลับกับพวกท่านพี่ของนางตรงระหว่างทางเข้าหมู่บ้านทั้งสามแห่ง
“นั่นๆทางนั้นเลยพี่สาวลู่ซือ ขอนไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่นั่นเลย..!!”ยวี่ยวี่
“เห็ดหลินจือจริงๆด้วย…!!!”พวกพี่ๆ ที่ตามมาด้วยกันทั้งหมด พากันมองเห็ดหลินจือที่ขึ้นอยู่ที่ขอนไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ในป่าแห่งนี้อย่างตื่นเต้น ในตอนแรกที่ได้ยินน้องเล็กบอกก่อนที่จะออกเดินทางมาก็ยังไม่ตื่นเต้นมากเท่ากับที่ตาสองตาเห็นอยู่กันในตอนนี้
“ลงๆพี่สาวลู่ซือ..”ยวี่ยวี่
เมื่อเท้าน้อยๆััลงพื้นได้แล้วก็รีบตรงดิ่งไปตรงขอนไม้ที่มีเห็ดหลินจือขึ้นทันทีเลย
“1…2…3…4…5…6….ดอกจริงๆด้วยแหละเยี่ยมไปเลยมีแต่ดอกใหญ่ๆด้วย..!!! เอาล่ะนะ”ยวี่ยวี่
“ฮึ่บ….ฮึ่บ…..”
“ยวี่ยวี่ ..!!!!”ท่านปู่ซุนปู่ไป่ ท่านตาหม่า ท่านพ่อ ท่านลุงซุนลุงหม่า ท่านอาอาไป่ ท่านพี่ๆ พี่สาวทั้งสาม
“เ้าค่ะ…”ยวี่ยวี่
“วันนี้เป็อะไรกันเ้าคะ เรียกชื่อยวี่ยวี่กันเสียเสียงดังขนาดนี้ ข้ารู้เ้าค่ะว่าข้าคือ “ซุนยวี่ยวี่””ยวี่ยวี่น้อย ขมวดคิ้วแล้วนะเ้าคะ!!!
“..............!!!!!”ท่านปู่ซุนปู่ไป่ ท่านตาหม่า ท่านพ่อ ท่านลุงซุนลุงหม่า ท่านอาอาไป่ ท่านพี่ๆ พี่สาวทั้งสาม
เ้าตัวเล็กยวี่ยวี่ที่กำลังจับเห็ดหลินจือดอกละข้างอยู่ในมือน้อยๆของนางที่กำก็ไม่มิดเสียด้วยซ้ำไป ส่วนเท้าน้อยๆทั้งสองข้างก็ยันขอนไม้อยู่ ท่าเตรียมพร้อมที่จะดึงเห็ดหลินจืออย่างรุนแรงในสายตาคนอื่นๆ…!!!!
“เอ่อ…คือว่ายวี่ยวี่น้อยปล่อยมือออกจากเห็ดหลินจือก่อนได้ไหมลูก…??!!”ท่านพ่อ
“ได้เ้าค่ะ….”ยวี่ยวี่
“ฟู่….ฟู่…ฟู่….”ทุกๆคน เป่าปากกันโล่งอกกันเลยทีเดียว ที่เห็นว่าเห็ดหลินจือปลอดภัยจากน้ำมือเ้าตัวเล็กยวี่ยวี่น้อยแล้ว…!!!!
“เดี๋ยวพ่อกับพวกท่านลุง ท่านอาจะจัดการให้เองลูก…!!!”ท่านพ่อ
“ใช่ๆ…..ยวี่ยวี่น้อย!!!” ท่านพ่อ ท่านลุงซุนลุงหม่า ท่านอาอาไป่
“งั้นก็ได้เ้าค่ะ…แต่เก็บระวังๆหน่อยนะเ้าคะท่านพ่อ ท่านลุงลุง(พี่ชายท่านพ่อกับพี่ชายท่านแม่) หลานชาย(ท่านอาอาไป่ทั้งสองคน)”ยวี่ยวี่
“..................”ท่านปู่ซุนปู่ไป่ ท่านตาหม่า ท่านพ่อ ท่านลุงซุนลุงหม่า ท่านอาอาไป่ ท่านพี่ๆ
แต่ละคนอยากจะพูดออกไปเหลือเกินว่า “คำพูดที่เ้าพูดออกมานั้นน่าจะบอกตัวของนางเองเสียมากกว่า…!!!” แต่จะมีผู้ใดพูดออกมากันเล่า ถ้าเ้ายวี่ยวี่น้อยอาละวาดเด็ดเห็ดหลินจือเองขึ้นมาอีกแย่แน่ๆเลย…!!!!
ตอนนี้ก็เป็หน้าที่พวกผู้ใหญ่ที่ค่อยดึงเห็ดหลินจือออกจากขอนไม้ขอนนี้อย่างทะนุถนอม แต่ก่อนที่จะเข้าไปเก็บดอกเห็ดหลินจือนั้น เ้าตัวน้อยยวี่ยวี่รีบเอ่ยห้ามออกมาก่อนอีก..!!!
“เดี๋ยวก่อนเ้าค่ะ….”ยวี่ยวี่น้อย
“เอ๋…..????”ท่านพ่อ ท่านลุงซุนลุงหม่า ท่านอาอาไป่
“ยกไปทั้งขอนไม้นี่เลยเ้าค่ะ รับรองเลยว่าเห็ดหลินจือคงสภาพเดิ๊มเดิมมมมมมมมม….สดใหม่เ้าค่ะ….”ยวี่ยวี่
“จริงด้วย…!!!!” “หงึก…..หงึก…..”ทุกๆคนต่างพากันตอบและพยักหน้าอย่างเห็นด้วยไปกับยวี่ยวี่น้อยกันหมดเลย
(จมูก) ทักษะดมกลิ่นที่แม่นยำ
ที่ยวี่ยวี่น้อยบอกให้ยกขอนไม้ขอนนี้ไปด้วยก็เป็เพราะว่านางนั้นได้กลิ่นตัวนำเชื้อที่จะให้เกิดเห็ดหลินจืออยู่บนขอนไม้ขอนนี้อยู่ นั่นหมายความว่าจะมีเห็ดหลินจือดอกต่อไป ออกดอกบนขอนไม้ขอนนี้อีก…..!!!!
แน่นอนว่ายวี่ยวี่น้อยเองก็อยากจะทดสอบดูว่าจมูกดมกลิ่นขั้นเทพของนางนั้นมันแม่นยำจริงหรือไม่ก็ต้องเอาขอนไม้ขอนนี้กลับไปที่หมู่บ้านเลี่ยงหลินของนางด้วย ถ้าไม่นำกลับไปคงจะไม่มีทางได้มาที่นี่อีกแน่นอนเลย เอาไปด้วยย่อมดีกว่า
“เอาล่ะทีนี้กลับหมู่บ้านกันได้แล้วล่ะ ช่วยกันแบกซากหมีดำกลับกันเลย”ท่านปู่ซุน
“ขอรับ…!!!”บรรดาลูกๆของพวกท่านต่างรับคำอย่างเสียงหนักแน่น
“เด็กๆ พากันเดินตามอย่าได้แตกแถว และถ้าเหนื่อยให้รีบบอกนะเข้าใจหรือไม่????”ท่านตาหม่า
“เข้าใจเ้าค่ะ” “เข้าใจแล้วขอรับ”พวกเด็กๆ
พวกเด็กๆพากันเดินนำหน้าไปก่อนเลย ส่วนพวกผู้ใหญ่ก็เดินตามหลังมาติดๆ พร้อมแบกซากหมีป่า และขอนไม้ที่มีเห็ดหลินจือกัน..!!!
“ฮูหยินใหญ่เ้าคะ ถ้าเดินไม่ไหวรีบบอกพี่สาวนะเ้าคะ”พี่สาวลู่ซือ
“ได้เ้าค่ะ”ยวี่ยวี่
ยวี่ยวี่น้อยที่ตอนนี้มีพี่สาวสองลู่คอยเดินจูงมือประกบอยู่ด้านข้าง เพราะพี่สาวทั้งสองคนคอยดูแลนางกับพี่สาวเจินจูอยู่นั่นเอง
ตลอดเส้นทางการเดินทางกลับ ก็มีการพักเหนื่อยกันเป็ระยะ ส่วนยวี่ยวี่น้อย กับพี่สาวเจินจูเองก็มีพวกท่านพี่ที่เป็พี่ชายช่วยกันผลัดเปลี่ยนอุ้มบ้าง ขี่หลังกันบ้าง ขี่คอด้วยเช่นเดียวกัน
พี่ชายที่ว่าก็มีกลุ่มที่มีศักดิ์เป็หลานชายเล็กของนางช่วยแบกช่วยอุ้มด้วยเช่นกัน เพราะจะมี่อายุ 12 , 11 ที่โตและมีแรงมากกว่า
เสียงพูดคุยเสียงหัวเราะ เสียงกรี๊ดกร๊าดจากพวกเด็กๆเองก็มีมาตลอดเส้นทาง ่บรรเทาความเหนื่อยล้าให้กับพวกผู้ใหญ่ไปด้วย เพราะตอนนี้ทุกๆคนกำลังเร่งฝีเท้าเพื่อเดินกลับให้ถึงหมู่บ้านทั้งสามเร็วๆ
“ข้าว่าพวกเราจะไปถึงหมู่บ้านกัน่ประมาณยามเซิน ยามโหย่วกันได้ล่ะมั้งว่าอย่างไรเ้าสองเฒ่า???”ท่านปู่ไป่ (ยามเซิน (申：shēn)คือ 15.00 - 16.59 น.) (ยามโหย่ว (酉：yǒu)คือ 17.00 - 18.59 น.)
“ก็น่าจะประมาณ่ยามนั้นแหละเ้าเฒ่าไป่ ทำไมหรือ…???”ท่านปู่ซุน
“ก็นั่นน่ะสิ ไปถึงยามไหนก็ยามนั้นนั่นแหละ”ท่านตาหม่า
“ที่ข้าพูดถึงนี่ก็หมายความว่า พวกเ้ากับข้าคงจะจัดคนไปขายซากหมีดำตัวนี้ในตัวเมืองไม่ทันอย่างไรเล่า…!!!”ท่านปู่ไป่
“อือ…..จริงด้วยสินะ”ท่านปู่ซุน ท่านตาหม่า
“ข้าเองลืมนึกถึงเื่นี้ไปจริงๆนั่นแหละนะ..!!”ท่านปู่ซุน
ท่านผู้นำหมู่บ้านทั้งสามตระกูลที่พากันะโคุยกันเสียงดังข้ามกันไปมา เพราะว่ากำลังอยู่่แบกหามซากหมีดำกันอยู่ แต่การพูดคุยโต้เถียงกันคราวนี้เป็เื่เป็ราวไม่ใช่การหยอกล้อเื่เรียกขานลำดับญาติกัน
“ไม่ทันก็ไม่เป็ไรหรอก ให้ทางคนของหมู่บ้านเลี่ยงฮวงของเ้าเฒ่าหม่าจัดการขำแหละแยกชิ้นส่วนหมีดำตัวนี้ไปก่อน แล้ววันพรุ่งนี้ค่อยจัดคนนำซากหมีป่าไปขายในเมืองก็ยังทัน”ท่านปู่ซุน
“อือ……เอาตามที่เ้าเฒ่าซุนว่านี่แหละทางหมู่บ้านของข้าจะจัดการให้เอง”ท่านตาหม่า
“ได้ๆ”ท่านปู่ไป่
ความถนัดและความสามารถของแต่ละหมู่บ้าน
หมู่บ้านเลี่ยงหลินของท่านปู่ซุนไป๋เช่อจินนั้น จะถนัดในด้านการค้าขาย และรู้จักคำนวณรายรับ-รายจ่ายได้เป็อย่างดี
###########
หมู่บ้านเลี่ยงฮวงของท่านตาหม่าซงเจิน เก่งทางด้านต่อสู้อาวุธทุกรูปแบบ และล่าสัตว์ ชำแหละสัตว์เป็อย่างดี
############
หมู่บ้านเลี่ยงรุ่ยของท่านปู่ไป่ลู่เพ่ย จะถนัดทางด้านวิชาการเป็หนอนหนังสือตัวยงเสียมากกว่า
###########
แต่ใช่ว่าแต่ละหมู่บ้านจะถนัดด้านใดด้านหนึ่งเพียงอย่างเดียวเหมือนเมื่อก่อนนี้ เพราะเด็กๆรุ่นหลังมาหลายรุ่นแล้วที่ต่างก็พากันไปแลกเปลี่ยนความรู้ในแต่ละหมู่บ้าน และการปรับตัวให้ได้หลากหลายทักษะกัน
โดยทั้งสามหมู่บ้านจะผลัดเปลี่ยนกันให้เด็กๆได้มาเรียนรู้ทั้งในหนังสือ และออกไปเรียนรู้ด้านนอกเพื่อััประสบการณ์จริงอีกด้วย
ใช้เวลาเดินทางกันหลายชั่วยามทั้งขาไป และขากลับ แต่ว่าทุกๆคนยังไม่รู้สึกเหนื่อยล้ากันแม้แต่น้อยเลย อาจจะเป็เพราะว่ากำลังรู้สึกตื่นเต้นกันกับการเห็นหมีป่าดำตัวใหญ่มากๆตัวนี้ และไหนจะเห็ดหลินจือทั้ง 6 ดอกพวกนี้อีก
พอใกล้จะถึงหมู่บ้านกันแล้ว กลุ่มคนทั้งที่กำลังจะเดินมาถึงทางแยกของหมู่บ้านทั้ง 3 แห่งก็เห็นเพราะอยู่ที่สูงกว่า ส่วนคนที่อยู่ทางด้านปากทางเข้าหมู่บ้านเองก็เห็นเพราะแม้จะอยู่พื้นที่ต่ำกว่าก็จริง แต่่ระหว่างทางตรงย่อมเห็นกันและกัน
แน่นอนว่าแรกๆก็รู้สึกครึกครื้นกันดีอยู่ แต่พอพวกท่านพี่ทั้งหลาย ท่านปู่ซุนท่านปู่ไป่ ท่านตาหม่า ท่านพ่อ ท่านลุงซุนท่านลุงหม่า ท่านอาอาไป่ทั้งสองคน เห็นว่าเหล่าบรรดาฮูหยินของพวกเขากำลังยืนรออยู่นี่น่ะสิ พากันเหงื่อออกมากกว่าเดิมเสียอีก….!!!!
“ไอ้หยา….!!! พวกเ้ากับข้าจะรอดกันไหมเนี่ย???!!!”ท่านปู่ซุน
“ไอ้เฒ่าซุน ปากไม่เป็มงคลเอาเสียเลยนะ!!!”ท่านปู่ไป่
“พวกเ้าก็คิดในทางที่ดีสิว่าบรรดาฮูหยินทั้งหลายอาจจะมารอต้อนรับข้ากับพวกเ้าก็ได้นะ…!!!”ท่านตาหม่า
“เอ่อท่านพ่อขอรับ…!!!! พวกท่านแม่ กับบรรดาฮูหยินพวกนางมาต้อนรับพวกข้ากับพวกท่านพ่อจริงๆน่ะเหรอขอรับ…???? ไม่ใช่ว่ามารอดูพวกเด็กๆกันเหรอขอรับ!!!”ท่านลุงหม่า
“...........!!!!”ทีนี้ล่ะพวกท่านรูปพากันมองดูเหล่าบรรดาลูกๆหลานๆกันหมดว่ามีอะไรผิดปรกติกันหรือเปล่า….
“ยวี่ยวี่…!!!!”ท่านปู่ซุน ท่านปู่ไป่ ท่านตาหม่า ท่านพ่อ ท่านลุงซุน ท่านลุงหม่า ท่านอาไป่(คนพี่) ท่านอาไป่(คนน้อง)
“เ้าค่ะ…….”ยวี่ยวี่น้อยที่ขี่คอท่านพี่ซุนหวงถงอยู่ เอียงคอไปด้านหลังให้กับพวกท่าน
“เฮ้อ……วันนี้เป็วันที่เรียกชื่อของข้ากันบ่อยมากๆเลยนะเ้าคะ..??”ยวี่ยวี่น้อยอดบ่นไม่ได้จริงๆ
“..............!!!!????”ท่านปู่ซุน ท่านปู่ไป่ ท่านตาหม่า ท่านพ่อ ท่านลุงซุน ท่านลุงหม่า ท่านอาไป่(คนพี่) ท่านอาไป่(คนน้อง)
แต่พอยวี่ยวี่น้อยหันมามองพวกท่านกันนี่แหละเล่นเอาพวกท่านแทบจะโดนเปลหามซากหมีดำหล่นทำกันเลยทีเดียว เพราะว่าตรงหน้าผากเ้าตัวเล็กยวี่ยวี่นี่น่ะสิ มันปูดโนเขียวๆั้แ่เมื่อใดกัน…???!!!
“ทำไม ทำไม…???!!! หน้าผากยวี่ยวี่ถึงได้ปูดโนออกมาแบบนั้นกันเล่า ไอ้เ้าพวกลิงทะโมดูแลน้องเล็กของพวกเ้ายังไงฮะ….!!!!”ท่านปู่ซุน
“ห๊าาาาา…???!!! น้องเล็กหัวปูดโนเหรอขอรับ…!!!”บรรดาท่านพี่ทั้งหลายต่างพากันสะดุ้งสุดตัวกันไปเลยทีนี้ และรีบหันมารุมล้อมมองดูยวี่ยวี่น้อยกันหมดเลย
พี่ชายรีบนำตัวยวี่ยวี่ลง เพื่อสังเกตุรอบๆตัวน้องเล็กของพวกเขากันอีกครั้งนอกจากหัวที่ปูดโนแล้วยังจะมีอะไรที่บ่งบอกได้อีกกัน…!!!
“ไอ้หยา….!!!!”บรรดาท่านพี่ชายทั้ง 10 คน
“คงไม่ใช่ตอนน้องเล็กตกลงมาจากต้นไม้ตอนนั้นหรอกนะ ??!!!”พี่ใหญ่จ้วนสือ
“น่าจะใช่นะขอรับ…”พวกพี่ชาย
“น้องเล็กเอาหัวโหม่งพื้นดินก่อนงั้นเหรอ…???”พี่รองหวงจิน
“............?????”ไม่มีผู้ใดสามารถตอบได้จริงๆเพราะเห็นก็ตอนน้องเล็กล่วงลงมาสู่พื้นและนอนหงายแล้วน่ะสิ..!!!
กลุ่มหนุ่มวัยชรา วัยหนุ่มใหญ่ และหนุ่มน้อย เหลือบมองหันไปทางเข้าของหมู่บ้านทั้งสามก็พากันหน้าซีดหน้าเซียว ใจเต้นรัวๆไม่อยู่กับเนื้อกับตัวกันเสียแล้ว…!!!!
*****************
ยวี่ยวี่น้อยพาทุกๆคนกลับจะมาถึงหมู่บ้านกันแล้ว แต่แทนที่จะดีใจกัน กลับกลายเป็ว่าในตอนนี้บรรดาท่านปู่ซุน ท่านปู่ไป่ ท่านตาหม่า ท่านพ่อ ท่านลุงซุน ท่านลุงหม่า ท่านอาไป่(คนพี่) ท่านอาไป่(คนน้อง)
พี่ใหญ่จ้วนสือ พี่รองหวงจิน ท่านพี่หวงถง ท่านพี่ถงถง ท่านพี่จูเป่า ท่านพี่สุ่ยจิง ท่านพี่ลู่ป๋อ ท่านพี่ลู่ฉาน ท่านพี่ลู่ฉี ท่านพี่ลู่เหวิน พากันไม่อยากให้มาถึงหมู่บ้านกันเสียแล้วนี่น่ะสิ
เพราะว่าทุกๆท่านกำลังเจอศึกหนักกันเสียแล้ว ที่เห็นเหล่าบรรดาท่านแม่ของพวกเขาหรือฮูหยินของพวกท่านทุกๆคนที่กำลังยืนรอต้อนรับ(จับผิด)อยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านทั้งสามหมู่บ้าน…!!!!อย่างไรล่ะ
1K
