第5章
เทียนอี๋ยืนมองเหยียนซานด้วยสายตาสงสัยใบหน้าหวานเอียงมองบุรุษตรงหน้า ความคุ้นเคยพลันเข้ามาเกาะกุมหัวใจรู้สึกอบอุ่นและคะนึงหาอย่างประหลาดนัก ทั้งที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่เทียนอี๋กับดีใจที่ได้เจอบุรุษสง่าคนนี้
"เ้า กล้าดียังไงมายืนจ้องหน้าฝ่าา"น้ำเสียงไม่พอใจขององครักษ์หญิงเอ่ยขึ้น เรียกให้สติของทั้งสองคนกลับคืนอีกครั้ง
"แล้วพวกเ้าเป็ใครทำของคนอื่นเสียหายก็รู้จักชดใช้ด้วย" เทียนอี๋แบมือมาตรงหน้าเหยียนซานสายตาสีฟ้าครามปรายตามองถังหูลู่จำนวนมากแตกกระจายอยู่บนพื้นก่อนปรายตามองสบตากับเทียนอี๋
"เ้าชอบกินถังหูลู่ไหม"เหยียนซานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ เทียนอี๋ขมวดคิ้วเรียวรับกับใบหน้าหวานด้วยความสงสัย
"ก็ต้องชอบสิ เ้าถามอะไรแปลกๆ" เทียนอี๋ย่นปากใส่เหยียนซานสิ่งที่เทียนอี๋ทำกับทำให้เหยียนซานหลุดขำสร้างความแปลกใจแกองครักษ์หญิงข้างกายและทหารทุกคนที่อยู่ใกล้ๆ
ั้แ่ที่องค์าาองค์ก่อนเสียไปองค์าาเหยียนซานก็ยิ่งเยือกเย็นมากกว่าเก่า ไม่เคยยิ้มหรือหัวเราะอย่างที่เคยวันๆเอาแต่ทรงงานไม่สนใจแม้กระทั่งองค์หญิงเผ่าน้ำแข็งที่คอยมาหาแต่นี่แค่คนขายถังหูลู่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งกับทำให้ฝ่าาแห่งเผ่าน้ำแข็งหัวเราะได้
"เ้าขำอะไร!" เทียนอี๋หน้าตึงใส่เหยียนซานกระแอมไอปรับสีหน้าให้สงบนิ่ง ยืดหลังตรงกับคืนท่าทางสง่าเช่นเคย
"ข้าจะชดใช้ให้" เอ่ยวาจาจบพลันหันใบหน้ามององครักษ์ข้างกายอีกคนหญิงสาวเข้าใจที่ผู้เป็นาย้า จึงเอาถุงงานจำนวนมากส่งให้เทียนอี๋ ดวงตากลมมองถุงเงินมากมายที่ถูกยื่นมาให้ก่อนจะตวัดสายตามองบุรุษตรงหน้า
"เ้าจะบ้ารึ ถังหูลู่แค่สิบไม้ กับให้เงินข้ามากมาย บ้านเ้ารวยนักรึไง"เทียนอี๋โวยวายดังลั่น เรียกความสนใจให้ประชาชนหันมามองมากขึ้นกว่าเดิมมือเรียวหยาบกร้านคว้าเอาถุงเงินมาเปิดออกแล้วเอาไปแค่จำนวนเงินที่ถังหูลู่เสียหาย ก่อนจะโยนถุงเงินให้เหยียนซาน
"ข้าเอาแค่นี้ และที่หลังอย่าเที่ยวให้ถุงเงินใครมั่วๆคิดถึงตอนเ้าไม่มีด้วย" เอ่ยต่อว่าจบ เทียนอี๋ก้มลงคว้าไม้ไผ่บนพื้นแล้วหันมามองเหยียนซานเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนเดินแหวกฝูงชนไป
เหยียนซานมองตามแผ่นหลังบางนั้นภาพของเสวี่ยนฮวาซ้อนทับอีกคราว ภายในใจร่ำร้องให้เรียกรั้งบุรุษที่กำลังเดินจากไปแต่ก็ตระหนักได้ว่าไม่ใช่คนคนเดียวกัน จึงข่มใจหยุดยั้งเสียงร้อนรนในใจ
"ฝ่าา"องครักษ์นามหลินเหรินฝั่งซ้ายประสานมือก้มหัวกล่าว
"ยังไงก็ต้องหาให้พบ"เหยียนซานเอ่ยวาจาหนักแน่นั์ตาคมสีฟ้าครามแข็งกร้าวขึ้นมาเมื่อคนที่ตนพยายามตามจับมานานนับ500ปีหลุดมือไปได้
ยามเฉิน [07.59-08.00]
วันนี้อากาศ่อาทิตย์ตกดินช่างเย็นยิ่งนักสายลมพัดพาเอาความเย็นกระทบผิวกายขาวเทียนอี๋นั่งมองเงินที่เขาได้มาจากบุรุษแปลกหน้ามาพักใหญ่แล้วดวงตาคมสีฟ้าครามคู่นั้นช่างคุ้นเคยยิ่ง แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน
"ท่านพี่ วันนี้ดูท่านท่าทางไม่ค่อยดีเลยนะ"เทียนต้านเดินมานั่งลงข้างๆ เทียนอี๋ปรายตามองน้องชายพลางยู่ปากหน้างอ
"วันนี่ข้าไปเจอชายคนหนึ่งมา"คำพูดของเทียนอี๋สร้างความสงสัยแก่เทียนต้านไม่น้อย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้เพื่อรอฟัง
"ใครรึ" ใบหน้าหวานหันมองน้องชายเพียงนิดก่อนหันมามองเงินตรงหน้า
"ข้าไม่รู้จัก ข้าไม่เคยเห็นหน้าบุรุษผู้นี้มาก่อนแต่กับ...รู้สึกคุ้นเคยยิ่ง" คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ดวงตากลมฉายแววสงสัยภาพของชายผู้นั้นฉายขึ้นมาในหัว ทั้งคิดถึงและน้อยใจในเวลาเดียวกัน ช่างเป็ความรู้สึกที่ตีกันวุ่นวายจริงๆ
"อะไรของเ้า พูดจาไม่รู้เื่ ข้าเข้านอนดีกว่า"เทียนต้านเอ่ยว่าพี่ชายไม่จริงจัง กายกำยำกว่าผู้พี่ลุกออกจากเก้าอี้ไม้ไผ่เหลือเพียงเทียนอี๋นั่งมองเงินพลางนึกถึงเ้าของ
มิเคยเจอเหมือเคย
มิคุ้นเคยเหมือนคุ้นเคย
19K
