ระบบเปลี่ยนชีวิต

หลงซูอิน
ไป๋เฉินไม่คิดว่าหลงซูอินจะเผด็จการขนาดนี้ แต่เขาก็ไม่คิดที่จะยอมตามเธอไป
“ผมยังเก็บขยะไม่เสร็จ”
“ไม่ต้องเก็บแล้ว มากับฉัน!” หลงซูอินถลึงตาใส่ไป๋เฉิน ทำให้เธอดูมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก
เขาส่ายหน้าไปมา “ไม่ได้ ต้องเก็บขยะก่อน”
เมื่อได้ยินเขายืนการนี้ เธอก็ลังเลขึ้นมา เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องมาเก็บขยะที่นี่ แต่สุดท้ายเธอก็ได้แต่พยักหน้า “ก็ได้...งั้นฉันจะช่วย”
“พี่สาวจะช่วยเหรอ?” ไป๋เฉินแปลกใจขึ้นมาในทันที เขาไม่คิดว่าเธอจะมาช่วยเขาเก็บขยะแบบนี้
อย่างไรก็ตาม เขาไม่คิดที่จะให้เธอช่วย เพราะหากว่าให้เธอช่วย ระบบอาจจะไม่นับว่าเขาทำภารกิจสำเร็จก็เป็นได้
“ไม่ได้ๆ ผมจะเก็บเอง ถ้าพี่สาวจะให้ผมตามไป พี่สาวไปนั่งรอตรงนั้นเถอะ” เขาพูด พลางชี้นิ้วไปที่ม้านั่งหินอ่อนที่อยู่ใกล้ๆ
คิ้วคู่สวยงามของหลงซูอินขมวดมุ่นขึ้น เธอกระพริบดวงตาคู่สวยมองไปที่ใบหน้าของไป๋เฉิน “ทำไม?”
ไป๋เฉินไม่รู้ว่าจะตอบว่ายังไงดี แต่ทันใดนั้นเขาก็คิดออก เขารีบพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังในทันที
“เพราะว่าเดี๋ยวมือสวยๆ ของคุณจะสกปรก”
“กะ...ก็ได้ ฉันจะไปนั่งรออยู่ตรงนั้นก็แล้วกัน” เธอพูด ขณะเดียวกันก็ปล่อยแขนเขา และเดินก้มหน้าไปที่ม้านั่งหินที่อยู่ใกล้ๆ
โดยที่ไป๋เฉินไม่สังเกตเห็น ใบหน้าของหลงซูอินในตอนนี้ ล้วนแดงระเรื่อขึ้นมา
เห็นได้ชัดว่าเธอได้รับผลกระทบจากคำพูดของเขา เธอคิดเอาไว้ไม่มีผิดว่าเขากำลังจีบเธออยู่ ฟังจากสิ่งที่เขาพูดออกมาก็พอจะบอกได้แล้วว่าเขาจีบเธอหรือไม่จีบ
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้แต่ฟังเขา และเลือกที่จะไปนั่งรอที่ม้านั่งหินใกล้ๆ แทน
พอเห็นว่าหลงซูอิน ยอมเดินไปนั่งรอที่ม้านั่งหินอย่างว่าง่าย ไป๋เฉินก็ถอนหายใจออกมา
แต่สิ่งที่เขาพูดออกมากับเธอนั้น ไม่ใช่ว่าเขากำลังจะจีบเธอหรืออะไร เขาเพียงแค่พูดตามสิ่งที่เขาเคยได้ดูผ่านซีรีย์มาเท่านั้น
หลังจากนั้น เขาก็เริ่มเดินเก็บขยะภายในสวนสาธารณะซิงเซียงต่อ
เวลาได้ผ่านไปราวๆ สิบห้านาที ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงที่ดังขึ้นในหัวและหน้าต่างภารกิจสำเร็จที่เด้งขึ้นมา
ติ้ง!---[ภารกิจสำเร็จ!]
ภารกิจที่ 11: เก็บขยะในสวนสาธารณะซิงเซียง (สำเร็จ)
รางวัลที่ได้รับ: คุณได้รับ 10 คะแนน ---
ไป๋เฉินมองหน้าต่างภารกิจสำเร็จด้วยความพึงพอใจ จากนั้นเขาก็กดปิดหน้าต่างลงไป
ขณะเดียวกันเขาก็เดินเอาถุงขยะไปทิ้งยังที่ทิ้งขยะ
เมื่อทิ้งถุงขยะเสร็จแล้ว เขาก็เดินกลับไปยังที่ม้านั่งหินที่หลงซูอินนั่งอยู่
ถึงแม้ว่าเขาจะพอคาดเดาออกอยู่บ้างว่าที่เธอมาหาเขาก็เพราะเรื่องของแว่นตาวิเศษ ซึ่งเป็นเรื่องที่เขาไม่ต้องการที่จะบอกอะไรกับเธอ
แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องยอมตามเธอไปยังที่ที่เธอต้องการจะให้ไป เพราะเขาเชื่อว่าหากเขาไม่ตามเธอไป เธอคงจะมาวุ่นวายกับชีวิตของเขาอย่างแน่นอน
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้ไม่หนีไปในขณะที่เธอนั่งรออยู่ที่ม้านั่งหิน
“ไปกันเถอะ” หลงซูอินยืนขึ้นจากม้านั่งหินในทันทีที่เธอเห็นเขาเดินเข้ามาหาเธอ
“ไปไหน?” ไป๋เฉินถาม ถึงแม้ว่าเขาจะยอมตามเธอไป แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอจะให้เขาตามไปที่ไหน
หลงซูอินมองเขา ก่อนจะบอกออกมา “ไปบ้านของฉัน”
“บ้านของคุณ!” ดวงตาของไป๋เฉินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้ยินว่าเธอจะพาเขาไปที่บ้านของเธอ เขามีสีหน้าระมัดระวังในทันที
“ไปทำไมที่บ้านของพี่สาว?”
“เลิกเรียกฉันว่าพี่สาวได้แล้ว เรียกฉันซูอินก็พอ” หลงซูอินบอก “ไปทำไมเดี๋ยวนายก็รู้เอง”
เธอไม่ปล่อยโอกาสให้ไป๋เฉินได้ถามอะไรอีก เธอเดินเข้ามาเกาะแขนของเขา ทำให้หน้าอกที่มีขนาดที่ค่อนข้างจะใหญ่ของเธอถูกแขนของเขา
ไป๋เฉินรู้สึกได้ถึงความนุ่มสบายที่แขน เขาถึงกับแสดงความเคลิบเคลิ้มออกมา
แต่พอรู้ตัวอีกที เขาก็ถูกหลงซูอินลากไปขึ้นรถยี่ห้อหรูอย่าง BMW แล้ว
ดูเหมือนว่าหลงซูอินจะไม่ได้รู้ตัวเลยว่าหน้าอกของเธอถูกแขนของไป๋เฉินอยู่ ไม่งั้นเธอคงจะหน้าแดงด้วยความอายไปแล้ว เพราะเธอไม่เคยได้ใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนมากขนาดนี้มาก่อน
ไป๋เฉินนั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับในรถ BMW รุ่นใหม่ล่าสุด เขาไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
เพราะหลงซูอินที่กำลังขับรถอยู่ตอนนี้ ไม่ได้บอกเขาว่าจะพาเขาไปที่บ้านของเธอทำไม แต่บอกเพียงแค่ว่าเดี๋ยวก็รู้เองเท่านั้น
นอกจากนั่งอยู่เฉยๆ เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ส่วนเรื่องของภารกิจใหม่นั้น เขายังไม่มีอารมณ์ที่จะดูในตอนนี้ เขาจึงทำเพียงนั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับเงียบๆ
“นายเป็นอะไรไป?”
หลงซูอินที่ขับรถอยู่อดถามออกมาไม่ได้ เมื่อเธอเห็นว่าไป๋เฉินไม่ชวนเธอคุยเลย เธอคิดว่าโอกาสแบบนี้ที่ได้อยู่กันสองต่อสอง เขาจะสวนเธอคุยเสียอีก
หากถามว่าอะไรทำให้เธอคิดแบบนี้ เธอย่อมจะตอบในทันทีว่าเป็นเพราะเธอรู้ว่าไป๋เฉินกำลังจีบเธออยู่
ในเรื่องนี้ สำหรับเขาแล้ว เธอเชื่อว่ามันเป็นความโชคดีครั้งใหญ่อย่างมาก เพราะเธอไม่เคยเหลียวแลชายคนไหนที่เคยมาตามจีบเธอเลยสักครั้ง
แต่ครั้งนี้สำหรับเธอ มันแตกต่างออกไปอย่างมาก!
เนื่องจากว่าไป๋เฉินเปรียบเสมือนคนที่ฉุดรั้งเธอขึ้นมาจากความมืด เขาได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอในตอนที่เธอกำลังรู้สึกหมดหนทางที่เธอกำลังจะตาบอด
เมื่อรวมกับแว่นตาวิเศษและดวงที่เขาเคยดูให้เธอ เธอจะไม่สนใจเขาได้ยังไงกัน?
“เปล่า?” ไป๋เฉินตอบ ขณะเดียวกันก็ถามออกมา “ผมก็แค่กำลังคิดอะไรอยู่นิดหน่อย ว่าแต่ซูอิน สรุปแล้วคุณจะพาผมไปที่บ้านของคุณทำไม?”
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เรียกเธอว่าพี่สาวอีกแล้ว เพราะความจริงเขาอายุมากกว่าเธอมากถึง 10 ปี
ตั้งแต่ที่เธอบอกให้เขาเรียกเธอว่าซูอิน เขาก็ไม่มีความเกรงใจอะไร
หลงซูอินไม่ได้รู้สึกไม่พอใจ แต่เธอกับรู้สึกมีความสุขมากกว่า เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เธอยอมให้ผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ใช่พ่อของเธอ เรียกเธอว่าซูอินเฉยๆ แทนที่จะเป็นหลงซูอิน
จบบทที่ 31

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 31 : หลงซูอิน

นิยายแนะนำ

ระบบเปลี่ยนชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

​บทที่ 31 : หลงซูอิน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

บทที่ 31 : หลงซูอิน