ตอนที่ 27: สตรีสองคน หนึ่งเวที หนึ่งหัวใจ
ตำหนักหยกขาว ยามเย็น
โคมแดงถูกจุดเรียงรายั้แ่บันไดหินสู่ศาลาใหญ่
งานเลี้ยง “ยกย่องสตรีผู้มีคุณในราชสำนัก” ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ครั้งแรกในรอบหลายปี
และผู้ที่ได้รับเกียรติให้นั่งแถวหน้า—ไม่ใช่ใครอื่น
“หนานหรูเหยียน” และ “เหยียนซือหรง”
หนึ่งคือความสดใหม่แห่งวังหลัง
อีกหนึ่งคือผู้หญิงที่เคยลุกขึ้นจากซากอดีตด้วยตนเอง
…
เสียงขับร้องเบา ๆ จากสาวงามขับบรรยากาศให้ละมุนละไม
แต่ภายในศาลา…สายตาทุกคู่กำลังจับจ้องไปยังโต๊ะเดียวกัน
หนานหรูเหยียนเอียงกายเล็กน้อย
มองซือหรงแล้วยิ้มหวาน
“หม่อมฉันได้ยินชื่อท่านมานาน…ในฐานะตำนานของราชสำนัก”
“วันนี้ได้เห็นตัวจริง…งดงามและสง่ากว่าคำเล่าลือนัก”
เหยียนซือหรงตอบกลับเรียบ ๆ
“ตำนาน…ส่วนมากก็มักถูกแต่งโดยคนที่ไม่อยู่ในเื่”
“แต่ข้าดีใจที่เ้าได้มาััเอง”
…
บรรยากาศดูสงบ แต่เหมือนจะเย็นขึ้นโดยไม่ต้องมีลม
หนานหรูเหยียนหัวเราะเบา
ก่อนพูดต่ออย่างแยบคาย
“หม่อมฉันเคยสงสัยว่า เหตุใดองค์ชายจึงไม่เปิดหัวใจให้ใครเลย…”
“จนกระทั่งได้พบท่าน ถึงเข้าใจว่า บางแผล…แม้หายดี ก็ยังทิ้งรอยไว้”
…
ซือหรงหันมามองเธอชัด ๆ
สายตาไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่การแข่ง—แต่คือความจริงใจที่ไม่ต้องซ่อน
“และเ้าคิดหรือ ว่าเ้าจะรักษาแผลนั้นได้?”
“หากไม่เคยเป็คนที่ถูกมีดเล่มเดียวกันแทง?”
คำถามนั้นทำให้หนานหรูเหยียนนิ่ง
เธอวางจอกชาลงเบา ๆ
“ไม่เ้าค่ะ…หม่อมฉันไม่ได้คิดจะรักษา”
“แต่หม่อมฉันอยากอยู่ตรงนั้น ในวันที่เขาไม่เจ็บอีก”
…
คำพูดนั้นทำให้ซือหรงเงียบไปชั่วอึดใจ
ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ
“เช่นนั้น…ข้าหวังว่าเ้าจะอยู่ตรงนั้นได้จริง ๆ”
…
ภายนอกศาลา
องค์ชายเฉิงยืนฟังบทสนทนาทั้งหมดผ่านม่านบางที่กั้นไว้
เขาไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง—แต่ก็ไม่ได้เดินออกไปทันที
และเมื่อได้ยินคำสุดท้ายของเหยียนซือหรง
เขาหลับตาแน่น
“เ้า…ยังคงเป็คนที่ผลักข้าให้เดินไปข้างหน้า แม้เ้าจะอยากให้ข้าอยู่ข้างเ้า”
…
ฉากสุดท้ายของบท
หลังงานเลี้ยง
หนานหรูเหยียนยืนลูบพู่ห้อยข้อมือที่องค์ชายเฉิงมอบให้—ของขวัญจากงานวันเกิดที่เพิ่งผ่านมา
เธอยิ้มจาง ๆ พลางพึมพำ
“ข้ารู้ว่าเขายังไม่ลืมเ้า…”
“…แต่ข้าจะทำให้เขาคิดถึงข้า…โดยไม่ต้องลืมเ้า”
…
จบบท
⸻
ตอนที่ 28 จะเป็การเคลื่อนไหวจาก “ภายนอก”
เมื่อศัตรูเก่าที่คิดว่าถูกกำจัดแล้ว—กลับปรากฏตัวอีกครั้งในดินแดนชายแดน พร้อมเครือข่ายใหม่ที่ขยายเข้ามาในราชสำนัก
เหยียนซือหรงจะถูกท้าทายทั้งในวัง และนอกวังพร้อมกัน