แพ็คเกจของขวัญ
[โฮสต์ โปรดรับไว้ นี่คือแพ็คเกจของขวัญ ซึ่งจะมีให้ครั้งเดียว] ระบบพูด แสงสีขาวพลันสว่างวาบขึ้นมาตรงหน้าของกู้เฉิน
เมื่อแสงสีขาวเลือนหาย หีบไม้สามหีบก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของกู้เฉิน สายตาของเขาตกลงไปที่หีบไม้ทั้งสาม
แม้ว่ามันจะมืด แต่เขาก็มองเห็นได้อยู่บ้าง เนื่องจากในโพรงไม้ มีแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาอยู่จำนวนหนึ่ง
“สามหีบนี้มีอะไรอยู่ข้างในบ้าง?” เขาพลันถามอย่างตื่นเต้น
[มีอะไรอยู่บ้าง? โฮสต์มีสมองรึเปล่า ทำไมถามคำถามโง่ๆ แบบนี้ แค่เปิดดู โฮสต์ก็จะรู้แล้ว ระบบขอตัวก่อนนะ ยังดูดีเคตไม่จบเลย ถ้าไม่แลกเปลี่ยน อย่าเรียกเข้าใจไหม?]
ระบบบอกทิ้งท้ายเอาไว้แบบนี้ ก่อนเงียบหายไป
กู้เฉินยิ้มอย่างบิดเบี้ยว เขารู้สึกคร้านที่จะสนใจระบบที่ไม่น่าเชื่อถือนี้ จากนั้นก็ให้ความสนใจที่หีบไม้สามหีบ
โดยไม่รอช้า เขาเปิดดูหีบแรกในทันที
ภายในหีบมีเพียงแหวนสีดำวงหนึ่ง ไม่มีอย่างอื่นอยู่ ใบหน้าของกู้เฉินกระตุก หีบไม้ไม่ใช่หีบเล็ก มันใหญ่พอสมควร แต่ภายในกลับมีเพียงของสิ่งเดียว เขาหมดคำพูดกับความขี้เหนียวของระบบนี้มาก
“ระบบอะไรมันจะขี้เหนียวขนาดนี้!” เขาบ่นเสียงเบา แต่ถึงอย่างนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบแหวนขึ้นมาดูว่ามันคือแหวนอะไร
ทันทีที่เขาหยิบมันขึ้นมา ข้อมูลของแหวนก็เหมือนจะกระพริบวาบเข้ามาในความคิดของเขา
“แหวนช่องว่างมิติ?” ดวงตาของกู้เฉินค่อยๆ สว่างขึ้นมา แหวนช่องว่างมิตินี้เป็ของดีอย่างแน่นอน
ไม่ว่าใครก็ตามที่เคยดูหนังหรืออ่านนิยายกำลังภายในแฟนตาซีมา ย่อมต้องรู้จักกันทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่ตัวเขาเอง
“แสดงข้อมูล” กู้เฉินพูด คล้ายกับพึมพำ ทันใดนั้นหน้าอินเตอร์เฟสสีขาวก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของเขา แสดงถึงข้อมูลของแหวนช่องว่างมิติ
...
[แหวนช่องว่างมิติของชิน]
ระดับ : สิบ (สูงสุด)
คำอธิบาย : แหวนช่องว่างมิติของชิน ถูกสร้างโดยชิน เทพผู้สร้างผู้ยิ่งใหญ่ในสมัยา มีช่องว่างภายในตัวแหวนไร้สิ้นสุด สามารถเก็บได้ทุกสิ่ง ไม่มีวันเต็ม!
...
ดวงตาของกู้เฉินเบิกกว้างด้วยความใ อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกสองสามครั้ง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย
เดิมทีเขาคิดว่าระบบขี้เหนียว แต่มันไม่ใช่เลย ระบบไม่ได้ขี้เหนียวเลยสักนิด ให้ของดีขนาดนี้ จะขี้เหนียวได้ยังไง
กู้เฉินได้แต่พูดอย่างลับๆ ในใจว่าขอถอนคำพูดที่พูดไปก่อนหน้านี้ แม้ว่าเขาจะยังไม่รู้ระดับของวิเศษในโลกนี้
แต่ไม่ยากที่จะเดาว่าระดับสิบ เป็ระดับสูงสุด เพราะข้อมูลของแหวนช่องว่างมิติของชินบอกไว้แบบนั้น
เขารีบสวมแหวนไว้ที่นิ้วชี้ข้างซ้ายในทันที
“ดูเหมือนว่าระบบจะน่าเชื่อถือขึ้นมาหน่อยแล้ว” เขาพูดกับตัวเอง พลางหัวเราะเล็กน้อย
เมื่อครู่นี้ หลังจากที่เขาหยิบแหวนขึ้นมา ข้อมูลที่ว่าเขาสามารถให้ระบบแสดงข้อมูลของสิ่งต่างๆ ที่เขาััได้ก็ผุดขึ้นมาในหัว
ความสามารถนี้ ดีอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะเขาสามารถดูข้อมูลของอะไรก็ได้ ไม่เว้นแม้แต่ข้อมูลของผู้คน
กู้เฉินรู้สึกใจชื่นขึ้นที่ได้รับแหวนช่องว่างมิติของชิน และการใช้งานมันก็ไม่ได้ยาก เพียงแค่ส่งความคิดไปที่แหวนเท่านั้น เขาก็สามารถเก็บสิ่งใดที่อยากเก็บ พร้อมกับสามารถเอาสิ่งที่เก็บออกมาได้ตามความคิด
การใช้งานเช่นนี้ ง่ายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก
นอกจากนี้ มันยังมีความสามารถซ่อนด้วย ซ่อนในที่นี้หมายถึงการอยู่ในสภาพล่องหน คนอื่นๆ นอกจากตัวเขา ไม่สามารถที่จะมองเห็นได้
สิ่งนี้ก็เป็สิ่งที่ดีเช่นเดียวกัน มันเหมือนกับมาตราการรักษาความปลอดภัยให้กับเขา เขาไม่จำเป็ที่จะต้องกลัวว่าใครจะจ้องมองมาที่เขา เพื่อขโมยแหวน
ความสนใจของกู้เฉินพลันไปตกลงอยู่ที่หีบไม้หีบที่สอง และเขาก็เปิดมันขึ้นอย่างรวดเร็ว
ภายในหีบมีเพียงขวดหยกสีขาวขวดเล็กๆ ซึ่งมีฝาที่ทำจากหยกปิดไว้
“นี่คืออะไร?” กู้เฉินหยิบมันขึ้นมาอย่างสงสัยใคร่รู้ ข้อมูลชื่อของขวดหยกก็ปรากฏขึ้นมาในใจของเขา “ขวดหยกใส่เม็ดยา?”
ซึ่งเขาก็ไม่ลังเลที่จะดูข้อมูลของขวดหยก
...
[ขวดหยกหรูอี้]
ระดับ : หนึ่ง (ต่ำสุด)
คำอธิบาย : ขวดหยกหรูอี้ ทำโดยช่างฝีมือไร้ชื่อ สามารถเก็บเม็ดยาได้เป็เวลานาน
...
...
[เม็ดยาผลึกปราณ]
ระดับ : หนึ่ง (ต่ำสุด)
คำอธิบาย : เม็ดยาผลึกปราณ ถูกปรุงโดยนักปรุงยาไร้ชื่อ มีพลังปราณบริสุทธิ์ที่มาจากสมุนไพรหลายชนิดอัดแน่นอยู่ภายใน เหมาะสำหรับผู้เริ่มเส้นทางแห่งการฝึกตน
...
“หืม?” กู้เฉินงงเล็กน้อย ทำไมมันถึงแสดงข้อมูลออกมาสองอย่าง แต่ในไม่ช้า เขาก็เข้าใจ ดูเหมือนว่าภายในขวดหยกหรูอี้ จะมีเม็ดยาผลึกปราณอยู่ มันถึงได้แสดงข้อมูลขึ้นมาบนหน้าอินเตอร์เฟสด้วย
“ต่างกันราวฟ้ากับเหว!” กู้เฉินบ่นเล็กน้อย เนื่องจากของภายในหีบที่สองนั้นต่างจากสิ่งที่อยู่ภายในหีบแรกมาก ราวฟ้ากับเหวไม่มีผิด
ในหีบแรกคือของระดับสิบ ระดับสูงสุด แต่ภายในหีบที่สองคือของระดับหนึ่ง ซึ่งคือระดับต่ำสุด
อย่างไรก็ตาม กู้เฉินไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะมันก็ดีกว่าเขาไม่ได้อะไรเลย
เขาพลันวางขวดหยกหรูอี้ไว้ จากนั้นก็ให้ความสนใจที่หีบที่สาม เมื่อเขาเปิดมันออกดู ก็พบตำราเล่มหนึ่งวางอยู่ภายใน เขาหยิบขึ้นมาดูข้อมูลของมันในทันที
...
[ตำราข้อมูล]
ระดับ : ศูนย์ (ไม่มีระดับ)
คำอธิบาย : ข้อมูลของโลกะจำนวนหนึ่ง เมื่อนานมาแล้ว นักสำรวจนิรนามได้มาถึงที่โลกนี้ เขาออกสำรวจโลกะ และเริ่มบันทึกข้อมูลลงในตำราเล่มนี้ แต่เขาโชคร้ายถูกสัตว์อสูรคาบไปกิน ก่อนที่จะสำรวจโลกะได้ทั้งหมด
...
กู้เฉินไม่รู้จะแสดงสีหน้ายังไงดีออกมาเวลานี้ สิ่งนี้นับว่าเป็ประโยชน์ต่อเขา แต่ที่ทำให้เขาไม่รู้จะแสดงสีหน้ายังไงออกมาดี ก็คือความโชคร้ายของนักสำรวจนิรนาม ที่ถูกสัตว์อสูรคาบไปแดก!
เมื่อคิดถึงเื่นี้ เขาก็อดเสียวสันหลังวาบไม่ได้ รู้สึกว่าที่โลกะแห่งนี้ เป็โลกที่อันตรายมากจริงๆ ถ้าเกิดไม่ระวัง อาจจะตายได้ทุกเมื่อ!
“เราต้องระวังตัวให้มาก...” กู้เฉินได้แต่ท่องถ้อยคำนี้ซ้ำๆ ภายในใจ จากนั้นไม่ลังเลที่จะเปิดดูตำรา เพื่ออ่านหาข้อมูลเกี่ยวกับโลกะ เขาจะได้รู้เกี่ยวกับโลกะแห่งนี้ขึ้นมาอีกบ้าง
ลำพังแค่ความทรงจำของเ้าของร่างเดิม มันไม่เพียงพอให้เขารู้จักโลกะแห่งนี้ได้มากนัก
อันที่จริง เ้าของร่างเดิมก็แทบจะไม่รู้จักโลกะเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่เคยได้ยินได้ฟังจากขอทานเฒ่าที่เลี้ยงเขามาหลายปี ก่อนที่อีกฝ่ายจะตายไปก็เท่านั้นว่าที่นี่คือโลกะ
จบบทที่ 2
485
