บทที่22 ไปมาเก๊า
เช้าวันต่อมาวันนี้เป็วันศุกร์เฉินหนานอ่านข่าวเื่ของซานชิงเขาพบว่าไม่มีการพบศพใดๆในูเาเลยเฉินหนานขมวดคิ้ว
“องค์กรพวกนี้น่ากลัวจริงๆฆ่ากันขนาดนั้นแต่ไม่พบศพเนี่ยนะ”เฉินหนานไม่สนใจอีกจองตั๋วเครื่องบินไปมาเก๊าใน่เย็นเขาตัดสินใจว่าวันนี้จะไปเขาเรียนในวันนี้เสียหน่อย กริ๊ง…กริ๊ง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเขายิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าใครโทรมา
“นี่ฉันเฉินหนาน”
“ฮ่าๆของมาถึงแล้วนายจะให้เอาไปไว้ไหนดี”
“โอ้ไหนว่าพวกนายต้องทำธุระต่อไม่ใช่หรือ”
“พอดีฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว”
“งั้นหรือดีๆไปตามที่อยู่นี้เลยฉันเช้าโกดังแช่แข็งไว้”
“ได้เลย”เฉินหนานวางโทรศัพท์จากิกวงแล้วเก็บของในกระเป๋าเดินทางเรียบร้อยจากนั้นเขาก็ออกไปรับซากงูเฉินหนานได้ให้หมิวกวงแยกเืงูไว้ให้แล้ว ไม่นานเฉินหนานไปถึงโกดังมีิกวงนั่งรออยู่พร้อมด้วยรถขนของคันใหญ่
“อะไรทำให้นายมาด้วยตัวเองฉันคิดว่านายแค่ส่งคนมาฉันก็ดีใจแล้ว”
“จะได้ยังไงไม่ใช่แค่ฉันนะอีกสองคนก็มา”
“เดี๋ยวนะพวกนายมาทำอะไรกัน”
“จะมีการประมูลของโบราณที่นี่เราเลยมาน่ะเราทำเงินได้มากเลยจากซากงูนายจะไปไหม”เฉินหนานไม่ได้สนงานประมูลอีกอย่างเขาต้องไปมาเก๊าเย็นนี้
“โอ้เย็นนี้ฉันต้องไปมาเก๊าคงไปด้วยไม่ได้”หมิวกวงผิดหวังนิดหน่อย จากนั้นพวกเขาก็ขนย้ายซากอสรพิษเหล็กทองจนเรียบร้อย เฉินหนานพาเขาไปที่ห้องอาหารวินเทอร์เพื่อเลี้ยงขอบคุณิกวงที่นำของมาส่ง
“นายดูข่าวหรือยังศพหายไปไหน”ิกวงทำหน้าจิงจัง
“นี่ถือเป็ปกติพวกมันไม่้าให้สืบมาถึงพวกมันได้หรอก”
“จริงของนาย”ไม่นานเหลียนเฟ่ยและเตียวกังก็มาถึง พวกเขาทั้งสามกำลังไปธิเบตอาทิตย์หน้าเขาถามเฉินหนานว่า้าอะไรไหม
“ฉันอยากได้สมุนไพรตัวหนึ่งถ้าเจอก็จัดมาให้ที”
“สมุนไพรอะไรงั้นหรือ”
“บัวหิมะรากเก้าราชันย์”ทั้งสามตาโตเพราะเขารู้แค่ว่าบัวหิมะธรรมดาเท่านั้นเฉินหนานเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงเขาจึงวาดให้ดูทั้งสามก็เข้าใจทันทีรูปร่างมันเหมือนบัวหิมะธรรมดาแต่รากของมันจะเป็เส้นๆคล้ายเส้นด้ายสำนวนมากสีทองเท่านั้นเอง
“ถ้าพวกนายหาได้ล่ะก็ฉันจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เลย”ทั้งสามดวงตาเป็ประกายอายเป็เทคนิคบ่มเพาะหรือเทคนิคต่อสู้ใหม่ๆก็ได้
“ดูเหมือนพวกนายติดอยู่ที่ระดับสี่มานานแล้วใช่ไหม”ทั้งสามสีหน้าลำบากใจ
“ถูกแล้วไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่พัฒนาขึ้นเลย”เฉินหนานยิ้ม
“ลองเขียนเทคหนิกบ่มเพราะของพวกนายให้ฉันดูหน่อย”ทั้งสามมองหน้ากันจากนั้นก็เขียนมันขึ้นมาทั้งสามคนมีเทคนิคมี่แตกต่างกันออกไป เฉินหนานอ่านแล้วก็ใ
“ต้องขอบคุณ์ที่พวกนายยังไม่ตาย”ทั้งสามหน้าซีด
“มีอะไรงั้นหรือ”
“พี่สาวเธอมีอาการปวดหัวทุกเช้าใช้หรือไม่”เหลียนเฟ่ยหน้าซีดกว่าเดิม
“ส่วนนายสองคนมีอาการคล้ายๆกันคือปวดตามจุดลมปราณต่างๆในร่างกาย”ทั้งสองทำสีหน้ามืดมนเดิมทีเฉินหนานเองก็รูสึกแปลกๆแต่แรกแล้วแต่เขาไม่ค่อยเข้าใจเทคนิคของโลกนี้เท่าไรจึงไม่ได้ถามไป
“โชคดีที่พวกนายติดอยู่ระดับสี่หากเป็ระดับห้าฉันคงช่วยไม่ได้”ทุกคนถอนใจ เฉินหนานปรับแก้เทคนิคให้พวกเขาทั้งสามแล้วเขียนใบสั่งยาให้
“ฉันปรับแก้ให้แล้วเพียงแต่ว่าวิชานี้ระดับมันต่ำเกินไปมันสามารถไปได้ไกลมากสุดแค่ระดับเจ็ดเท่านั้น”ทั้งสามดีใจจนแทบเต้นรอบๆห้องอาหารเลยถ้าไม่ห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองระดับเจ็ดนั้นเป็ระทับที่เรียกได้ว่าสามารถใช้พลังเหนือธรรมชาติได้บ้างแล้วมันเป็อะไรที่มีคามากๆสำนักบางสำนักยังไม่มีเทคนิคบ่มเพาะถึงขั้นนี้เลย
“ขอบใจมากให้พี่สาวคนนี้ตอบแทนยังไงดี”เฉินหนานทำตาปริบๆ
“จิงสินายจะไปมาเก๊านี่ถามีอะไรพี่สาวคนนี้ช่วยได้นะฉันพี่มีเส้นสายอยู่ที่นั่นพอสมควร”เฉิดหนานยิ้มให้
“ขอบคุณมากแต่เราเพื่อนกันไม่เป็ไรหรอกขอแค่มีส่วนลดเวลาฉันนั่งเครื่องบินก็พอ”ทั้งสามหัวเราะ หลังจากมันทั้งสี่ก็แยกกันเฉินหนานกลับมาที่ห้องเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเมื่อเฉินหนานเห็นหมายเลขก็หน้าซีดทันที
“สวัสดีครับครูเมิ่งคนสวย”
“เธอไม่ต้องมาชมฉันเธอจะไม่มีเรียนแล้วใช่ไหมนี่ใกล้สอบแล้วนะ”เฉินหนานทำหน้าป่วยๆ
“ผมติดธุระจริงๆครับไว้ผมจะหาของไปฝากนะครับ”
“นี่เธอติดสินบนฉันหรือ”เฉินหนานรู้สึกรับมือยากกับเธอเหลือเกิน
“งั้นเดี๋ยวผมจะสอบให้ได้ท็อปของโรงเรียนเป็ไงครับ”
“เธอพูดเองนะ”
“แน่นอนครับ”
“ดีนี่ถือเป็คำสัญญานะ”
“ตกลงครับ”จากนั้นเฉินหนานก็วางสายแลัวโทรบอกกับรินว่าไปรอที่สนามบินเวลาสองทุ่ม
เฉินหนานมาถึงสนามบินตอนหนึ่งทุ่มแล้วไปรับตั๋วเครื่องบินแน่นอนว่าชื่อเฉินหนานจัดลงระบบของสายการบินของิกวงไปแล้วเขาจ่ายเพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้นพนักงานมองเขาด้วยสายตาแปลกๆเฉินหนานยิ้มแห้งๆให้พนักงาน
“ให้ตายเขามีแต่ลดสามสิบเปอร์เซ็นต์แต่นี่แม่งจ่ายสามสิบเปอร์เซ็นต์ิกวงนายเล่นใหญ่ไปแล้ว”จากนั้นเขาก็ไปนั่งดื่มนมรอรินมาถึง เฉินหนานมองไปเห็นกลุ่มคนถือป้ายไฟต้อนรับใครสักคนเฉินหนานเดาว่าน่าจะเป็คนดังสักคนแต่เฉินหนานก็ไม่ได้สนใจอะไร
“นั่นเธอออกมาออกมาแล้ว”
“เธอสวยมากจริงๆ”
“สุดยอดไปแล้ว”
“นั่นเขาก็ออกมาแล้วหล่อมากๆ”
“ผมรักคุณ”เสียงคนที่มาต้อนรับต่างโหร้องด้วยความตื่นเต้นที่เห็นดาราสาวและดาราหนุ่ม มีบอดี้การ์ดนำทางนักร้องสาวและดาราหนุ่มออกมาด้วยกันเซียะหลินและหลัวหยุนซีเป็นักร้องสาวไอดอลชื่อดังด้วยวัยเพียงยี่สิบปีเธอเป็คนสวยมากตอนนี้เธอดังติดอันดับท็อปห้ายอดนิยมในจีนและเธอมีไอดอลคือลี่ซีนเธอมาครั้งนี้เพรามาถ่ายเอ็มวีกันดาราหนุ่มชื่อดังหลัวหยุนซีแต่เขามีข่าวฉาวที่ชอบเปลี่ยนแฟนเป็ว่าเล่นช่วยไม่ได้เขาหล่อเกินไป เฉินหนานมองพวกเขาเหมือนตัวตลกในแดนเซียนคนพวกนี้ไม่ต่างอะไรกันนางรำในหอนางโลมกับพวกแสดงละครในงานต่างๆเท่านั้น ไม่นานรินก็มาถึง
“รอฉันนานไหม”
“สบายมากว่าแต่งานเธอไม่มีปัญหานะ”
“ที่ฉันทำงานหนักทั้งอาทิตย์เพื่อวันนี้แหละ”
“ฮ่าๆเครื่องจะออกแล้วเรารีบไปกันเถอะ”เฉินหนานพารินไปขึ้นเครื่องทว่ากับไม่สามารถผ่านฝูงชนที่มาต้อนรับทั้งสองคนได้ เฉินหนานขมวดคิ้ว
“ช่วยหลีกทางด้วยครับผมจะรีบไปขึ้นเครื่อง”ไม่มีใครฟังที่เขาพูดเลยรินเองก็เริ่มไม่พอใจ
“หากพวกคุณไม่หลีกไปผมคงต้องฝ่าออกไป”เฉินหนานจับมือรินแล้วแหวกฝูงชนออกไปหลายคนล้มลงด้วนแรงของเฉินหนาน เมื่อหลัวหยุนซีเห็นว่าแฟนคลับโดนทำร้ายจึงออกหน้าปกป้อง
“นายทำอะไรน่ะ”เฉินหนานหันมามอง
“ไม่เห็นหรือไงฉันกำลังไปขึ้นเครื่อง”หลัวหยุนซีโกรธมากที่เฉินหนานไม่เห็นแก่หน้าเขาแบบนี้
“นายรู้ไหมว่าฉันเป็ใคร”เฉินหนานหัวเราะ”
“นายต้องให้คนอื่นบอกด้วยหรือว่านายเป็ใครความจำเสื่อมหรอ”เซียะหลินถึงกับหลุดขำออกมา
“นาย”
“ฉันไปล่ะใกล้ถึงเวลาแล้ว”
“หยุดมันไว้”หลัวหยุนซีสั่งให้บอดิ้การ์ดมาหยุดเฉินหนานชายร่างใหญ่สองคนมาขวางเฉินหนานไว้
“ถอยไป”ทั้งสองไม่ขยับเฉินหนานถอนใจจากนั้นเขาต่อยไปที่หน้าของทั้งสองลอยออกไปถึงสามเมตรคนธรรมดามองไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้นทุกคนตกอยู่ในอาการตกตะลึงจากนั้นรินในนามบัตรกับพนักงานสนามบินเอาไว้แล้วพูดว่า
“หากมีปัญหาอะไรโทรไปเบอร์นี้”จากนั้นทั้งสองก็เดินจากไปเมื่อพนักงานเห็นนามบัตรก็หน้าซีดแล้วเดินไปหาผู้จัดการของหลัวหยุนซีเมื่อเธอรู้ก็หน้าซีดเช่นกันเดินไปดึงมือของหยุนซีแล้วกระซิบให้เขาฟังจากนั้นสีหน้าเขาก็เหมือนกับเธอ
“เกิดอะไรขึ้นหรือคะ”เซียะหลินสงสัย
“ผู้หญิงคนนั้นคือฟู่รินเ้าของห้างสรรพสินค้าฟูมูลระดับห้าดาวและเป็ลูกสาวฟู่เทียนแห่งฟู่ซุยกรุ๊ปเมื่อได้ยินเธอก็ใพวกเขาสองคนรวมกันไม่อาจนับเป็อะไรได้เมื่อเทียบกับตระกูลฟู่ เหล่าแฟนคลับเมื่อเห็นหลัวหยุนซีปกป้องก็ยิ่งรักเขามากกว่าเดิม
“เห้อหน้าเบื่อจริงๆคนพวกนี้ไม่มีอะไรทำกันหรือไงฟู่รินหัวเราะที่เห็นเฉินหนานหงุดหงิดเธอมองว่าเขาทำตัวเป็คนแก่ที่ไม่สนใจดาราสาวสวยเหมือนพวกหนุ่มสาวทั่วๆไปเอาแต่อ่านหนังสือแล้วก็ทำงานและที่เธอประทับใจเขาคือเขาไม่เคยมองเธอเหมือนผู้ชายคนอื่นที่มีแต่เื่ลามกในหัว
“นายจะหัวเสียทำไมกัน”เฉินหนานหันมายิ้ม
“ฉันเสียเวลาคุยกับพวกไร้สมองน่ะสิ”
“แล้วนี่เรานั่งตรงไหนล่ะ”ฟู่รินถาม
“อืมฉันหาไม่เจอนะฉันจำได้ว่ามันตรงนี้แต่ว่าก็มีคนนั่งแล้วฉันเลยขอเขาดูเลขมันก็ตรงกับของเขาฉันเลยหาไม่เจอ”จากนั้นแอร์โฮสเตสก็เดินมาหาเขา
“สวัสดีค่ะคุณเฉินใช่ไหมคะ”เฉินหนานแปลกใจที่มีคนรู้จักเขา
“คุณรู้จักผมหรือ”
“ไม่ค่ะ”เฉินหนานยิ่งงงเข้าไปอีก
“ไม่รู้จะมาทักทำไมเธอเพี้ยนป่าววะเนี่ยหรือชอบฉัน”เฉินหนานคิด
“บอสสั่งว่าให้พาคุณไปชั้นวีไอพีค่ะ”เฉินหนานปวดหัวทันทีเขาเล่นใหญ่ไปไหม
“อ่อขอบคุณ”ฟู่รินแปลกใจ
“นายรู้จักกับเ้าของสายการบินนี้หรือ”เฉินหนานยิ้มแห้งๆ
“นิดหน่อยนะ”ฟู่รินหัวเราะ
“ไม่หน่อยแล้วนะ”ทั้งสองหัวเราะ
เมื่อทั้งสองเจามาห้องวีไอพีก็มีคนนั่งอยู่สองสามคนหนึ่งในนั้นมีชายวัยสามสิบหกสามสิบเจ็ดอายุพอๆกับแม่ของเขาดูถ้าทางขี้โกงเขาดูดีมากแต่เฉินหนานรู้สึกว่าคนๆนี้มีกลิ่นความเลวอยู่ไม่น้อยจากนั้นทั้งสองก็นอนหลับไป เมื่อถึงสนามบินมาเก๊าเฉินหนานพารินมาที่โรงแรมพวกเขาพักคนละห้องจากนั้นทั้งสองก็ออกไปเที่ยวกันพวกเขาไปทานอาหารแล้วก็ไปเที่ยวในมาเก๊าจันทั่ว ทั้งสองสนุกกันมากเฉินหนานอดชื่นชมไม่ได้ว่าที่นี้เป็แหล่งเศรษฐกิจที่ยอดเยี่ยมมากตกเย็นทั้งสองก็ไปเที่ยวคาสิโนกันมันเป็คาสิโนที่ใหญ่มากทั้งสองเข้าไปเอาบรรยากาศเท่านั้นพวกเขาไปนั่งที่โซนอาหาร
“ที่นี่ไม่เลวเลย”
“นายจะมาอยู่ที่นี่ไหมล่ะ”
“ฮ่าๆขอผ่านดีกว่าฉันไม่รู้จะอยู่ทำไม”
“คิดว่านายชอบ”
“มันก็มีสีสันดีแต่ไม่เหมาะอยู่ถาวรหรอก”รินยิ้ม
“นายจะลองเล่นคาสิโนหน่อยไหม”
“ไม่มีทางฉันหาเงินยากลำบาก”รินหัวเราะ
“งั้นเราลองไปดูหน่อยไหม”
“เป็ความคิดที่ดี”ทว่าก่อนที่เขาจะออกไปก็มาชายวัยประมาทสามสิบปีหน้าตาบ่งบอกถึงความชั่วร้ายชัดเจนมีลูกน้องเดินตามมาสิบกว่าคนเอาเงินแสนหยวนมาวางที่โต๊ะให้เฉินหนาน
“ทิ้งผู้หญิงคนนี้ไว้แล้วเอาเงินนี้ไปสนุกซะจะได้ไม่เจ็บตัว”รินโกรธมากไม่ใช้โกรธที่มันมาหาเื่แต่โกรธที่ค่าตัวเธอเพียงแสนหยวนเธออยากตบหน้ามันเป็ร้อยๆครั้ง
“แล้วนายจะเอาผู้หญิงคนนี้ไปทำอะไรงั้นหรือ”พวกมันหัวเราะ
“บอสเราชอบอยากเล่นสนุกกับหล่อนเสียหน่อย”เฉินหนานกระตุกรอยยิ้มขึ้นมาทว่ามันทำขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
“แล้วบอสแกเป็ใคร”
“แกไม่จำเป็ต้องรู้หรอกเด็กน้อย”รินกอดแขนเฉินหนานแล้วยิ้มออกมามองพวกนี้ราวกับว่าพวกมันตายไปแล้ว
“แล้วถ้าฉันไม่ให้เธอไปบอสของแกจะทำอะไรฉันงั้นหรือ”พวกมันหัวเราะ
“แกก็จะนอนเป็ปุ๋ยอยู่ที่มาเก๊าไงล่ะเด็กน้อย”เฉินหนานยิ้มกว้าง
“งั้นหรอฉันมาเที่ยวแท้ๆแต่ก็ยังมีคนมาหาเื่ฉันอีก”เฉินหนานกดเบอร์ไปหาเหลียนเฟ่ยเนื่องจากเธอบอกว่ามีเส้นสายที่นี่แต่เขาก็ไม่อยากรบกวนมากจึงถามแค่ข้อมูลกลุ่มผู้มีอิทธิพลในมาเก๊า
“พี่สาว”
“นายมีอะไรงั้นหรือ”
“พอดีผมมีเื่ที่มาเก๊านิดหน่อยช่วยอธิบายหน่อยว่าที่นี่น่ะใครใหญ่”
“อะไรกันวันแรกก็มีเื่เลยหรอพี่สาวคนนี้สงสารคนโง่นั่นเสียจริงๆ”
“ฮ่าๆๆฉันไม่ได้โหดขนาดนั้นหรอก”
“นายเอาให้เต็มที่ได้เลยมีพี่คนสวยอยู่นายไม่ตัวกังวล”
“งั้นก็ขอบคุณมากๆพี่สาว”
“อะไรกันเราเป็เพื่อนกันแล้ว”หลังจากวางสายเหลียนเฟ่ยโกรธมากเธอเพิ่งได้เทคนิคบ่มเพาะฉบับปรับปรุงจากเฉินหนานเมื่อเธอทำตามเธอรู้ทันที่ว่านี่มันดีกว่าเดิมมากเธอเหมือนจะผ่านคอขวดที่ติดมานานได้ในไม่กี่วันแต่กับมีคนสร้างปัญหาให้เขาแถมเป็ในถิ่นของเธอเหลียนเฟ่ยกดโทรไปที่หมายเลขหนึ่งแล้วก็ตะหวาดลั่น
“แกคิดว่าจะมีคนช่วยแกได้งั้นหรือแม้แต่ัก็ยังต้องกลัวงูเ้าที่แล้วเด็กอย่างแกจะทำอะไรได้”เฉินหนานยิ้มแบบปีศาจ…
2K
