เที่ยงคืน...
นาวาขลุกตัวอยู่ในร้านเกมั้แ่นั้นเป็ต้นมา ตอนแรกเขากะจะหาโรงแรมค้างสักคืนสองคืนแต่เสื้อผ้าก็ไม่มีสักตัว เด็กหนุ่มเรียกแท็กซี่กลับบ้านเพื่อจะกลับไปแพ็คของ เขาจะอธิบายเื่ทั้งหมดให้ผู้เป็แม่ฟังทีหลัง ตอนนี้เขาเกลียดขี้หน้าสามีใหม่ของเธอเข้าไส้ ขืนอยู่ไปมีหวังได้ทะเลาะถึงขั้นลงไม้ลงมือกันแน่ๆ
ลูกเลี้ยงเดินทางมาถึงบ้าน ร่างสูงปีนรั้วกระโดนข้ามกำแพงขึ้นไปบนห้อง กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกเปิดออก จากนั้นเสื้อผ้าในตู้ก็ถูกรื้อและยัดกลับเข้าไปแบบลวกๆ ไม่ทันทีนาวาจะไหวตัว ประตูห้องนอนก็มีชายวัยกลางคนยืนขวางเอาไว้
“จะไปไหนอีกล่ะ”
“เสือก”
“พูดกับผู้ใหญ่ให้มันดีๆหน่อย”
“หึ ยกเว้นมึงคนเดียว”
นาวาี้เีต่อปากต่อคำกับพ่อเลี้ยง
เมื่อเขาคิดว่าได้ทุกอย่างที่้า เด็กหนุ่มก็เตรียมตัวจะออกไปจากบ้านเฮงซวย แต่ร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนไม่ยอมถอยออกไปไหน มือหนาผลักลูกเลี้ยงชายจนหงายหลังลงไปนั่งกับพื้น นาวาสบถออกไปด้วยความเ็ป ก่อนจะหันไปตะคอกด่าด้วยความหยาบมากมาย
“ทำไรวะ โอ๊ยย”
“แกนี่ใจแตกกว่าที่ฉันคิดนะ”
“โอ๊ยย พูดบ้าอะไรเนี้ย”
“ถูกเลี้ยงมายังไงถึงได้เป็เอาหนักขนาดนี้”
“ไม่ต้องมาสั่งสอนกู มึงไม่ใช่พ่อกูสักหน่อย ออกไปกูจะกลับบ้าน”
วุฒิไปยอมถอย หลังจากที่นาวาลุงขึ้นมาจากพื้นเขาก็ผลักเด็กหนุ่มล้มลงไปอีกครั้ง ด้วยพละกำลังและรูปร่างหนาใหญ่ทำให้นาวาไม่อาจผ่านชายวัยกลางคนไปได้ พ่อเลี้ยงล็อคห้องและเดินเข้ามาด้วยสายตาเย็นะเื นาวาค่อยๆคลานถอยหลัง ท่าทางของเขานั้นบ่งบอกชัดเจนว่ามีความผิดติดตัว
“เอาคืนมา”
“…..อะไร”
“นาฬิกาที่ขโมยไป เอาคืนมาซะ”
“พ…พูดอะไร กูไม่รู้เื่”
“ต้องให้ใช้กำลังสินะ”
“โอ๊ยยย ปล่อยกู มึงทำบ้าอะไรวะ ปล่อยกู!”
นาวาะโ ร่างกายของเขาถูกพ่อเลี้ยงพุ่งตัวเข้ามาและล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง
เมื่อวุฒิไม่เห็นนาฬิกาที่ถูกขโมยไป เขาก็จับลูกเลี้ยงชายแก้ผ้าจนเหลือแต่กางเกงในตัวเดียว ชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว บนตัวของเด็กหนุ่มมีเพียงกระเป๋าเงินเท่านั้น เมื่อวุฒิเปิดสิ่งนั้นออก เงินจำนวนหนึ่งที่ซ่อนเป็ฟ่อนอยู่ด้านในก็ทำให้ชายวัยกลางคนท่าทางเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
“เอาไปขายแล้วหรอ”
“พ…พูดอะไร”
“ตอนแรกฉันก็กะจะเอานาฬิกาคืนแล้วปล่อยแกไปตามกรรม แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว”
“ท…ทำอะไรวะ อย่านะโว้ย โอ๊ยย โอ๊ยยย!!!”
ท่าทางของพ่อเลี้ยงดูโกรธเคืองชัดแจ๋ว มือหนากระชากร่างวัยรุ่นทุ่มลงไปบนเตียง ก่อนจะใช้เสื้อผ้ามัดมืดทั้งสองข้างติดกับหัวเตียงเอาไว้ นาวาดิ้นไปมา ปากของเขายังคงสบถด่าไม่หยุด แต่หลังจากที่เห็นเข็มขัดหนังถูกถอดออกมาจากกางเกงของพ่อเลี้ยง ใบหน้าหล่อเหลาก็ซีดเผือดเหมือนกับเห็นผี
“ฉันไม่สนับสนุนความรุนแรงหรอกนะ แต่ลูกชายแบบแกต้องโดนแบบนี้ซะบ้าง”
“อย่า…อย่านะ โอ๊ยยย โอ๊ยยยย!!!”
เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ!
เข็มขัดหนังสีดำถูกทบเข้าด้วยกัน จากนั้นมันก็ฟาดลงไปบนแผ่นหลังขาวใส
นาวาร้องโอดโอยพลางกับพยายามแกะพันธะที่มัดข้อมือของเขาเอาไว้ แต่แรงหวดฟาดของพ่อเลี้ยงมันทำให้เด็กหนุ่มตัวสั่นจนเรี่ยวแรงหายไปหมด วุฒิถอดกางเกงในที่เหลือเพียงตัวเดียวออกไปจาเอวลูกเลี้ยง จากนั้นเข็มขัดหนังก็ฟาดเป็แส้ลงไปบนแก้มก้นเนียนละเอียดอย่างดุเดือด
รอยแดงปูดเป็เส้นจนเนื้อบวมเป่ง น้ำตาเด็กหนุ่มไหลรินจนสะอื้นไห้!
“เจ็บ โอ๊ยยย กูเจ็บ!”
“เอาไปขายที่ไหน!”
“พูดบ้าอะไร กูไม่รู้เื่ โอ๊ยยยย!”
เมื่อเห็นลูกเลี้ยงยังคงปากแข็ง เข็มขัดหนังก็ฟาดลงไปบนแก้มก้นหนักหน่วงกว่าเดิมหลายเท่า นาวาหวีดร้องพร้อมกับดีดเต้นไปมา เด็กหนุ่มพยายามหลบแรงฟาดนั้น แต่ทุกครั้งมันกลับโดนที่เดิมซ้ำๆจนแสบไปทั้งก้น ผิวขาวๆแดงแจ๋เป็รอยบาก เรี่ยวแรงที่ดีดดิ้นไปมาเหลือเพียงการสั่นระริกและเสียงหอบเหนื่อย!
232
