หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 102 คำเชิญที่ปฏิเสธไม่ได้

เด็กสาวตัวน้อยแสร้งย่นจมูกใส่เขา ท่าทางน่ารักน่าชังเช่นนั้นก็ดีอยู่หรอก แต่เมื่อคิดว่าเนื้อในของอีกฝ่ายเป็นวิญญาณที่มากประสบการณ์ผู้หนึ่งแล้ว ชิงหมินก็เกิดความรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง

จางหลิวอี้ไม่กล้าพูดอะไรต่อหน้าของเด็กสาวอีก นางจำเป็นต้องตรวจสอบว่าเด็กสาวคนนี้เป็นผู้ใดกันแน่ จู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นมาแล้วทำลายแผนการของนางไปเสียหมด ตอกกลับจนใบหน้าของนางชาหนึบ ภายภาคหน้า...สมควรจะต้องระวังเอาไว้ให้ดี เกรงว่าถ้าประมาทแม้เพียงน้อย อาจจะพลาดท่าเรื่องใหญ่โตให้นางก็ได้

นอกจากนี้ นางไม่จำเป็นต้องลดตัวไปเอาชนะ “ว่าที่ฮูหยินของแม่ทัพใหญ่” อย่างไรตำแหน่งนี้ก็ได้มาโดยความดีความชอบของเขาเอง สมรสพระราชทานและการแต่งตั้งตำแหน่งฮูหยินขั้น 1 ไม่อาจจะยกเลิกได้ง่ายๆอยู่แล้ว สิ่งที่นางพยายามทำอยู่ในตอนนี้ก็แค่ขึ้นไปเทียบในระดับที่ใกล้เคียงกับเขา

ตัวเลือก “ฮูหยินรอง” ของแม่ทัพใหญ่นั้นดีมากจริงๆ ถึงแม้ว่านางจะกลายเป็นฮูหยินรองของเขา กระนั้นในอนาคต...ชีวิตของนางจะต้องสุขสบายเป็นแน่

เบื้องหลังมีตระกูลจาง เบื้องหน้ามีบุตรชายมีธิดาแก่เขา สกุลหวงจะหนีไปจากเงื้อมือของนางได้อย่างไร แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดในตอนนี้ก็คือการที่นางจะต้องทำให้ “แม่ทัพใหญ่ผู้นั้น” เห็นด้วยกับการรับนางเข้าจวนสกุลหวง

นางได้ยินว่าเขาพาบุรุษอย่างหลี่ชิงหมินกลับไปที่ค่ายโดยบังเอิญ และก็เข้าใจว่าระหว่างนั้น...บุรุษที่ไม่ได้ปลดปล่อย เกิดความเครียดจากการทำสงครามทุกวัน เมื่อหันมาเห็นบุรุษผู้งดงามเช่นหลี่ชิงหมินก็เลยใช้อีกฝ่ายเป็นเครื่องมือระบายความใคร่...แน่นอนว่านั่นเป็นความเชื่อในครั้งแรก และมันก็ทำให้นางมั่นใจจนมาที่นี่วันนี้

แต่...ดูเหมือนว่าความจริงแล้วจะไม่ใช่เช่นนั้น

แม่ทัพใหญ่ผู้นี้นิ่งสงบเกินไป เขาไม่ได้มีสายตาล่อกแล่กหรือมองสตรีอื่นเฉกเช่นที่บุรุษทั่วไปนิยมทำกัน ขนาดเสน่ห์ของนางที่ปล่อยออกไปพร้อมกับพลังทักษะก็ไม่สามารถดึงดูดเขาได้แม้แต่น้อย มันหมายความว่าความสัมพันธ์ของเขากับคุณชายหลี่อาจจะค่อนข้างดี

บางที....คงเป็นเพราะความฉลาดของหลี่ชิงหมินก็เป็นได้ และจางหลิวอี้ก็เชื่อว่า ตนเองไม่ได้โง่งมไปกว่าอีกฝ่าย สักวันนางจะทำให้เขาสนใจตนเองได้อย่างแน่นอน

ยิ่งเขาเป็นเช่นนี้ นางกลับยิ่งสบายใจมากขึ้น รอให้เขาแต่งงานไปก่อนก็ยังได้ รอจนกว่าเขาจะคิดถึงการสืบสายสกุลหวง และรอจนกว่าเขาจะหลงรักนางหัวปักหัวปำ ระหว่างนี้...จิตใจที่มั่นคงของเขาจะทำให้เขาไม่มองสตรีอื่น ขอแค่เขามีเพียงหลี่ชิงหมินเป็นคู่ครองเพียงคนเดียว ตำแหน่งของนางก็จะยังมั่นคงอยู่

ด้วยความคิดนี้ หากหลี่ชิงหมินได้ยินคุณหนูจางผู้นี้คิด เขาจะต้องยกนิ้วให้อย่างแน่นอน

คนที่มีความใจเย็นและรอบคอบเช่นจางหลิวอี้ไม่ได้หาได้ง่ายนัก นางจะต้องกลายเป็นใหญ่เป็นโตในอนาคตแน่ ถึงแม้ว่าในนิยายจะไม่ได้ระบุเกี่ยวกับคุณหนูจางมากนัก แต่เชื่อเถอะว่าถ้านางไม่ได้สนใจสกุลหวง นางจะต้องกลายเป็นพระชายาหรือพระสนมให้กับองค์จักรพรรดิแน่

สาเหตุที่สกุลหวงตอนนั้นไม่น่าสนใจสำหรับนาง อาจจะเป็นเพราะฮูหยินใหญ่สกุลหวงตอนนั้นก็คือสตรีผู้หนึ่ง ทั้งยังมีความสามารถมาก จางหลิวอี้คงตรวจสอบมาเป็นอย่างดีแล้ว หากต้องต่อสู้ศึกใหญ่ นางคงจะเลือกไปต่อสู้กันในรั้วในวังที่ให้อำนาจสูงกว่า

แต่เพราะครั้งนี้คนแต่งเข้าคือเขา มันเปิดโอกาสให้นางได้มองในอีกแง่มุมหนึ่ง ชิงหมินไม่อยากจะคิดว่า “เหยาหยวนหยาง” ที่ตนเองรู้สึกหวาดกลัวแทนนางเอกซือซือ สุดท้ายจะเลี่ยงทางให้กับเขา แทนที่จะเป็นประโยชน์...กลับชักนำบอสลับมาให้เขาแทนเสียนี่!!

“คุณชายหลี่ พวกเราพูดคุยกันมาสักพักแล้ว ข้าต้องขอตัวก่อน เอาไว้ข้าจะส่งเทียบเชิญมานัดท่านดื่มชาด้วยกันในอนาคตนะเจ้าคะ” จางหลิวอี้จากไปอย่างมีมารยาทในจังหวะที่เหมาะสม

นางมาที่นี่เพื่อลองเชิงเขาเท่านั้น ไม่มีเหตุผลที่นางจะต้องเร่งรีบจริงๆ นอกจากนี้....วันนี้นางก็ได้เห็นแม่ทัพใหญ่กับตาของตนเองแล้ว มองไกลๆเขาดูเหมือนจะน่ากลัวมากเพราะบาดแผลที่ใบหน้าของเขา แต่เมื่อได้อยู่ใกล้ๆ ออร่าที่ยอดเยี่ยมของเขาช่างน่าดึงดูดใจไม่น้อยเลย

หลังจากที่หญิงงามจากไปแล้ว ก็ไม่มีใครสนใจจะคุยกับชิงหมินอีก อาจเป็นเพราะเขาเป็นคนเงียบๆและไม่เปิดปากเสวนากับผู้อื่นก่อน หรืออาจจะเป็นเพราะทุกคนต้องการพูดเรื่องของเขา จึงไม่สามารถชวนเขาเข้าร่วมด้วย ซึ่งไม่ว่าจะเป็นแบบไหน มันก็ทำให้ชิงหมินอยู่อย่างสงบไปพักใหญ่ๆจนกระทั่งงานเลี้ยงของแขกเสร็จสิ้น

เด็กสาวตัวน้อยผู้นั้นไม่ได้รบกวนชิงหมินเช่นกัน คงจะได้รับคำสั่งมาอย่างดีแล้วว่าไม่ควรมาก่อกวนเขาระหว่างการกินและดื่ม ดังนั้นนางจึงกระโดดโลดเต้นออกไปข้างนอก ชิงหมินได้เห็นแล้วว่าหญิงสาวผู้นี้...แท้จริงแล้วเป็นคนของสกุลกุยนั่นเอง ถือว่ามีความเป็นอยู่ที่ยอดเยี่ยม อย่างน้อยๆตระกูลของนางก็ร่ำรวยล่ะนะ

เมื่องานแต่งของน้องสาวอันลี่ถิงจบไป ชิงหมินก็ไม่มีงานใดๆที่ต้องเร่งดำเนินการอีก เขาเหลือเพียงตรวจสอบถุงหอมทั้งหมดที่ได้ทำสัญญาส่งมอบกับสกุลทงเอาไว้ก่อนแล้ว เนื่องจากได้ยินข่าวเกี่ยวกับรอบการเดินทางของสกุลทงที่กำลังจะเข้ามาในเมืองหลวงเร็วๆนี้

ถึงแม้ว่ากลุ่มการค้าสกุลทงจะไม่ร่วมมือกับอาณาจักรเซินเมื่อเกิดสงครามใหญ่ กระทั่งส่งคนตำแหน่งสูงไปเจรจากับเขาก็ยังไม่สำเร็จ อาณาจักรเซินก็ไม่มีสิทธิที่จะไปโกรธพวกเขาเลย

อำนาจในมือต่างกันเกินไป นอกจากนี้....การมาเยือนของกลุ่มการค้าสกุลทงครั้งนี้ก็ถือเป็นโอกาสสำคัญของอาณาจักรเซินเช่นกัน แม้ว่าเรื่องอาวุธจะไม่สามารถเจรจาได้ความ แต่การฟื้นฟูหลังสงครามก็ยังต้องพึ่งพาการค้าขายครั้งใหญ่กับพวกเขา 

องค์จักรพรรดิถึงกับเรียกผู้เกี่ยวข้องเข้าร่วมประชุมครั้งใหญ่ ให้ทุกคนกำหนดรายการซื้อสินค้าเพื่อให้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน เพื่อให้สกุลทงสนใจที่จะแลกเปลี่ยนมากที่สุด หากพวกเขาแก่งแย่งกันเอง...สุดท้ายแล้วจะทำให้สกุลทงได้เปรียบมากกว่า และเป็นพวกเขาเองที่จะได้รับทรัพยากรน้อยลง

บิดาของหลี่ชิงหมินได้เข้าร่วมด้วย แต่การเจรจาครั้งนี้เขาไม่มีส่วนได้เสียใดๆ เนื่องจากองค์จักรพรรดิให้อำนาจแก่ขุนนางระดับสูงเพื่อเจรจาแลกเปลี่ยนก่อนเป็นอันดับแรกรองลงมาจากการเจรจาของทางพระราชวัง ซึ่งมีโอกาสเป็นไปได้อย่างเดียวที่สกุลหลี่จะมีโอกาสแลกเปลี่ยน นั่นก็คือ...สกุลทงไม่เห็นด้วยกับการแลกเปลี่ยนจากตระกูลระดับสูงมากมายหลายสิบตระกูล แล้วมาเห็นด้วยกับเงื่อนไขของพวกเขา

แต่...โอกาสที่จะเป็นแบบนั้นก็ยากเย็นเหลือเกิน ดังนั้นการเจรจาครั้งนี้...ผู้นำตระกูลหลี่มีหน้าที่แค่ไปนั่งชมการเจรจา ร่วมเป็นสักขีพยานก็เท่านั้น

ชิงหมินได้ยินข่าวนี้ก็ต้องเตรียมพร้อม เขามีสัญญาระยะยาวกับสกุลทง ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมการเจรจาใดๆ หรือไม่ได้มีส่วนที่ต้องไปแข่งขันกับทางพระราชวังหรือขุนนางระดับสูงเหล่านั้น 

อย่างไรก็ตาม ในวันที่สกุลทงมาถึง หลี่ชิงหมินยังได้รับ “บัตรเชิญ” เข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับสกุลทงกับเขาด้วย ถึงแม้ว่าคำเชิญนี้จะส่งมาเพราะต้องการให้เขาเข้าร่วมกับแม่ทัพใหญ่ในฐานะ “ว่าที่” สามีภรรยากันก็เถอะ ถึงอย่างนั้นบิดาของเขาก็ยินดีอย่างมาก ราวกับว่าการนำลูกชายตัวแสบนี้เข้าร่วมด้วยจะทำให้เขาได้รับโชคครั้งใหญ่อย่างไรอย่างนั้น

“เจ้าเตรียมถุงหอมครบจำนวนแก่สกุลทงแล้วหรือไม่?” บิดาของเขาเอ่ยถามขณะที่นั่งกินอาหารมื้อใหญ่ด้วยกันทั้งครอบครัว

“ขอรับ เรียบร้อยแล้ว”

“ดี เช่นนั้นเตรียมไปเผื่อบ้างหรือไม่? หากพวกเขาต้องการจำนวนเพิ่ม เจ้าอาจจะแลกเปลี่ยนบางอย่างได้” บิดาของเขาส่งสายตาเป็นประกายมาให้บุตรชาย

“ทำเช่นนั้นไม่ผิดกฎหรือขอรับ”

“กฎอันใด? คำสั่งก็คือห้ามพวกเราแข่งกันเจรจา แต่ถ้าสกุลทงเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อน อย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา” ผู้นำตระกูลหลี่หัวเราะอย่างพอใจ เขาเชื่อว่าคนสกุลทงจะต้องเอ่ยถามถึงมันแน่ แต่หลี่ชิงหมินกลับส่ายหน้า

“ข้าไม่ได้เตรียมเอาไว้เผื่อหรอกขอรับ ทุกๆปีจำเป็นต้องส่งถุงหอมแก่พวกเขาเพื่อให้ได้สมุนไพรไปเขตใต้ ดังนั้นถุงหอมเหล่านั้นคงจะต้องรวบรวมเอาไว้ อีกอย่าง...ถ้ามีถุงหอมมากเกินไป ข้าเกรงว่าพวกเขาจะคิดว่าถูกเอาเปรียบ”

“นั่นมันก็....” คนอายุมากกว่าชะงักไป อย่างที่บุตรชายของเขาพูด หากโลภมากจะเสียประโยชน์ไปเปล่าๆ

“ต้องให้ลูกเตือนสติอีกแล้ว ถ้าหากว่าชิงหมินของเราแต่งออกไป ใครกันที่จะคอยเตือนบิดาของเจ้าเช่นนี้” มารดาของชิงหมินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รู้สึกเสียดายจริงๆที่จะต้องปล่อยให้เจ้าเด็กตัวแสบกลายเป็นภรรยาของผู้อื่น แทนที่จะแต่งสตรีอื่นเข้ามาในจวน...

“ข้าก็ทำการค้าของข้าเหมือนเดิมน่ะสิ ร้านค้าสมุนไพรเขตใต้ก็ยกให้ชิงหมินเป็นสินเดิมอยู่แล้ว ที่เหลือก็แค่กลับสู่สถานการณ์ปกติเท่านั้น” คนเป็นผู้นำยักไหล่ ตระกูลหลี่ตอนนี้ก็กลับไปเป็นตระกูลหลี่ระดับต่ำเหมือนเดิม ไม่เห็นจะเดือนร้อนตรงไหน

เขาก็แค่เห่อแหนลูกชายของตนเองมากเกินไป อยากให้ทุกคนเห็นว่าสกุลทงให้ความสำคัญกับความสามารถที่บุตรชายของเขามีขนาดไหน การค้าทั้งหมดที่ทำโดยเจ้าเด็กแสบ เขาในฐานะผู้นำตระกูลก็พร้อมที่จะยกให้เจ้าตัวอยู่แล้ว ไม่คิดจะเอาเปรียบบุตรชายที่กำลังจะกลายเป็นคนของสกุลอื่น

เห็นบิดาที่ไม่ได้จริงจังมาก หลี่ชิงหมินก็หัวเราะออกมา หากเป็นบิดาของผู้อื่น...มีโอกาสใช้งานบุตรชายก่อนจะขายออกไปย่อมเป็นเรื่องที่พลาดไม่ได้ พวกเขาจะต้องรีดเอาทรัพยากรทั้งหมดออกมา รีดทั้งเลือดทั้งเนื้อเพื่อที่จะรับโอกาสนี้ไว้ก่อน แต่บิดาของเขา...ไม่สิ! ต้องบอกว่าสกุลหลี่นี้ไม่เหมือนกัน

ทุกคนดีต่อเขามาก ทั้งรักและเอ็นดูเขามาตลอด ถ้าไม่ใช่เพราะทุกคนเป็นเช่นนี้...หลี่ชิงหมินคงไม่วิ่งไล่ตามเนื้อเรื่องเดิมมาตลอดหรอก

เขามีความสุขดีที่เป็นหลี่ชิงหมินของสกุลหลี่ พอคิดถึงปัญหาที่อาจจะเจอในสกุลหวง จู่ๆความเศร้าก็ฉายปรากฏในหัวใจ แค่คิดก็เหนื่อยแล้วจริงๆ....

“อ้อ แล้วช่วงนี้เจ้าก็ระมัดระวังตัวเอาไว้ให้มากดีกว่านะ กำลังเกิดปัญหาครั้งใหญ่ขึ้น เกรงว่าอาจจะมีคนเข้ามาสร้างความลำบากแก่เจ้าก็ได้” เมื่อพูดเรื่องสัพเพเหระกันพอประมาณ

บิดาของเขาก็เหมือนจะนึกเรื่องสำคัญบางอย่างออก คนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในทันที

“ปัญหาครั้งใหญ่หรือขอรับ?”

“ใช่ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแม่ทัพใหญ่ที่จะมาเป็นสามีของเจ้ากับพระชายา...”

“............” หลี่ชิงหมินเลิกคิ้วขึ้น เรื่องนี้เกี่ยวอันใดกับพระชายาด้วยหรือ?

หลังจากที่เขากลับมาจากงานแต่งของอันลี่ถิง เขาก็เก็บตัวอยู่แต่ในจวน ไม่อ่านตำรา อ่านวรรณกรรม ก็ลุกขึ้นมาทำงานเล็กๆน้อยๆ อย่างการเตรียมชาเอาไว้ หรือการทำวัสดุพร้อมสำหรับถุงหอมครั้งหน้า ดังนั้นเรื่องราวภายนอกเป็นอย่างไร ชิงหมินจะรู้หรือ?

บิดาของเขาเข้าใจเป็นอย่างดี ไม่อย่างนั้นคงจะไม่กล่าวเตือนชิงหมินขึ้นมาเป็นกรณีพิเศษเช่นนี้หรอก

“ได้ยินว่าต้นตระกูลของพระชายากำลังถูกตรวจสอบอย่างหนักเกี่ยวกับการฉ้อโกงเงินในกองทัพ แม่ทัพใหญ่เป็นคนลงมือตรวจสอบด้วยตนเอง เห็นว่ายื่นฎีกาพร้อมกับหลักฐานจำนวนมากไปแล้ว อีกไม่นานคงจะเริ่มมีการสอบสวนครั้งใหญ่ หรืออาจจะเกิดการนองเลือด...” ผู้นำตระกูลเหลือบมองบุตรชายของตนเอง

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เขากำลังเชื่อมโยงถึง “จดหมาย” ที่คุณหนูเหยาเคยนำมาให้ และ “ตระกูลเดิมของพระชายา” เข้าด้วยกันอย่างน่าประหลาด

เขากำลังคิดว่าทั้งสองอย่างนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกัน หากไม่ใช่เพราะมีจดหมายนั่น ก็อาจจะไม่มีการทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา ปัญหาการคดโกงในกองทัพมีมากมาย หากจะสืบสาวเอาเรื่องทั้งหมดได้กลายเป็นทำลายรากฐานทั้งอาณาจักรเป็นแน่ ต่อให้เป็นแม่ทัพใหญ่ก็คงจะไม่ลงมือเช่นนั้นโดยไร้เหตุผล เว้นเสียแต่ว่า...เขาไม่ต้องการให้ตระกูลพระชายามีอำนาจมากขึ้น

ทั้งๆที่สนับสนุนองค์รัชทายาทมาตลอดแท้ๆ เวลานี้กลับลงดาบกับตระกูลของพระชายา เกรงว่าตำแหน่งของพระนางที่เพิ่งเสียบุตรไป แล้วเกิดปัญหากับตระกูลเดิมอีก จะทำให้พระนางไม่อาจจะครองตำแหน่งสำคัญนี้ได้อีกแล้ว

“นี่ไม่ใช่ปัญหาที่จะทำร้ายเจ้าโดยตรง แต่...ระวังว่าจะมีคนใช้เจ้าเพื่อกดดันแม่ทัพใหญ่” บิดาของเขากล่าวเตือน หากเรื่องนี้เกี่ยวกับบุตรชายของเขาที่ถูกรังแกจริงๆ เช่นนั้น...คนที่ได้รับการลงโทษนี้จะต้องทำทุกอย่างเพื่อลากบุตรชายของเขาลงไปด้วยแน่

ถึงอยากจะบอกว่าช่วงนี้อย่าออกไปข้างนอกเลย แต่สุดท้ายแล้วคำเชิญอย่างเร่งด่วนของพระชายาก็ส่งมาถึงหลี่ชิงหมินจนได้!! ต่อให้ไม่อยากไป ทว่า...คำเชิญนี้ปฏิเสธได้ด้วยหรือ?

………………………………………..