แสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอแล็ปท็อปเป็เพียงแสงสว่างเดียวในห้องคอนโดขนาดหนึ่งห้องนอนของนาเดีย เวลากำลังจะสี่ทุ่มในคืนวันศุกร์ เสียงเดียวที่เธอได้ยินคือเสียงพัดลมของเครื่องที่ทำงานหนักเกินไป และเสียงคลิกเมาส์ปากกาที่ดังเป็จังหวะตายตัว
"อีกนิดเดียว... ขออีกนิดเดียว" เธอพึมพำกับตัวเอง แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่ามันเป็คำโกหก
นาเดีย อายุ 24 ปี เป็กราฟิกดีไซเนอร์ฟรีแลนซ์ ชีวิตที่อิสระในการเลือกเวลางานฟังดูดี แต่มันมักจะหมายความว่าเธอต้องทำงานในเวลาที่คนอื่นกำลังสนุกสนาน โดยเฉพาะเมื่อเจอกับลูกค้ารายล่าสุดที่ดูเหมือนจะไม่เคยพอใจ
อีเมลฉบับที่สิบของวันจากลูกค้ารายเดิมเด้งขึ้นมา: "คุณนาเดียครับ... โลโก้ยังดูไม่ค่อย 'ป๊อป' เลย ช่วยปรับสีให้มันดู 'ว้าว' กว่านี้หน่อยได้ไหมครับ"
"ว้าวเหรอ... ว้าวพ่อง!" นาเดียสบถออกมาเบาๆ ความอดทนของเธอขาดผึง เธอใช้เวลาทั้งสัปดาห์ไปกับโลโก้บริษัทขายปุ๋ยอินทรีย์นี่แล้ว จะให้มัน "ป๊อป" หรือ "ว้าว" ไปถึงไหนกัน
ความเครียดเกาะกุมเธอเหมือนผ้าห่มชื้นๆ มันเริ่มจากความปวดตึงที่ขมับ ลามลงมาที่บ่าและสะบักหลัง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะกลายเป็หิน ความเงียบของห้องที่เคยเป็์สำหรับการทำงาน ตอนนี้มันกลับอื้ออึงไปด้วยความเหงา
คืนวันศุกร์... เธอควรจะได้ออกไปไหนสักแห่ง สวมชุดสวยๆ ดื่มอะไรเย็นๆ หัวเราะกับเพื่อน หรืออย่างน้อย... ก็ได้ัักับใครสักคน
นาเดียเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ กลุ่มแชตของเพื่อนๆ เงียบไปั้แ่่หัวค่ำ พวกนั้นคงไปเที่ยวผับเปิดใหม่ หรือไม่ก็ไปดินเนอร์กับแฟน ส่วนเธอกำลังจมอยู่กับ "ปุ๋ยอินทรีย์"
นี่มันกี่เดือนแล้วนะ?
เธอพยายามนับ... กี่เดือนแล้วที่ไม่มีใครมาััตัวเธอแบบจริงๆ จังๆ ไม่ใช่แค่การจับมือหรือกอดลาแบบเพื่อน สามเดือน? สี่เดือน? ครั้งสุดท้ายคือไอ้หนุ่มวิศวกรที่เจอกันในงานแต่งเพื่อนเมื่อต้นปี เซ็กส์ครั้งนั้นมันก็แค่... โอเค ไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่ได้น่าจดจำ หลังจากนั้น งานก็ยุ่งขึ้น เธอก็เหนื่อยขึ้น และวงจรชีวิตของเธอก็หดแคบลงเหลือแค่ห้องสี่เหลี่ยมนี้
ความเครียดจากงานผสมปนเปกับความ้าทางร่างกายที่ถูกอัดอั้นไว้ มันเริ่มกลายเป็คลื่นความร้อนที่อัดแน่นอยู่บริเวณท้องน้อยของเธอ
"พอ!" เธอปิดหน้าจอแล็ปท็อปเสียงดัง 'ผลัวะ' ความเงียบและความมืดเข้ามาแทนที่ทันที มีเพียงแสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามาจางๆ
เธอผลักเก้าอี้ออกแล้วลุกขึ้นยืน บิดตัวไปมาเพื่อให้กระดูกสันหลังได้ลั่น เธอเดินโซซัดโซเซไปยังห้องน้ำ เปิดไฟ ไฟสีวอร์มไลท์สาดส่องลงมา ทำให้ทุกอย่างดูนุ่มนวลขึ้น
นาเดียมองตัวเองในกระจกบานใหญ่
เธอยังดูดี... ไม่สิ เธอรู้ตัวว่าเธอดูดีมาก แม้จะอยู่ในสภาพโทรมๆ ที่ไม่ได้แต่งหน้า ผมสีดำยาวสลวยของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มเจ่อที่ตอนนี้เม้มเข้าหากันอย่างครุ่นคิด ผิวสีน้ำผึ้งของเธอยังดูเนียนแม้จะอดนอน
เธอสวมเพียงเสื้อกล้ามสีเทาเก่าๆ ที่ค่อนข้างบาง และกางเกงขาสั้นผ้ายืดสีดำตัวจิ๋วที่แทบจะปิดอะไรไม่มิด
สายตาของเธอไล่สำรวจร่างกายตัวเอง หน้าอกคัพ C ที่อวบอิ่มกำลังตั้งชูท้าทายแรงโน้มถ่วง หัวนมของเธอแข็งเป็ไตขึ้นมาใต้เนื้อผ้า อาจเพราะอากาศในห้องที่เริ่มเย็น หรืออาจเพราะความคิดลามกที่เริ่มก่อตัว
เธอยกมือขึ้นลูบไล้่เอวคอดของตัวเอง ััความเนียนลื่นของผิว ลากต่ำลงมายังสะโพกที่ผายออกรับกันอย่างสมบูรณ์แบบ
แล้วเธอก็หมุนตัว หันด้านข้างให้กระจก
"ก้นกลมกลึง"
นั่นคือสิ่งที่เพื่อนๆ หรือแม้แต่ผู้ชายที่เคยเดตด้วย มักจะพูดถึงเป็อย่างแรก ก้นของเธอมันสมบูรณ์แบบจริงๆ มันกลม เด้ง งอนงาม และเฟิร์มกระชับจากการที่เธอพยายามออกกำลังกายตามคลิปในยูทูบ แม้จะี้เีแค่ไหนก็ตาม กางเกงขาสั้นรัดรูปตัวนี้ยิ่งขับเน้นความโดดเด่นของมัน
เธอวางมือลงบนบั้นท้ายของตัวเอง บีบเคล้นมันเบาๆ รู้สึกถึงความแน่นตึงของกล้ามเนื้อ ความอุ่นจากร่างกายของเธอเอง
ความร้อนที่ท้องน้อยเริ่มรุนแรงขึ้น
เธอหมุนตัวกลับมามองด้านหน้าอีกครั้ง หายใจเริ่มติดขัดเล็กน้อย
"อยากว่ะ..." เธอพูดกับเงาสะท้อนในกระจก
ไม่ใช่แค่อยากมีเซ็กส์... แต่เธอ "อยากโดนเอา"
เธออยากให้มีใครสักคนมาจัดการกับความเครียดที่สะสมในร่างกายนี้ อยากให้มีมือหยาบๆ มาบีบเคล้นก้นของเธอแรงๆ อยากให้มีริมฝีปากร้อนๆ มาซุกไซ้ซอกคอ อยากให้มี "ท่อนเนื้อ" แข็งๆ มาอัดกระแทกเข้ามาในตัวเธอจนลืมทุกสิ่ง ลืมไอ้โลโก้ปุ๋ยบ้าๆ นั่น ลืมความเหงาในคืนวันศุกร์
นิ้วเรียวของเธอค่อยๆ เคลื่อนต่ำลงจากสะโพก ผ่านขอบกางเกงขาสั้น ลอดเข้าไปใต้กางเกงในลูกไม้สีดำตัวจิ๋ว
"กรีบเนื้ออวบ"
เธอรู้ดีว่าของตัวเองเป็ยังไง มันไม่ได้แบนราบ แต่มีความอวบอูมของกลีบเนื้อด้านนอกที่นุ่มนิ่มเหมือนหมอนใบเล็กๆ และตอนนี้... มันกำลังเปียกชื้น
เธอััโดนความแฉะที่ซึมออกมาจากข้างใน ความคิดเพียงอย่างเดียวก็ทำให้ร่างกายเธอตอบสนองได้ขนาดนี้ นิ้วของเธอแตะลงบนเม็ดแตดที่แข็งสู้มืออยู่ใต้กลีบเนื้ออ่อนนุ่ม
"อืม..." เสียงครางแ่ๆ หลุดออกจากลำคอ
เธอเริ่มถูไถมันเบาๆ วนเป็วงกลม ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วร่าง ทำให้เธอต้องหลับตาพริ้ม เอนหลังพิงขอบอ่างล้างหน้าที่เย็นเฉียบ
แต่... มันไม่พอ
การช่วยตัวเองมันก็แค่การเกาถูกที่คันชั่วคราว แต่มันไม่สามารถขจัดความ "อัดอั้น" ที่ฝังลึกนี้ได้ เธอไม่ได้้าแค่เสร็จ เธอ้า "ถูกเติมเต็ม"
เธอ้าผู้ชาย... ้าเซ็กส์ที่รุนแรงและถึงใจพอที่จะทำให้เธอสลบไปจนถึงเช้า
นาเดียลืมตาขึ้น ถอนมือออกจากกางเกงในอย่างหัวเสียเล็กน้อย ความเปียกชื้นติดนิ้วเธอมา
"ให้ตายสิ นาเดีย... แกกำลังจะบ้า"
เธอรู้ว่าเธอเป็คนขี้อาย โดยเฉพาะกับการเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่ๆ เธอไม่ใช่สายปาร์ตี้ ไม่ใช่สายวันไนต์สแตนด์ แต่คืนนี้... ความ้าของเธอมีมากกว่าความอาย
เธอเดินกลับมาที่ห้องนอน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
มีแอปหนึ่งที่เธอโหลดทิ้งไว้เป็ชาติ แต่ไม่เคยกล้าใช้มันอย่างจริงจัง มันไม่ใช่แอปหาคู่เพื่อความสัมพันธ์ระยะยาว แต่มันคือแอปสำหรับนัดยิ้ม... แอปสำหรับคนที่รู้ว่าตัวเอง้าอะไร และ้ามัน "ตอนนี้"
เธอเปิดแอปขึ้นมา หน้าจอโปรไฟล์ของผู้ชายมากหน้าหลายตาเด้งขึ้นมาทันที
รูปถอดเสื้อโชว์กล้ามในยิม... ปัดซ้าย รูปยืนพิงรถสปอร์ตหรู ที่น่าจะเช่ามา... ปัดซ้าย รูปที่ถ่ายใกล้หน้าจนเห็นแต่รูขุมขน... ปัดซ้าย รูปที่เขียนโปรไฟล์ว่า "รับงาน"... ปัดซ้ายรัวๆ
นาเดียถอนหายใจ นี่มันเสียเวลาชัดๆ ผู้ชายพวกนี้ดูคุกคามและหื่นกระหายจนน่ากลัว เธอไม่ใช่คนง่ายขนาดนั้น อย่างน้อยก็ขอคนที่ดู "ปกติ" หน่อยได้ไหม
เธอกำลังจะปิดแอปและกลับไปจัดการกับความ้าของตัวเองในห้องน้ำ... แต่แล้วโปรไฟล์หนึ่งก็โผล่ขึ้นมา
"บอล, 27"
รูปโปรไฟล์ของเขาเป็รูปที่เขากำลังยิ้มกว้าง อยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนธรรมดา ผมเซ็ตมาดเซอร์นิดๆ แต่ดูสะอาดสะอ้าน รอยยิ้มของเขา... มันดูอบอุ่น เป็มิตร และไม่คุกคาม
ไม่มีการโชว์กล้าม ไม่มีรถหรู ไม่มีคำบรรยายลามก
โปรไฟล์ของเขาเขียนไว้เรียบๆ ว่า: "บาร์เทนเดอร์ที่รักในเสียงเพลง ชอบพูดคุยเื่ทั่วไป และกำลังมองหา่เวลาดีๆ... ที่ไม่ผูกมัด"
ชัดเจน... และดูปลอดภัย
นาเดียจ้องมองรูปนั้นอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หน้าตาดีใช้ได้เลย รอยยิ้มแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด
"เอาน่า... แค่ปัดขวา" เธอคิดในใจ "ถ้าเขาไม่แมตช์ ก็แค่เข้านอน"
นิ้วโป้งของเธอเลื่อนไปทางขวา
ตึ๊ง!
หน้าจอเปลี่ยนเป็รูปพลุ พร้อมข้อความ "IT'S A MATCH!"
หัวใจของนาเดียเต้นแรงขึ้นมาทันที... เขาปัดขวาเธอไว้ก่อนแล้ว
ไม่ถึงสิบวินาที ข้อความก็เด้งขึ้นมา
บอล: สวัสดีครับ นาเดีย ทำงานหนักในคืนวันศุกร์เหรอครับ?
นาเดียขมวดคิ้ว เขารู้ได้ยังไง? อ้อ... เธอคงลืมไปว่ารูปโปรไฟล์รูปหนึ่งของเธอเป็รูปที่เธอนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ แน่นอนว่าแต่งหน้าทำผมจัดเต็ม ไม่ใช่สภาพตอนนี้
ความเขินอายเริ่มเข้ามาจู่โจม เธอควรจะตอบยังไงดี?
นาเดีย: ก็ประมาณนั้นค่ะ ฟรีแลนซ์ก็แบบนี้
บอล: เข้าใจเลยครับ ผมก็เพิ่งเช็ดแก้วใบสุดท้ายเสร็จ กำลังจะปิดร้าน
นาเดีย: คุณเป็บาร์เทนเดอร์เหรอคะ?
บอล: ครับผม เป็กึ่งๆ ผู้จัดการร้านด้วย ว่าแต่นักออกแบบโลโก้ ผมเดาจากรูปคุณนะ แก้ไขงานรอบที่เท่าไหร่แล้วครับคืนนี้?
เขาช่างสังเกต และดูเหมือนจะเข้าใจหัวอกคนทำงานด้วยกัน บทสนทนาดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่มีการจู่โจมถามเื่เซ็กส์ ไม่มีการขอรูปโป๊ เขาแค่คุยเหมือนคนปกติ... ซึ่งหาได้ยากในแอปนี้
พวกเขาคุยกันเื่งาน เื่เพลงที่ชอบ รสนิยมใกล้เคียงกัน ไปประมาณสิบนาที
นาเดียเริ่มรู้สึกผ่อนคลายขึ้น... จนกระทั่งข้อความต่อมาของเขาเด้งขึ้นมา
บอล: นี่อาจจะฟังดูจู่โจ่มไปหน่อยนะ... แต่คืนนี้ผมเพิ่งคิดสูตรค็อกเทลตัวใหม่ได้ กำลังอยากได้คนช่วยชิมเลย
หัวใจของนาเดียกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง
บอล: "มาลองค็อกเทลสูตรใหม่ของผมไหม" ที่ร้านผมเนี่ยแหละ อีกสักครู่ผมก็ปิดร้านแล้ว แต่ผมนั่งรอได้
นี่คือคำเชิญ... มันคือ "จุดเปลี่ยน" ที่เธอต้องตัดสินใจ
ส่วนหนึ่งในสมองของเธอะโว่า "บ้าไปแล้ว! นี่มันสี่ทุ่มกว่าแล้วนะ" "แกจะไปเจอกับผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งคุยกันสิบนาทีเนี่ยนะ" "มันอันตราย!"
ความเขินอายตามธรรมชาติของเธอกำลังดึงเธอไว้
แต่... อีกส่วนหนึ่งของเธอ... ส่วนที่ร้อนรุ่มและอัดอั้น... ส่วนที่เปียกแฉะอยู่ใต้กางเกงใน... มันกำลังกรีดร้องว่า "ไปสิ!"
เขาเป็บาร์เทนเดอร์ เขาชวนไปที่ร้าน... มันคือที่สาธารณะ อย่างน้อยก็ตอนแรก เขาดูเป็มิตร ดูปลอดภัย
และเธอก็ "อยาก" มาก... อยากจนแทบทนไม่ไหวแล้ว
เธอเหลือบมองกระจกอีกครั้ง... มอง "ก้นกลมกลึง" ของตัวเอง มองความ้าที่ฉายชัดในแววตา
คืนนี้เธอไม่อยากนอนคนเดียว เธอไม่อยากตื่นมาพร้อมกับความเครียดเื่งานในวันเสาร์
เธอ้าการ "ปลดปล่อย"
นาเดียสูดหายใจเข้าลึกๆ ความ้าเอาชนะความอายในที่สุด
นาเดีย: ก็ฟังดูน่าสนใจดีนะคะ... ค็อกเทลสูตรใหม่เหรอ?
บอล: ครับ รับรองว่าไม่เหมือนที่ไหน (ส่งอิโมจิขยิบตา)
นาเดีย: โอเคค่ะ... ร้านอยู่ที่ไหนเหรอคะ?
ทันทีที่กดส่งข้อความนั้นออกไป อะดรีนาลีนก็สูบฉีดไปทั่วร่าง เธอไม่สนโลโก้ปุ๋ยอินทรีย์อีกต่อไปแล้ว
นาเดียรีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าทันที คืนนี้... คืนวันศุกร์ของเธอ... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ
7K
