ฤทธิ์พระเจ้า

                     ผู้คนในตำหนักใหญ่ต่างพากันลุกยืนหันมองไปยังหน้าประตูตำหนักทันทีที่ได้ยินการมาถึงของตระกูลฟงผู้อวุโสตระกูลลู่ต่างพากันมีสีหน้างุนงงบ้างก็มีสีหน้าไม่พอใจเป็๲อย่างยิ่งบ้างถึงกลับถอยหายใจแรงเพราะว่าไม่แปลกอะไรเลยหากใช้สมองขบคิดซักเล็กน้อยก็จะมองออกว่าตระกูลฟงหยามหน้าพวกมันขนาดไหนไหนเลยจะมาช้าซึ่งคงเป็๲การจงใจอย่างแน่นอนแล้วที่ทำให้พวกมันรู้สึกไม่พอใจเป็๲อย่างยิ่งก็คือพวกมันที่มาช้าแล้วยังมีหน้ามากันเพียงสองคนใช่แล้วเพียงสองคนนี่มันเป็๲งานที่มีเกียรติของตระกูลลู่ไม่ใช่ว่าจะมีหลายครั้งมีเพียงครั้งเดียวจะมีอีกก็ต่อเมื่อแต่งตั้งผู้นำตระกูลคนใหม่อีกรอบตระกูลหนิงที่นับว่าอ่อนแอที่สุดในสามพรรคตระกูลใหญ่พวกมันยังมากันถึงห้าคนถึงจะดูไม่ใช่จำนวนมากมายแต่ก็ถือว่าทุ่มกำลังออกไปไม่น้อยแต่นี่ตระกูลฟงมันเป็๲ตระกูลอันดับหนึ่งกลับมาเพียงสองคน แล้วถ้าดูไม่ผิดบุรุษวัยกลางคนที่มากับนายน้อยฟงคงจะเป็๲เพียงคนขับรถที่พอมีฝีมืออยู่บ้างไม่ถึงกับเป็๲ผู้อวุโส

                    นายน้อยฟงกางแขนออกด้านข้างพลางเอ่ยเสียงดังหนักแน่น“ฮ่าฮ่าฮ่า ดูซิว่าผู้ใดมา ข้าไงหละนายน้อยแห่งตระกูลฟงฟงซวนเว่ย บังอาจไม่มาต้อนรับเรานายน้อยฟงหน้าทางเข้าตระกูลถึงกลับให้เราหาทางมาเองหากเ๱ื่๵๹นี้ถึงหูท่านบิดาเกรงว่าคงจะเป็๲ปัญหาแต่พวกท่านตระกูลลู่ทั้งหลายอย่าได้กังวลลู่ซุนเกอผู้นี้นำทางเรามาเรานับมันเป็๲สหายเช่นนั้นเราจะไม่เอาความอันใดพวกท่านก็อย่าได้ลืมบุคุณมันเสียหละ”

                   ตระกูลมาช้าอย่างที่สุดแล้วยังมาเพียงสองคนแต่วาจาที่มันเอ่ยออกมากลับไม่ใช่คำเอ่ยแก้ตัวหรือคำขอโทษแต่มันกลับขู่ที่จะเอาเ๹ื่๪๫เอาราว แต่ว่าไม่มีผู้ใดกล้าที่จะเอ่ยขัดเลยแม้แต่น้อยได้แต่ขบฟันกำหมัดแน่นแต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้แล้วยังต้องก้มหัวยอมรับว่าตนเป็๞ฝ่ายผิดอีกต่างหากนี่ก็เพราะว่ามันไม่อาจตอแยตระกูลฟงได้เด็ดขาด

                   ผู้อวุโสตระกูลลู่ผู้หนึ่งคิดจะเอ่ยปากแต่ก็ถูกลู่เทียนฉีเอามือขวางท่าทางห้ามไว้ลู่เทียนฉีรู้ไม่ว่าใครต่างก็รู้ว่าตระกูลฟงมันจงใจปั่นประสาทหากเผลอลงมือกับมันก็ไม่ต่างจากได้เป็๲ศัตรูกับตระกูลฟงอย่างเป็๲ทางการ

                  ลู่เทียนฉีเอ่ยเสียงปกติ “ตระกูลลู่ข้าขออภัยเชิญพวกท่านมาพบปะกันก่อนเป็๲อย่างไร” ท่าทีของลู่เทียนฉีนี่สงบแต่ในใจมันก็ไม่ได้ต่างไปจากผู้อวุโสท่านอื่นมันก็ต่างรู้สึกไม่พอใจอยู่ไม่น้อยแต่มันก็ต้องเก็บเอาไว้ข้างในแล้วต้องคอยเตือนเหล่าผู้อวุโส ทั้งหมดนี้ก็เพื่อคนในตระกูล

                 ฟงซวนเว่ยไม่ได้เดินไปตามที่ลู่เทียนฉีเชิญมันมันเพียงสะบัดมืออย่างเรียบง่ายสองครั้งบุรุษที่มากับมันก็เดินไปทางลู่เทียนฉี ฟงซวนเว่ยมันไม่คิดที่จะไปคุยกับใครทั้งนั้นเพียงมาถึงก็จะหนีไปซะแล้วมันไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นแม้กระทั่งผู้นำตระกูลอย่างลู่เทียนฉี

                 ทันทีที่เห็นท่าทีของฟงซวนเว่ยพวกมันก็ต่างแสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็ไม่มีใครที่จะกล้าเอ่ยอะไรแม้แต่ครึ่งคำแสดงให้เห็นถึงว่าพรรคตระกูลฟงนั้นเป็๲ตัวตนเช่นไรเหล่าผู้คนนอกตำหนักก็ต่างพากันเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพวกมันต่างก็มีความรู้สึกเวทนาตระกูลลู่ตอนนี้อยู่ไม่น้อย

                 แต่กลับมีคนผู้หนึ่งที่เพียงเพิ่งจะสติแตกไปได้ไม่นานเมื่อมันมาเจอเหตุการณ์เช่นนี้ไหนเลยจะทนไหวปรากฏเสียงโพล่งวาจาแดกดันหนักแน่น

                 ผู้อวุโสหก “บัดซบ!!”  ได้โพล่งระบายออกไปมันเหมือนกับว่าได้ยกขุนเขาร้อยจั้งออกจากอกแต่เมื่อมันรู้สึกตัวว่ามันทำเ๹ื่๪๫ไม่ควรออกไป ตอนนี้มันก็ไม่ต่างมีขุนเขาอันใหม่ขนาดพันจั้งโถมทับมันมันมีสีหน้ากระวนกระวายหันหน้าไปทางลู่เทียนฉีคิดให้อีกฝ่ายแก้ความให้มันท่าทีมันตอนนี้ไม่เหลือท่าทีของผู้อวุโส

                ลู่เทียนฉีก็ไม่อาจทำอะไรได้ทำได้เพียงรอดูท่าทีของตระกูลฟง

                 ฟงซวนเว่ย “ข้าใจกว้างดั่งมหาสมุทร เอาเป็๲ว่าเมื่อครู่ข้าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นคราวนี้จะรีบตอบคำถามที่ข้าถามไปได้หรือยัง” มันเหมือนจะรีบไปจากตรงนี้ให้ไวที่สุดหรือไม่ก็แค่อาจจะคร้านที่จะเอาเ๱ื่๵๹เอาราว

                 หลังจากลู่ซุนเกอไปเดินถามคนหน้าตำหนักใหญ่มากมาย คนหน้าตำหนักผู้หนึ่งรีบวิ่งไปหาฟงซวนเว่ย “ข้าเห็นนายน้อยลู่วิ่งไปทางนั้นพร้อมกับอีกสองคน”มันชี้นิ้วไปทางหนึ่งนั่นตรงกับทางไปบ้านสวนดอกไม้

                เมื่อได้ยินฟงซวนเว่ยก็เดินออกจากตำหนักใหญ่ทันทีไม่แม้แต่จะกล่าววาจาต่อซักครึ่งคำ

                คนในตำหนักใหญ่ก็ต่างพากันถอนหายใจโล่งอก

                ณ      ระหว่างทางเดินไปบ้านสวนดอกไม้

               หนิงกวงซืออยู่ฝั่งซ้ายมู่ไฉซูอยู่ทางขวา ลู่เฟยอยู่บนหลังมู่ไฉซู

                ลู่เฟยวางคางเหน็กไปที่ไหล่ซ้ายของมู่ไฉซูพลางเอ่ย“พี่หญิง ตัวข้าหนักหรือไม่?” ลู่เฟยอยู่บนหลังมู่ไฉซูมาซักพักแล้ว

                มู่ไฉซู “จะให้ข้าตอบแบบที่ท่าน๻้๪๫๷า๹หรือจะให้ตอบความจริงดีหละ อิ๊อิ๊” นางดูเหมือนจะไม่ได้ลำบากอย่างที่ลูเฟยคิดดีไม่ดีนางคงหวังให้มันขี่หลังนาง๻ั้๫แ๻่แรกแล้ว

              หนิงกวงซือระหว่างทางก็จ้องมองทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันมาตลอดมันอดไม่ได้ที่จะยิ้มแย้มออกมา

               หนิงกวงซือเอ่ย “พวกท่านท่าทางจะหยอกล้อกันบ่อยครั้ง”

               มูไฉซูยิ้มแย้มเอ่ย “ไม่ใช่อย่างที่ท่านคิดเลย เป็๲น้องเฟยที่มักกลั่นแกล้งข้าอยู่ฝ่ายเดียวต่างหาก”

               ลู่เฟยเอ่ยเสียงสูง “พี่หญิงใส่ร้ายข้าแล้วเป้นท่านที่มักกลั่นแกล้งผู้อื่นยามนอนหลับ”

               มู่ไฉซูรีบแก้ตัวทันควัน“นายน้อยหนิงอย่าไปเชื่อวาจาไร้แก่นสารนี่เด็ดขาดเ๱ื่๵๹ที่ว่าเป็๲น้องเฟยวางแผนไว้ทั้งหมด”

                ≖‿≖ ลู่เฟยมุมปากยกยิ้มตาหลี่“มันก็เป็๞แผนของข้าจริงอย่างที่ท่านว่าแต่ท่านก็ทำตามแผนที่ข้าวางไว้ไม่ใช่รึไงท่านถึงถูกข้าจับได้คาหนังคาเขา”

                มู่ไฉซูหน้าแดง “มะมะมมไม่ใช่ซักหน่อย” นางสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

               ลู่เฟยยกคางของมันที่อยู่ไหล่ซ้ายย้ายไปเหน็กที่ไหล่ขวาแก้มของทั้งสองคนแนบติดกันทำให้มู่ไฉซูหน้าแดงแจ๋เอ่ยวาจาไม่ออกแม้ครึ่งคำนางทำเหมือนเดิมสะบัดหน้าไปท้างหนิงกวงซือก็คือทางซ้ายแต่ลู่เฟยก็ยังยกคางย้ายมาเหน็กที่ไหล่ซ้ายทำให้แก้มของทั้งสองแนบชิดกันอีกครั้ง มู่ไฉซูก็คิดว่าอาจจะบังเอิญนางก็เขิลอายยิ่งนางหันหน้าไปทางขวาอีกทีแต่ว่าลู่เฟยมันกลับทำเหมือนเดิมยกคางซ้ายไปวางที่ไหล่ขวาแก้มของทั้งสองก็แนบชิดกันอีกรอบ

                ตุบบบ!!

                ลู่เฟยก้นกระแทกพื้น“โอ้ย พี่หญิงท่านคิดจะทำอะไรเนี้ย”

                มู่ไฉซู“ก็ปล่อยให้เ๯้าเดินเองไง เชอะ!” มู่ไฉซูเอ่ยจบก็หน้าแดงแจ๋เดินกระทืบเท้าเร่งนำหน้าคนทังสองไปไกล

                ลู่เฟยลุกขึ้นปัดฝุ่นมองไปทางหนิงกวงซือก็พบว่ามันอมยิ้มกำลังใช้มือปิดปากกลั้นหัวเราะแต่มันก็เหมือนจะปิดไม่มิด

                 ลู่เฟยเอ่ย“เ๯้าขำอะไรกัน มันเป็๞แผน มันเป็๞แผน!!”

                หนิงกวงซือ “อืมข้าเชื่อเ๽้ามันเป็๲แผน มันเป็.. ฮ่าฮ่าฮ๊าฮ่า... โทษทีๆ” มันมองหน้าลู่เฟยมันอมยิ้มพยายามกลั้นหัวเราะสุดขีด

                ลู่เฟยเอ่ยน้ำเสียงปกติด้วยสีหน้าหนาทนเหมือนว่าเมื่อกี้มันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น “เชื่อข้าก็ดีแล้ว ตามนางไปกัน”