เมื่อมาถึงคอนโดร่างสูงโปร่งของจิณณวัตประคับประคองร่างเล็กของนับดาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนด้วยความทะนุถนอม และเดินอย่างแ่เบาที่สุดเพราะกลัวจะทำให้เธอตื่น เมื่อมาถึงห้องนอนเขาก็ค่อย ๆ เปิดประตูแล้ววางเธอลงบนเตียงขนาดใหญ่ของตัวเองที่ไม่เคยให้ใครได้นอนมาก่อน
คอนโดนี้เขาไม่เคยพาใครมานอกจากคนในครอบครัวและเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คน แต่ก็ไม่เคยให้เข้ามาในห้องนอนของเขา นับดาวจึงเป็คนแรกที่เขาอนุญาตให้เธอเตียงของเขาได้
“คนอะไรทำไมหลับแล้วยังสวย” แม้จะไม่ได้สวยขนาดดาราที่เขาเคยควง แต่สำหรับจิณณวัตที่ชอบผู้หญิงหน้าสดแล้วยังผิวเนียนสวยราวกับผิวเด็ก นับดาวจึงถือว่าสะกดสายตาของเขาได้แม้จะไม่มีอะไรโดดเด่น
เขาไล่สายตามองใบหน้าของเธอั้แ่เปลือกตาที่มีแพขนตาหนาเรียงตัวสวย ไล่ลงไปที่จมูกโด่งรั้น จนไปถึงริมฝีปากเล็ก ๆ ที่มักจะถามเขาว่าจริงจังกับเธอไหม ที่จิณณวัตไม่กล้าตอบเพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
ไม่รู้ว่าเขาชอบเธอจริง ๆ หรือแค่ถูกใจเพราะรู้สึกเหมือนมีของเล่นชิ้นใหม่อย่างที่เธอว่ากันแน่
เขาจัดการห่มผ้าให้เธอแล้วเดินไปนั่งทำรายงานอยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ เตียงนอน
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
“อือ ปวดหัวจังเลย” ร่างเล็กของนับดาวตื่นขึ้นมาก็ยกมือกุมขมับทั้งสองข้างของตัวเองทันที เมื่อความรู้สึกปวดตุบ ๆ ที่น่าจะเกิดจากการร้องไห้เพราะผู้ชายเฮงซวยเข้าเล่นงาน
“ตื่นแล้วเหรอคะ” จิณณวัตที่นั่งอยู่ที่เดิมหันไปถาม
เธอหันไปมองเ้าของเสียงก็นึกขึ้นได้ว่าน่าจะอยู่ที่คอนโดของเขา
“อืม ตอนนี้กี่โมงแล้ว” นับดาวถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
“สี่โมงกว่า ๆ พี่นับดาวหิวหรือเปล่าคะ” จิณณวัตกดปิดคอมพิวเตอร์ แล้วลุกเดินไปหาหญิงสาวนับดาวที่กำลังยกมือทั้งสองข้างขึ้นบิดี้เี
“หิว แต่ก็ยังง่วงอยู่เลย”
“เดี๋ยวท้องร้อง ลุกไปล้างหน้าแล้วเดี๋ยวลงไปกินข้าวกัน” เขานั่งลงที่เตียงข้างกายเธอ
“ขอโทษนะที่มารบกวน” นับดาวมองจิณณวัตอย่างเกรงใจ เธอก็ไม่คิดว่าตัวเองจะมานอนหลับสนิทที่ห้องของผู้ชายได้เป็ชั่วโมง โดยเฉพาะคนที่ในใจเธอบอกว่าอันตราย
“รบกวนอะไร ลุกไปล้างหน้าก่อน จะได้ไปหาอะไรกินกัน ห้องน้ำอยู่ซ้ายมือ” จิณณวัตส่งยิ้มบาง ๆ ให้
“ขอบคุณนะ” นับดาวยิ้มหวานตอบ ก่อนจะลุกออกไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำเพื่อเตรียมออกไปกินข้าวกับเขา
“อยากกินอะไรคะ ผมจะพาไป” จิณณวัตถามเมื่อทั้งคู่ขึ้นรถมาแล้ว
“อยากกินหม่าล่าไหม” นับดาวเสนอ
“ได้หมดค่ะ” จิณณวัตขับรถไปยังห้างสรรพสินค้าใกล้ ๆ ในทันที
ระหว่างทางเขาก็นึกแปลกใจตัวเองไม่น้อยเพราะนับดาวถือว่าเป็ผู้หญิงคนแรกที่เขาทั้งพาขึ้นคอนโดและพาไปทานข้าวด้วยกัน ทั้งที่ปกติเวลาเจอผู้หญิงที่ถูกใจเขาเพียงแค่ควงเข้าโรงแรม เสร็จกิจก็แยกย้ายกันกลับ ถ้าติดใจก็นัดเจอกันอีกไม่เกินหนึ่งเดือน หลังจากนั้นก็ทำเป็ไม่รู้จักกันอีกต่อไป
คอนโดของจิณณวัตอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย นับดาวจึงเดินไปยังร้านหม่าล่าเ้าประจำ เธอจึงจัดการเลือกที่นั่งและสั่งเมนูเซตที่้าเสร็จสรรพทั้งของตัวเองและของจิณณวัต
“เดี๋ยวมื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง” นับดาวบอกระหว่างรออาหาร
“ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวผมเลี้ยงคนสวยเอง”
“ไม่เอา ฉันรบกวนนายมามากแล้ว”
“ไม่เอาสิคะ ผมจะให้ผู้หญิงเลี้ยงได้ยังไง ไม่ใช่นิสัยของผมค่ะ เสียชื่อหมด” มากินข้าวกับสาวครั้งแรกแถมให้สาวเลี้ยง ถ้าใครรู้เข้ามีหวังเขาโดนล้อแน่
“งั้นแล้วแต่นายเลย”
“มีอีกอย่างที่ผมอยากขอ ผมอยากให้คนสวยแทนตัวเองว่าพี่หรือไม่ก็ดาว แล้วแทนผมว่าเจเจ ไม่เอาฉันกับนายได้ไหมคะ” จิณณวัตทำน้ำเสียงออดอ้อน
“ทำไมถึงต้องเปลี่ยนล่ะ” นับดาวขมวดคิ้วถาม ขนาดกับแฟนเก่าเธอยังใช้สรรพนามฉันกับเธอเลย จิณณวัตชักจะปีนเกลียวเกินไปแล้ว
“ก็มันดูเหินห่างเกินไปไงคะ”
“อยากสนิทด้วยขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ค่ะ อยากสนิทด้วยมาก ๆ” จิณณวัตพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้
“แหวะ โคตรเ้าชู้เลย” นับดาวเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ตรงหน้า ยิ่งประดับด้วยรอยยิ้มกว้างก็ยิ่งเพิ่มความหล่อให้กับใบหน้านั้นไม่น้อย เธอรู้ว่าเขากำลังโปรยเสน่ห์ใส่เธอ
“หึ ๆ ทนความหล่อของผมไม่ไหวจนต้องหันหน้าหนีเลยเหรอคะคนสวย” จิณณวัตเลิกคิ้วถามเมื่อเห็นว่านับดาวไม่ยอมหันมาสบตาด้วย
“พอแล้ว นู่น อาหารมาแล้ว หยุดเ้าชู้ก่อนแล้วก็กินเงียบ ๆ” นับดาวที่เห็นอาหารกำลังมาเสิร์ฟก็รีบเปลี่ยนเื่ทันที เพราะเถียงกันไปมาเธออาจจะเลี่ยนกับความเ้าชู้ของเขาจนกินอะไรไม่ลงก็ได้
119K
