" พี่โจว ฉีเอ๋อร์ขอตัวกลับตำหนัก " นนท์พยักหน้า
เมื่อฉางกุ้ยฉีจากไป นนท์กางค่ายกลปิดกั้นภาพและเสียง
" เสียนเอ๋อร์ " นนท์สะลัดชุดของตนทิ้งอุ้มร่างบางของจูเม่ยเสียนวางลงบนเตียงนุ่ม
" เสียนเอ๋อร์ ข้าคิดถึงเ้ายิ่งนัก " นนท์เริ่มบรรเลงบทเพลงแห่งความคิดถึงกับจูเม่ยเสียนถึงยี่สิบชั่วยามในค่ายกลเร่งเวลา จนนางทิ้งร่างหลับลงบนอกแกร่งของสามีสุดที่รัก
" ท่านพี่ เสียนเอ๋อร์จะทะลวงขั้นพลังแล้ว " นนท์พยักหน้า
จูเม่ยเสียนปลดผนึกขั้นพลังของตน
" ตูม " เสียงะเิดังขึ้นที่ตันเถียนของตน จูเม่ยเสียนเร่งปรับสมดุลในร่างกายทันที
" จักรพรรดิ์ขั้นที่ห้ารึ " นนท์พึมพำ
" ท่านพี่ " จูเม่ยเสียนส่งยิ้มหวานให้กับนนท์
" ท่านพี่เสียนเอ๋อร์อยากกลับบ้าน " นนท์พยักหน้า
" ไว้สร้างเรือเหาะขั้นเทพสำเร็จข้าจะพาเ้ากลับบ้านของเรา " จูเม่ยเสียนพยักหน้า
" ท่านพี่ เสียนเอ๋อร์มิอยากกลับสำนัก " นนท์ครุ่นคิด
" แม้นเ้าอยากจะไปข้าก็มิให้เ้าไปดอก " นนท์คว้าร่างบางมานั่งตัก แล้วจุมพิตที่ปากอิ่มอย่างดื่มด่ำ
" ศิษย์พี่ใหญ่เกิดเื่แล้ว " เ้าหนึ่งะโส่งเสียงอย่างดัง
" เกิดอันใดขึ้น " นนท์เอ่ยถาม
" สำนักหงษ์เพลิง สำนักระฆังทอง สำนักัวารี มาเพื่อจับตัวท่าน " นนท์พยักหน้า
" เสียนเอ๋อร์เ้าอยู่ที่นี่ " จูเม่ยเสียนส่ายหน้า
" ข้าจะไปกับท่าน " นนท์พยักหน้า แล้วเร่งไปยังตำหนักเ้าสำนัก
" มาแล้วรึไอ้สาระเลว " เฒ่ากงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นหน้าของนนท์
" คารวะผู้าุโทุกท่าน " นนท์ประสานสองมือรอบทิศ
" เ้ากล้าดีเช่นไรจึงได้ลงมืออย่างหนักกับหลีไท่ตี้ " นนท์มองยังชายชรา
" ท่านหลี ข้ากับมันมีเื่บาดหมางกันมาก่อนให้ข้าจัดการมันก่อน " ชายชราสำนักัวารีเอ่ยขึ้น
" ให้ข้าจัดการมันก่อน มันฟาดฝ่ามือใส่ทิซาเฟยจนเจ็บสาหัสมันต้องชดใช้ " ชายชราจากสำนักระฆังทองเอ่ยขึ้น
" พวกเ้าทุกคนมาที่นี่เพื่อจัดการกับข้า พวกเ้ามิกลัวว่าคนทั้งแดนจักรพรรดิ์จะหัวเราะเยาะพวกเ้า หาว่าพวกเ้าเป็ผู้ใหญ่รังแกเด็กหรอกรึ " นนท์แสยะยิ้ม
" มันเป็เพียงการประมือของเด็กๆ ใยผู้ใหญ่เช่นพวกเ้าจึงได้แค้นเคือง หากพวกเ้าเลี้ยงดูเด็กๆแบบนี้ต่อไปในวันหน้า เด็กๆพวกนี้จะเป็เช่นไร " เหล่าชายชราถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ
" เอาเช่นนี้เป็ไร อีกสามเดือนข้างหน้า จะมีการประลองคัดเลือกศิษย์เข้าไปฝึกยังป่าลึกลับ ไว้ใช้งานประลองเป็สถานที่ตัดสินเป็เช่นไร " นนท์มองยังเถียนผิง
" ดี ข้าเห็นด้วย ไอ้สาระเลว เ้าจงเตรียมล้างคอของเ้าไว้ เมื่อถึงวันนั้นเ้าจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต " ชายชราทั้งสองสำนักเร่งจากไป
" ข้ามิได้้าสิ่งใดมากมาย เพียงเ้าส่งเขี้ยวัและผลึกโลหิตัให้ข้า ข้าก็จะมิเอาเื่เ้า " นนท์ยกยิ้ม
" ไอ้แก่ สองสิ่งนั้น กว่าที่ข้าจะได้มาข้าต้องลงทุนอย่างหนักในการสังหารอสูรสามตา นั่นคือสิ่งที่ข้าควรได้รับเป็รางวัล หาใช่คนเช่นเ้าที่มาทีหลังแล้วบอกว่าเป็ของตน " นนท์มองยังร่างชายชรา
" หึ สองสิ่งนั้นมันเป็ของข้าและเป็ของสำนักัวารี " ชายชรายังคงยืนยัน
" หึ มิว่าจะพูดอย่างไรเ้าคงมิยอมเลิกราสินะ " นนท์จ้องตาของชายชรา
" เ้าว่ากรงขังนั่นแข็งแกร่งพอที่จะขังเ้าได้รึไม่ " ชายชราถึงกับโกรธจนเืขึ้นหน้า
" ไอ้สาระเลว " นนท์วาดมือส่งกรงอักขระเต๋าลอยไปหายังชายชรา
" ไอ้ชั่ว และสำนักชั่ว พวกเ้าคอยดู เื่นี้มิจบลงง่ายๆ " ชายชราทะยานร่างหลบหนีกรงอักขระเต๋าอย่างรวดเร็ว
" เ้าสำนัก ข้าว่าศิษย์ชั่วเช่นนี้มิควรให้อยู่ที่สำนัก เพราะมันจะนำพาหายนะมาสู่สำนัก ข้าขอให้ท่านทำลายวรยุทธของมันแล้วขับมันออกจากสำนัก " เฒ่ากงเอ่ยขึ้น
" เฒ่ากง ใช่ ข้าก่อเื่ไว้มากมาย แต่มันก็เป็เื่ปกติของยุทธภพอยู่แล้ว มิเหมือนลูกหลานตระกูลกงของเ้านี่ ที่วันๆมิอยู่ที่ห้องฝึกก็อยู่ที่ตระกูลของตนจึงมิได้ไปก่อเื่ก่อราวข้างนอกนั่น " นนท์ยกยิ้ม
" หากจะไล่ข้าออกจากสำนัก ข้าขอถามเ้า ข้าสร้างสิ่งต่างๆให้สำนักมากมายเช่นนี้ข้ามิมีความดีความชอยเลยรึ " นนท์จ้องยังเฒ่ากง
" หากสำนักไล่ข้าออก สำนักแห่งนี้อีกมินานก็คงล่มสลาย เพราะคนเช่นเ้ามีอยู่ทั่วสำนัก " นนท์มองยังเถียนผิง
" พอเถิด ข้าได้ตัดสินใจแล้ว ศิษย์พิเศษโจวนนท์จะยังเป็ศิษย์ของสำนักจักรพรรดิ์ต่อไป และสำนักจะปกป้องศิษย์โจวนนท์ให้ถึงที่สุด " เฒ่ากงถึงกับตะลึงเพราะตนมิคาดคิดว่าเ้าสำนักจะกล้าขัดความ้าของตน
" สำนักจักรพรรดิ์เห็นที จะมีเ้าสำนักคนใหม่ " เฒ่ากงทะยานร่างจากไป
" อาจารย์โจว ท่านกลับไปก่อน " นนท์พยักหน้าแล้วเร่งไปยังตำหนักโอสถ
" ข้า้าหัวใจพยัคฆ์ขาว เืเต่าทอง " นนท์ร่ายรายชื่อของสมุนไพรให้กับผู้าุโที่ตำหนักฟัง
" อาจารย์โจวท่านจะหลอมโอสถอันใดรึ " นนท์ยกยิ้ม
" โอสถฝืน์ " ผู้าุโถึงกับตาค้าง
" จริงรึ " นนท์พยักหน้า
" อาจารย์โจว นี่สมุนไพรที่ท่าน้า " นนท์รับสมุนไพรแล้วเร่งไปยังบรรพตั
" พวกเ้าเฝ้าด้านนอกไว้ " เหล่าลูกสมุนพยักหน้า
" เสียนเอ๋อร์เริ่มกันเถิด " นนท์เรียกเตาหลอมโอสถออกมา และกลั่นไขกระดูกของตนเพื่อเป็ส่วนผสมของโอสถ แล้วเริ่มทำการหลอมโอสถฝืน์
" ติ้ง " นนท์พยักหน้า
" โอสถฝืน์ ยี่สิบห้าเม็ด " นนท์พึมพำ แล้วเริ่มหลอมโอสถต่อ
" โอสถฝืน์ทั้งหมดสองร้อยเม็ด แบ่งให้สำนักร้อยเม็ดน่าจะเพียงพอ " นนท์จ้องยังขวดหยก
" ศิษย์พี่ใหญ่ เหล่าผู้าุโมา " นนท์เดินออกจากถ้ำของตน
" ผู้าุโทุกท่าน นี่คือโอสถฝืน์ร้อยเม็ด " เหล่าผู้าุโต่างตกตะลึง
" โอสถฝืน์นี้จะทำให้ทุกท่านทะลวงพลังขั้นใหญ่ได้โดยมิมีข้อแม้ " เหล่าผู้าุโต่างมือไม้สั่นเมื่อรับขวดหยกจากนนท์
" อาจารย์โจว ท่านพูดจริงรึ " นนท์พยักหน้า
" ข้าจำได้ว่าราวพันปีที่แล้วมีการนำโอสถฝืน์เข้าประมูล ถูกเ้าตระกูลเฉินประมูลไป " นนท์พยักหน้า
" ผู้าุโ ครานั้นต้องใช้ผลึกปรานสรรพสิ่งมากมายเพียงใด " นนท์เอ่ยถาม
" ร้อยห้าสิบล้านผลึกปรานสรรพสิ่ง " นนท์พยักหน้า
" ตระกูลเฉินช่างร่ำรวยยิ่งนัก " นนท์พึมพำ
" ผู้าุโทุกท่าน นี่เป็โอกาสดีที่จะทะลวงขั้นพลัง " เ้าสำนักพยักหน้ารับเอาโอสถ
" อาจารย์โจว ครานี้ก็พอที่จะสู้กับตระกูลกงได้ " นนท์พยักหน้า
" ข้าจะกลับไปทะลวงขั้นพลัง " เหล่าผู้าุโต่างเร่งกลับไปยังตำหนักของตน
" ศิษย์พี่ใหญ่ จะเกิดารึ " เ้าหนึ่งเอ่ยถาม
" ใช่ เฒ่ากงนั้นกลับไปยังตระกูลของตน ข้ำคาดเดาว่าคงจะไปจัดเตรียมกำลังเป็แน่ " นนท์พึมพำ
" พวกเ้าไปเอาโอสถกายาัเงินไปให้ยังเหล่าศิษย์ชั้นล่าง " นนท์เดินกลับเข้าถ้ำของตน
" เสียนเอ๋อร์ " นนท์คว้าเอวมาเข้ามาพร้อมประทับจูบอันดูดดื่ม
" เอ่อ " นนท์ถึงกับสะดุ้ง หันกลับมองยังต้นเสียง
" น้องหญิงฉี " จูเม่ยเสียนเดินเข้าหาฉางกุ้ยฉี นนท์ยืนมองสองสาวพูดคุยกัน
" ท่านพี่ ท่านออกไป ข้าจะพูดคุยกับน้องหญิงฉี " นนท์ยกยิ้ม แล้วเดินเข้าหาฉางกุ้ยฉี คว้าร่างบางเข้ามากอดพร้อมประทับจูบที่ปากอิ่มของนางอย่างแ่เบา
ฉางกุ้ยฉีพลันแตกตื่น เนื้อตัวสั่นระริก ทั้งจิตใจยังกระเจิดกระเจิง นนท์ถอนจูบออกแล้วผินกายเดินไปยังโถงถ้ำ
" ครืน " นนท์ลอยตัวดูทัณฑ์์ของเหล่าผู้าุโ
" ราชันย์จักรพรรดิ์ขั้นกลางร้อยคน " นนท์พึมพำ
" ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านว่าจะสู้ตระกูงกงได้รึไม่ " เ้าหนึ่งเอ่ยถาม
" ย่อมได้ " เหล่าสมุนต่างพยักหน้า
นนท์ทะยานร่างออกตรวจยังค่ายกลต่างๆ พบเห็นเื่ราวที่มิอาจรับได้ เพราะเหล่าศิษย์ของตระกูลต่างๆนั้น ได้เข้ายึดครองค่ายกลไว้ และทำร้ายร่างกายเหล่าศิษย์ที่มิมีสังกัด โดยที่มีผู้าุโทำเพียงยืนดู
ปรานชีวิตล่องลอยเข้าครอบร่างของเหล่าศิษย์ที่ถูกทำร้ายไว้ นนนท์มองยังเหล่าศิษย์ที่ลงมือทำร้าย
" พวกเ้าช่างกล้า " นนท์เอ่ย
" ไอ้หนุ่ม เ้าเป็เพียงศิษย์สายนอกมิมีสิทธิเข้าใช้ค่ายกล " นนท์พยักหน้า
" เหตุใดข้ามิมีสิทธิ์ ข้าเป็ผู้ที่สร้างค่ายกลนี้ ข้าย่อมมีสิทธิ์ " เหล่าผู้าุโหลายตระกูลต่างหน้าเสีย
" เ้าเป็ถึงผู้าุโของสำนัก แต่กลับกีดกันศิษย์สำนัก แม้นจะเป็ศิษย์สายนอกแต่ก็ยังเป็ศิษย์ของสำนัก " นนท์กวาดตามองยังเหล่าศิษย์ทั้งหลาย
" ดีเหมือนกัน ครานี้คงได้เก็บกวาดสำนักให้สะอาดเสียที " นนท์พึมพำ
" พวกเ้ายังมิเคยเข้าไปทดสอบภยในค่ายกลใช่รึไม่ " นนท์ยกยิ้มแล้วผสานจิตไปยังศิลา
" วิ้ง " ร่างของเหล่าชายชราจากหลายตระกูลล่องลอยเข้าไปยังค่ายกลิญญาอสูร
" อ้าก " เสียงร้องคร่ำครวญดังระงมทั่วทั้งสำนัก
" วิ้ง " ร่างของเหล่าชายชราถูกส่งออกมาในสภาพที่ปางตาย และมิมีการฟื้นฟูร่างกาย
" พวกเ้าจงนำไอ้แก่พวกนี้ออกไปจากที่นี่ " เหล่าศิษย์ต่างเร่งพาร่างของเหล่าชายชราออกไป
" พวกเ้าเข้าใช้งานได้ " นนท์ยกยิ้มไห้กับเหล่าศิษย์สายนอก
" ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่ " นนท์พยักหน้า เร่งไปยังค่ายกลทอสอบกาย
" เหมือนกันเลย " นนท์พึมพำ
" เหตุใด พวกเ้าจึงมิให้ ศิษย์ที่เหลือเข้าทดสอบกาย " นนท์เอ่ยถาม
" หีึ สวะเช่นพวกนั้นหาได้มีความสำคัญไม่ " นนท์พยักหน้า หลิ่วตามองยังเหล่าผู้าุโทั้งหลาย ที่มาจากหลายตระกูล
" ดี " นนท์พยักหน้า ผสานจิตเข้ากับศิลา นำร่างของเหล่าศิษย์ที่อยู่ภายในค่ายกลทดสอบกายออกมา
" ครานี้เป็ทีของพวกเ้าเข้ารับการทดสอบกาบบ้าง " นนท์ยกยิ้ม
" วิ้ง " ร่างของเหล่าผู้าุโราวยี่สิบคนถูกศิลานำเข้าไปยังค่ายกลทดสอบกาย
" อ้าก " เสียงร้องออกมาจากปากของเหล่าผู้าุโทั้งยี่สิบคน ทั้งกระดูกทั่วร่างยังแตกสลาย คงเหลือเพียงกายเนื้อที่ยังมีลมหายใจ
" วิ้ง " ร่างที่แหลกเหลวของเหล่าผู้าุโถูกศิลานำออกมา
" พวกเ้าพาพวกมันออกไปจากที่นี่ " นนท์เอ่ยด้วยเสียงอันดัง
" ครานี้ พวกเ้าก็เข้ารับการทดสอบได้ " นนท์ยกยิ้มให้แล้วเร่งไปยังเขาที่วางบ่อน้ำสรรพสิ่ง
" ไม่มีผู้ใดมาที่นี่ " นนท์พึมพำ
" อาจารย์โจว ข้าได้ยินมาว่า ท่านจัดการกับเหล่าผู้าุโของจระกูลต่างๆ ท่านมิกลัวรึ " นนท์หันมองยังต้นเสียง
" คารวะผู้าุโ " นนท์ประสานสองมือ
" ผู้าุโ หากทำแล้วต้องมานั่งกลัว ข้าคงมิทำ " ผู้าุโท่านนั้นพยักหน้า
" เอาล่ะ เื่ราวในสำนักแม้นข้าจะมิได้ยุ่งเกี่ยวแล้ว แต่ก็ยังเฝ้าดูอยู่ห่างๆ " นนท์พยักหน้า
" ผู้าุโ สำนักจักรพรรดิ์นั้นปัญหามากมายยิ่งนัก " นนท์ถอนใจหนัก
" ใช่ " ชายชราผู้นั้นอันตรธานหายไป
" กลับดีกว่า " นนท์เร่งทะยานร่างกลับไปยังบรรพตัในทันใด
" ท่านพี่ ท่านมาแล้ว " นนท์จ้องมองยังสองสาว
" เสียนเอ๋อร์ ฉีเอ๋อร์ ข้ามาแล้ว " นนท์นั่งลงที่โต๊ะ
" ศิษย์พี่ใหญ่ ข่าวที่ท่านจัดการกับเหล่าผู้าุโของหลายตระกูลดังทั่วสำนักแล้ว " นนท์พยักหน้า
" เ้าคิดว่าเช่นไร " นนท์เอ่ยถามเ้าสิบ
" ข้าว่าอีกมินานได้เกิดศึกแน่ " นนท์พยักหน้า สะบัดมือเรียกขวดหยกออกมามากมาย
" นี่เป็โลหิตั พวกเ้าแจกจ่ายให้ศิษย์ชั้นล่างและตัวพวกเ้าคนละสามหยด แล้วเร่งดูดกลืนเสีย อย่างลืมว่า ต่างคนคอยพิทักษ์ซึ่งกัน " สมุนทั้งหกถึงกับหลั่งน้ำตา
" พวกเ้าร้องไห้เพราะเหตุใด " นนท์เอ่ยถาม
" ศิษย์พี่ใหญ่ พวกข้าดีใจที่เลือกติดตามท่าน " นนท์ยกยิ้ม แล้วโบกมือไล่สมุนทั้งหก
" น้องหญิงฉี เ้ายังมิเคยหลอมโลหิตของท่านพี่ใช่รึไม่ " ฉางกุ้ยฉีงุนงง
" โลหิตของท่านพี่นั้น เสมือนโลหิตของั ข้าว่าเวลานี้โลหิตของท่านพี่นั้นแข็งแกร่งเทียบได้กับัวัยฉกรรจ์แล้ว " ฉางกุ้ยฉีมองใบหน้าของนนท์ด้วยสิเน่หา
" ฉีเอ๋อร์ " นนท์ยื่นมือลูบที่แก้มเนียนของฉางกุ้ยฉี
" เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ท่านยัง้านางรึ " จูเม่ยเสียนถลึงตาใส่นนท์
" ข้า " นนท์ได้แต่ยิ้มเจื่อน ทั้งสามได้พูดคุยถึงเื่ราวต่างๆ จนเวลาล่วงเลยไปถึงสามชั่วยาม
" ครืน " นนท์พยักหน้า
" เ้าหนึ่งถึงเ้าหก ต่างทะลวงขั้นพลังจักรพรรดิ์ได้แล้ว " นนท์พยักหน้า
" ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าทะลวงขั้นพลังได้แล้ว " เ้าหนึ่งเร่งเข้ามารายงาน
" ดี " นนท์โยนขวดหยกใส่น้ำปรานสรรพสิ่งให้สมุนทั้งหก
" นี่คือโอสถฟื้นฟูร่างกายชั้นเลิศ พวกเ้ารักษามันให้ดี และใช้เท่าที่จำเป็ " เหล่าสมุนทั้งหกคุกเข่าสองข้างที่พื้น นนท์โบกมือยกร่างทั้งหกขึ้น
" ข้าบอกแล้วมิใช่รึ มิให้ทำเช่นนี้ " สมุนทั้งหกพยักหน้า
" ศิษย์ที่เหลือเป็เช่นไรบ้าง " นนท์เอ่ยถาม
" ราวสองร้อยคนที่ทะลวงพลังขั้นจักรพรรดิ์ได้ ส่วนที่เหลือราวพันห้าร้อยคนเป็ปฐมจักรพรรดิ์ขั้นสูงสุด " เ้าหนึ่งรายงาน
" ดี " นนท์ครุ่นคิด
" หากเร่งทะลวงพลังเร็วเกินไป จะทำให้ร่างกายมิสมบูรณ์ พวกเ้าจงพาศิษย์ทั้งหมดไปยังค่ายกลทดสอบกาย แล้วอยู่ที่นั่นหนึ่งวัน " สมุนทั้งหกเร่งออกไปอย่างรวดเร็ว
5K
