โซ่รักหัวใจเถื่อนเล่ม1 [ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย]-จบแล้ว

        [เหวินเป่า]

        [ห้องพยาบาล]

        ผมกะพริบตาถี่เพื่อพยายามลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่หลากหลายเพราะเมื่อผมได้เห็นอาร์มกำลังนั่งกุมมือของผมอยู่ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยนั้นมันทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะระบายยิ้มออกมาเบา ๆ ในขณะเดียวกันอาร์มเองเขาก็ส่งยิ้มหวานให้กับผมเหมือนกันและอาร์มยังสอดมือของเขาประสานเข้ากับมือของผมอย่างแนบแน่นอีกด้วย ก่อนที่เขาจะถามผมออกมาทั้งที่น้ำตายังคลอเบ้าอยู่

        "เหวินเป่า? คุณเป็นยังไงบ้างครับ? คุณเจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ?"

        ผมเอื้อมมือของผมขึ้นไปเช็ดน้ำตาที่กำลังจะไหลนองผ่านสองแก้มใสให้กับอาร์มอย่างแผ่วเบาแล้วผมก็ตอบอาร์มกลับไปพร้อมรอยยิ้มที่จริงใจ

        "ผมไม่เป็นไรครับ"

        "แล้วเกิดอะไรขึ้นกับคุณครับทำไมอยู่ ๆ คุณถึงได้เป็นลมเอาง่าย ๆ แบบนั้นล่ะครับ"

        อาร์มถามผมพร้อมกับขมวดคิ้วเป็นปมเหมือนกำลังกังวลเรื่องของผมผมจึงตอบเขากลับไปอย่างตรงไปตรงมา

        "เอ่อ! ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับแต่พักนี้ผมรู้สึกว่าผมมักจะเวียนหัวอยู่บ่อย ๆ เวลาที่ต้องอยู่ในที่แคบ ๆหรือในที่ที่มีคนรุมล้อมเยอะ ๆแต่...ผมคิดว่า...บางทีผมอาจจะแพ้อากาศร้อนก็ได้ครับ"

        "ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมจะลงไปหาอะไรเย็นๆ ที่ศูนย์อาหารมาให้คุณดื่มนะครับ คุณจะได้รู้สึกดีขึ้น"

        หมับ!!!

        ผมคว้าข้อมือของอาร์มเพื่อรั้งเขาไว้ก่อนที่เขาจะเดินจากห้องพยาบาลไปแล้วผมก็ถามเขาออกไปอย่างออดอ้อนว่า

        "อาร์ม? ให้ผมไปด้วยนะครับ"

        "เอ่อ...คุณจะเดินไหวเหรอครับ?"

        อาร์มมองผมด้วยสีหน้าและแววตาห่วงใยและผมก็ปลื้มมากจนหลุดลุคด้วยการหัวเราะและยิ้มกว้างออกมาทันทีก่อนที่ผมจะตอบเขากลับไปเบา ๆ

        "หึ...เพื่ออาร์ม ผมสบายมากครับผมไหวอยู่แล้ว"

        "ก็ได้ครับ"

        อาร์มตอบผมพร้อมกับพยักหน้าและผมก็ตอบเขากลับไปด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง

        "ขอบคุณครับ"

        ผมยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจเมื่อผมรู้สึกว่าตอนนี้อาร์มได้เปิดใจให้กับผมบ้างแล้ว และผมก็ค่อย ๆ ยื่นมือของผมไปกุมมือของอาร์มไว้พอหลวมๆ ซึ่งเขาก็ไม่ได้มีท่าทีต่อต้านผมแต่อย่างใด ซ้ำเขายังมีท่าทางเขินอายผมด้วยซ้ำและผมก็คิดว่านี่เป็นสัญญาณเริ่มต้นที่ดีมากสำหรับความรักความสัมพันของเรา จากนั้นเมื่อผมก็เป็นฝ่ายฉุดมือของอาร์มให้เดินตามผมออกจากห้องพยาบาลไป

        แต่อนิจจาโชคกลับไม่เข้าข้างผมเลยเพราะพอผมจูงมืออาร์มออกมาพ้นประตูห้องพยาบาล เหม่ยอิงก็ก้าวเข้ามายืนขวางทางเดินด้วยสีหน้าบึ้งตึงซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไรแต่ว่าเธอในขณะที่ผมกำลังจ้องหน้าของเธออย่างไม่เข้าใจเธอกลับหันไปจ้องหน้าอาร์มด้วยความไม่พอใจอยู่สักพักแล้วเธอก็เดินเข้ามาเกาะแขนของผม พร้อมกับเรียกผมออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

        "เหวินเป่า"

        เหม่ยอิงยื่นมืออีกข้างของเธอข้ามไปผลักอกของอาร์มให้ถอยออกห่างผมก่อนที่เธอจะโผเข้ามากอดครอบครองผมเอาไว้ทั้งตัวอย่างเต็มแรง

        พรึบ!!!

        แต่ตอนนี้ผมไม่ได้ห่วงตัวเองสักนิดเลยเพราะผมเป็นห่วงอาร์มมากกว่า เนื่องจากอาร์มกำลังยืนน้ำตาคลอจ้องมองดูเหม่ยอิงกอดผมอย่างแอบอิงอยู่ไม่ไกลเขายืนอยู่ห่างจากผมแค่เพียงช่วงแขนเท่านั้น

        แต่ยิ่งอาร์มแสดงอารมณ์อ่อนไหวมากเท่าไหร่เหม่ยอิงก็ยิ่งกอดผมอย่างแนบแน่นมากขึ้นเหมือนเธอกำลังจงใจประชดอาร์มอยู่

        ซึ่งผมก็ไม่ได้นิ่งดูดายผมพยายามแกะมือของเธอออกจากตัวของผมอยู่ตลอดเวลาเลยเหมือนกันแต่ดูเหมือนว่าเธอจะยิ่งเพิ่มแรงกอดกระชับผมแน่นขึ้นและแน่นขึ้น ก่อนที่เธอจะยื่นริมฝีปากสีแดงสดของเธอเข้ามาประทับลงบนริมฝีปากของผมเบาๆ แล้วเธอก็เริ่มทำทีเป็นออดอ้อนผมต่อหน้าของอาร์มต่อ

        "เหวินเป่าขา? ขอบคุณนะคะที่คุณไม่เป็นอะไร คุณรู้ไหมว่าเหม่ยอิงเป็นห่วงคุณแทบแย่แน่"

        "เหม่ยอิง? คุณมาได้ยังไงเนี่ยปล่อยผมได้แล้ว แล้วคุณมากอดผมไว้ทำไม ปล่อยผมสิ"

        ผมตวาดเหม่ยอิงออกไปเบา ๆเพื่อเป็นการปราบเธอ แต่เธอก็ไม่สนใจที่จะฟัง เพราะเธอยังกอดและออดอ้อนผมอย่างต่อเนื่อง

        "เหวินเป่าขา? เหม่ยอิงคิดถึงคุณนะคะ คุณรู้ใช่ไหมว่าเหม่ยอิงรักคุณมากน่ะ"

        "ปล่อยผมได้แล้ว แล้วก็เลิกพูดบ้าๆ ได้แล้วเหม่ยอิง เลิกมโนสักที"

        ผมตวาดเหม่ยอิงอีกครั้งและดังมากเลยจนอาร์มที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังมีสะดุ้ง พร้อมกันนั้นผมยังตัดสินใจผลักเธอออกจากตัวของผมด้วย จนเธอล้มฟุ๊บลงไปนั่งแหมะอยู่บนพื้น

        ผลั่ก! ฟุ๊บ!

        ทันทีที่ผมเป็นอิสระจากเหม่ยอิงผมก็หันไปคว้าต้นแขนของอาร์มให้หันกลับมาหาผม เพราะตอนนี้อาร์มกำลังยืนหันหลังให้ผมอยู่

        หมับ

        "อาร์ม? "ผมหลุดอุทานเรียกอาร์มออกไปด้วยความตกใจเมื่อผมเห็นน้ำตาของเขาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างแต่อาร์มกลับแสดงอาการตอบสนองผมกลับมาด้วยการตบหน้าผม

        เพี๊ยะ!

        "ฮึก ฮึก ฮึกต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับผมอีก ผมไม่ชอบคนไม่มีความริบผิดชอบอย่างคุณ"

        อาร์มตวาดออกมาเสียงดังลั่นพร้อมทั้งร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนแต่ผมก็ยังคงพยายามปลอบประโลมอาร์มด้วยการเอื้อมมือไปกุมมือของอาร์มขึ้นมาจูบเบาๆ...จุ๊บ...จากนั้นผมก็บอกอาร์มออกไปเบา ๆ อย่างใจเย็นว่า

        "อาร์ม? แต่ผมอยากยุ่งกับคุณเพราะผมชอบยุ่งกับคุณ ผมก็อยากรับชอบคุณด้วย และที่มากกว่านั้นผมยังอยาก..."

        "พอสักทีเถอะ เพราะผมไม่อยากเกี่ยวข้องกับคุณผมไม่อยากยุ่งกับคุณอีกแล้ว ฮึก ฮึก"

        อาร์มตวาดผมออกมาเสียงดังทั้ง ๆ ที่เขายังยืนร้องไห้สะอื้นตัวโยนอยู่ที่เดิม

        "อาร์ม! "

        ผมเค้นเสียงเรียกอาร์มออกไปด้วยความตกใจเพราะผมเป็นห่วงสุขภาพของเขา ผมไม่ต้องการให้เขาร้องไห้เพราะมากขนาดนี้

        "ผมเกลียดคุณ!ผมเกลียดคนเจ้าชู้มักมากอย่างคุณ! "

        อาร์มตวาดผมออกมาเสียงสั่นรัวพร้อมกับมีอาการตัวเกร็งอย่างผิดปกติจนผมต้องรีบเอื้อมมือไปประคองไหล่ของเขาไว้จนในที่สุดเขาก็ลุ้มฟุ๊บลงมาบนไหล่ของผม และหมดสติไปทันที

        ฟุ๊บ!!!

        "อาร์ม! "

        ด้วยความที่ผมตกใจมากผมจึงรีบช้อนอุ้มอาร์มขึ้น และพาเขาวิ่งออกจากอาคารเรียนไปอย่างรวดเร็ว โดยที่ผมไม่คิดที่จะหันกลับไปสนใจเหม่ยอิงอีกเลยแล้วผมก็พาอาร์มมาขึ้นรถของผมที่จอดอยู่ใต้อาคารเรียน ก่อนที่ผมจะรีบพาเขาส่งโรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่อยู่เยื้องๆ กับโรงเรียน

        [ 30นาทีผ่านไป ณ.โรงพยาบาล]

        เมื่อผมพาอาร์มมาส่งถึงมือหมออย่างปลอดภัยแล้วผมก็รีบโทรหาเพื่อนสนิทของอาร์มอย่างไอแอมทันทีเพื่อแจ้งเหตุด่วนให้เขาได้รับรู้ก่อนใคร และเพียงแค่สิบนาทีหลังจากนั้นไอแอมก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาผมที่หน้าห้องฉุกเฉินพร้อมกับพ่วงไซมอนเพื่อนของผมมาด้วยอีกคน

        หลังจากนั้นเราสามคนก็ต่างรอคอยฟังข่าวของอาร์มจากหมออย่างจดจ่อและเพียงแค่สิบนาทีให้หลัง หมอก็ผลักประตูห้องฉุกเฉินออกมา และถามหาญาติของอาร์มด้วยสีหน้าเครียดๆ ซึ่งไอแอมก็รีบเสนอหน้าบอกหมอตัดหน้าผมทันทีว่า...เขาเป็นญาติของอาร์มแล้วหมอก็เชิญไอแอมให้เข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของหมอ เพื่อเข้าไปรับฟังอาการของอาร์มในฐานะญาติและขณะที่ไอแอมเดินตามหมอไปนั้น ผมก็เห็นไซมอนเดินตามหลังไอแอมกับหมอไปติด ๆส่วนผมก็ได้แต่ยืนรอต่อไป เพราะผมไม่รู้เลยว่าผมควรทำยังไงดี

        ผมเดินไปเดินมาอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินพร้อมกับหมั่นคอยก้มลงไปมองดูหน้าปัดนาฬิกาข้อมือทุกๆ ห้านาที จนตอนนี้เวลาผ่านไปถึงสามสิบนาทีแล้วและก็เป็นสามสิบนาทีที่ทำให้ผมยิ้มได้เพราะผมเห็นอาร์มผลักประตูเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินพร้อมกับไอแอมและไซมอน

        พลั่ก

        และพออาร์มเดินมาถึงจุดที่ผมยืนรอเขาอยู่เขาก็หยุดและจ้องหน้าผมนิ่งน้ำตาคลอจนผมต้องรีบถามเขาออกไปอย่างร้อนรนและด้วยความห่วงใยว่า

        "อาร์ม? คุณเป็นยังไงบ้างครับ?หมอบอกรึเปล่าครับว่าคุณเป็นอะไร?"

        "ฮึก ฮึก ผมมันเป็นคนประหลาดผมมันไม่เหมือนใคร ผมมันไม่ปกติ ฮึก ฮึก"

        อาร์มร้องไห้สะอื้นและพูดจาวกวนจนผมฟังไม่รู้เรื่องแล้วอาร์มก็สะบัดหน้าวิ่งหนีผมไปเลย โดยที่ผมยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

        ฟิ้ว!!!

        "อาร์ม!! รอผมด้วยครับ! "

        ผมตะโกนเรียกอาร์มไล่หลังเขาไปแต่เขาก็ไม่ยอมหยุดรอผมเลย และผมก็ไม่ได้วิ่งตามเขาออกไปอยู่ดีเพราะตอนนี้ไอแอมเดินมายืนขวางหน้าของผมเอาไว้ และเขากำลังยืนจ้องหน้าผมเหมือนที่อาร์มทำเมื่อสักครู่นี้ไม่มีผิดจนผมต้องเอ่ยถามไอแอมออกไปอย่างร้อนรนปนกังวลว่า

        "คุณไอแอมครับ? อาร์มเป็นอะไรไปครับ? ทำไมอาร์มยังร้องไห้ไม่หยุดอีกล่ะครับ?คุณหมอได้บอกรึเปล่าครับว่าอาร์มเป็นอะไรไป?"

        ไอแอมก็ร้องไห้สะอื้นออกมาไม่ต่างจากอาร์มเมื่อสักครู่นี้เลยแล้วไอแอมก็หาว่าผมเป็นต้นเหตุที่ทำให้เพื่อนของเขาร้องไห้อีกด้วย

        "ฮึก ฮึกที่อาร์มมันเป็นแบบนี้ก็เพราะคุณนั่นแหละ...รั่วเหวินเป่าที่อาร์มมันเอาแต่คิดว่าตัวเองประหลาดก็เพราะคุณทำให้มันคิดแบบนั้น ฮึก ฮึก"

        "ล ...แล้วผมผมทำอะไรผิดเหรอครับ? ทำไม..."

        "เงียบ! แล้วก็หุบปาก!"

        "เอ่อ! ครับ"

        ผมรีบหุบปากเงียบทันทีแต่ไอแอมก็ยังไม่ได้พูดอะไรต่อเลย นอกจากยืนสะอื้นร้องไห้จนตัวโยนโดยมีไซมอนยืนมองอยู่ห่างๆ ด้วยท่าทางใจเย็นมาก และก่อนจากไป ไอแอมยังมีน้ำใจฝากฝังรอยนิ้วมือของเขาประทับไว้บนหน้าของผมอีกด้วย

        เพี๊ยะ! ฟิ้ว!

        "What?"

        ผมอุทานออกมาด้วยความไม่เข้าใจเมื่ออยู่ ๆ ผมก็โดนตบโดยไม่ทราบสาเหตุ ผมไม่เข้าใจอะไรเลยจริง ๆจนตอนนี้ผมเริ่มจะสับสนกับท่าทางของพวกเขาสองคนมากขึ้นเรื่อย ๆแต่ในขณะที่ผมกำลังยืนนิ่งอย่างมึนงงอยู่นั้น ไซมอนก็เดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าของผม พร้อมกับจ้องหน้าของผมนิ่งก่อนที่เขาจะยกยิ้มออกมาเล็กน้อย ซึ่งจะว่ายิ้มเยาะเย้ยก็ไม่เชิง แต่ถ้าจะให้เหมาะน่าจะเรียกว่า...ยิ้มเหยียดๆ เหมือนผมเป็นตัวตลกมากกว่า...

---------------------------------------------------------

sundog