ผู้ชายของเจ้าพ่อ 3+4 [Flowers of Satan+หวานใจเจ้าพ่อ]-จบแล้ว

                [ธารา]

                หลังจากที่ผมได้บอกลาและสั่งเสียพี่ชายของผมแล้ว ผมก็พาร่างกายที่อ่อนแรงของผมเดินออกมาจนถึงด้านหน้าห้องของเขา แล้วผมก็แจ้งให้กับลูกน้องทุกคนได้ทราบว่า

        "ผมเสียใจด้วยนะ...ตอนนี้นายใหญ่ของพวกคุณจากไปแล้วผมอยากขอร้องให้พวกคุณทุกคนช่วยกันจัดงานศพให้กับนายใหญ่อย่างสมเกียรติด้วยโปรดนำพาร่างของนายใหญ่ของเรากลับบ้านด้วยเพราะผมคิดว่าเขาคงอยากจะกลับไปนอนพักผ่อนอยู่ที่บ้านเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต"

        จากนั้นผมก็เดินผ่านกลุ่มลูกน้องออกไปอย่างเชื่องช้าจนถึงหน้าโรงพยาบาลแล้วผมก็รู้สึกถึงแรงกระตุกที่แขนของผม ก่อนที่ผมจะหันไปตามแรงดึงรั้งนั้นและผมก็เห็นพี่แทนไทยืนร้องไห้สะอื้น พร้อมกับถามผมเสียงสั่นเครือว่า

        "นายน้อยกำลังจะไปไหนครับ?"

        ผมระบายยิ้มอ่อน ๆให้กับคนสนิทที่แสนซื่อสัตย์ แล้วผมก็ตอบเขากลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและแผ่วเบาว่า

        "ผมกำลังจะไปอุทิศตนเพื่อสร้างความดีครับ"

        ผมบอกเขาไปตามความจริงและเขาก็ถามผมกลับมาปนเสียงสะอื้นว่า

        "นายน้อยครับ? ฮึก ฮึก ผมไม่รู้ว่านายน้อยกำลังคิดจะทำอะไรแต่ผมอยากให้นายน้อยช่วยอยู่เป็นขวัญและกำลังใจให้กับลูกน้องจนกว่าเราจะจัดการเรื่องงานศพของนายใหญ่เสร็จก่อนได้ไหมครับ"

        แทนไทยืนก้มหน้าเพื่อรอคำตอบจากผมและผมก็ปฏิเสธเขากลับไปเสียงเรียบว่า

        "ไม่ได้หรอก...เพราะตอนนี้น้ำกำลังขึ้นผมจะต้องรีบไปตักก่อนที่มันจะลด และในช่วงที่ผมไม่อยู่ผมฝากพี่ช่วยดูแลทุกอย่างแทนผมด้วยนะ ส่วนเรื่องงานของฟ้าครามมาตินจะช่วยดูแลแทนชั่วคราวไปก่อน จนกว่าจะมีเจ้าพ่อคนใหม่มารับช่วงต่อจากฟ้าคราม"

        ผมยืนจ้องมองใบหน้าที่เศร้าสร้อยของลูกน้องผู้ซื่อสัตย์อย่างภาคภูมิใจและเขาก็ถามผมออกมาอีกครั้งว่า

        "นายน้อยครับ? บอกผมหน่อยได้ไหมครับว่านายน้อยจะไปไหน พวกเราเป็นห่วงนายน้อยนะครับขอเพียงนายน้อยสั่งพวกเรามาว่านายน้อยต้องการจะทำอะไรพวกเราทุกคนยินดีที่จะรับใช้นายน้อยอย่างซื่อสัตย์ครับพวกเรายินดีที่จะปกป้องนายน้อยด้วยชีวิตครับ"

        "ขอบคุณมากนะครับ แต่ว่าครั้งนี้ผมต้องการจะทำมันด้วยตัวเองครับ"

        "นายน้อยครับ...แล้วนายน้อยจะกลับมาหาพวกเราอีกเมื่อไหร่ครับ?"

        "ทันทีที่ผมเสร็จธุระสำคัญถ้าผมยังมีชีวิตอยู่ ผมจะกลับมาครับ"

        "นายน้อย? "

        "ฝากดูแลหมอเรียวและ...เขาคนนั้นแทนผมด้วยนะพี่แทนไท"

        ผมฝากเอ่ยปากฝากฝังคนรักของพี่ชายและคนที่ผมรักให้แทนไทดูแลแทนผม

        "นายน้อย!!! "

        ผมค่อย ๆ หันหลังเดินห่างออกไปจากพี่แทนไทและลูกน้องทุกคนไปเรื่อยๆ คล้ายกับคนที่ไร้จุดหมายปลายทาง แต่ใครจะรู้ว่าที่ผมต้องทำแบบนี้เพราะผมมีจุดมุ่งหมายที่แน่วแน่อยู่ในใจของผมแล้ว

        ผมเดินออกมาเรื่อย ๆ จนถึงบริเวณโซนด้านหน้าโรงพยาบาลและผมก็กำลังจะเดินข้ามถนนไปอีกฝั่ง แต่ผมก็ได้ยินเสียงของคนคุ้นเคยเอ่ยทักทายผมมาจากด้านหลังและผมยังรู้สึกว่าเขากำลังยกปืนขึ้นมาขู่ผมด้วย

        แกร๊ก

        "คิดจะหนีความผิดอย่างนั้นเหรอ?มันจะง่ายเกินไปหรือเปล่าธารา? "

        เสียงของไม้ผู้ชายที่ผมรักหมดหัวใจดังขึ้นอย่างดุดันและเสียงนั้นก็ทำให้ผมตัดสินใจที่จะหยุดเดิน แต่ผมไม่ได้หันกลับไปมองดูเขาเพราะผมรู้อยู่แล้วว่าเป็นไม้ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมืดมากจนแทบมองไม่เห็นอะไรเลยแต่ผมก็จำเสียงของเขาได้อย่างแม่นยำ และผมก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรเขา

        แต่พอผมหยุดนิ่งและเงียบไม้ก็สั่งผมออกมาเสียงดังเหมือนเขากำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ว่า

        "ยกมือขึ้น! แล้วยอมมอบตัวซะธาราอย่าบังคับให้ผมต้องวิสามัญคุณ"

        คำพูดของเขามันบาดลึกเข้ามาทั่วทั้งใจของผมคำพูดที่ฟังดูคมกริบดั่งใบมีดมันกรีดใจของผมจนผมรู้สึกเหมือนกับว่าผมกำลังจะตายในอีกไม่ช้าแล้วแต่ผมก็ยังพยายามบังคับเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นไหวพร้อมกับถามเขากลับไปเพื่อให้ตัวเองเจ็บใจเล่นว่า

        "ฮึ! ถ้าผมไม่ยอมทำตามที่คุณสั่งคุณจะฆ่าผมเหรอ? "

        "ใช่! เพราะฉะนั้นยกมือขึ้นซะแล้วยอมให้ผมจับกุมคุณแบบง่าย ๆ เถอะ มันจะส่งผลดีต่อลมหายใจอันมีค่าของคุณ"

        น้ำเสียงที่ไม้พูดกับผม มันสื่อความหมายได้ชัดเจนมากว่าเขา...ไม่มีเยื่อไยอะไรให้ผมอีกต่อไปแล้วและผมก็ตอบเขากลับไปอย่างชัดถ้อยชัดคำเหมือนกันว่า

        "ฮึ! ขอโทษนะครับผมคงทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะผมมีธุระสำคัญต้องไปทำ ผมขอตัวนะครับ"

        "หยุดอยู่ตรงนั้น!ไม่อย่างงั้นผมยิง! "

        เมื่อผมได้ยินไม้ข่มขู่ผมออกมาอีกครั้งผมก็ตัดสินใจหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาก่อนที่ผมจะจู่โจมเขาอย่างรวดเร็วด้วยการเคลื่อนตัวเข้าไปล๊อคตัวของเขาไว้พร้อมกับตบปืนในมือของเขาจนหลุดออกตกลงบนพื้น

        แล้วผมก็จับมือของเขาไขว้หลังเอาไว้เพียงมือข้างเดียวของผมจากนั้นผมก็ใช้มืออีกข้างคลำหากุญแจมือจากตัวของเขาจนผมได้กุญแจมือของเขามาครอบครอง

        แล้วผมรีบคล้องกุญแจใส่ที่ข้อมือของไม้ไว้หนึ่งข้างก่อนที่ผมจะลากเขาไปล็อคไว้กับรั้วโรงพยาบาล

        กริ๊ก!!!

        "ผมรู้ว่าคุณกำลังเสียใจเรื่องพ่อของคุณอยู่และตอนนี้ผมเองก็กำลังรู้สึกไม่ต่างจากคุณหรอก เพราะผมก็เพิ่งจะเสียพี่ชายที่เป็นทุกอย่างของผมไปเมื่อกี้นี้เองผมเลยอยากบอกคุณว่า...ผมเองก็เสียใจมากไม่ต่างจากคุณเลย รวมถึงเรื่องพ่อของคุณด้วย...ผมเสียใจด้วยนะ"

        ผมจ้องมองทุกรายละเอียดบนใบหน้าที่หล่อเหลาของไม้เพื่อที่จะบันทึกไว้ในหน่วยความทรงจำของผมให้ได้มากที่สุดแต่แล้วไม้ก็ตวาดผมกลับมาโดยไม่แคร์ความรู้สึกของผมว่า

        "ไม่ต้องมาเสแสร้งทำเป็นว่าเสียใจหรอกเพราะผมไม่เชื่อว่าคนเลวอย่างคุณจะเสียใจเป็น ผมไม่เชื่อว่าคนเลวอย่างคุณจะรู้สึกผิด"

        เขาจ้องหน้าผมนิ่งด้วยสีหน้าแดงก่ำและน้ำตาคลอจนผมรู้สึกสะเทือนใจแต่ผมก็ข่มความเจ็บปวดไว้ในใจ และบอกเขาออกไปตามความจริงว่า

        "ไม้? ผมไม่ได้เป็นคนฆ่าพ่อของคุณแต่ที่มือของผมต้องเปื้อนเลือดของท่าน เพราะผมเป็นคนพาท่านหนีความตายมาหลบอยู่ในห้องนอนของผมแต่ว่า...สุดท้ายผมก็ไม่สามารถยื้อชีวิตของท่านเอาไว้ได้เพราะอาการของท่านรุนแรงเกินกว่าคนอายุมากอย่างท่านจะทนได้ผมขอโทษนะ...ที่ช่วยพ่อของคุณไว้ไม่ได้"

        ไม้ยกยิ้มเหมือนกับยิ้มประชดผมก่อนที่เขาจะด่าทอผมออกมาด้วยคำที่เขาไม่เคยใช้กับผมมาก่อนเลย

        "ฮึ!!! ไอ้คนชั่ว...ไอ้คนเลว...ไอ้ระยำ...ถ้าคิดจะแก้ตัวหน้าด้านๆ แบบนี้ ก็ยอมให้ฉันจับแกสิ แล้วแกค่อยไปแก้ตัวในชั้นศาลแทนแต่ศาลคงไม่โง่เชื่อคำแก้ตัวง่อย ๆ ของแกหรอกนะ ในเมื่อหลักฐานมันชัดเจนขนาดนั้นน่ะ"

        แววตาที่เขามองผมล้วนเต็มไปด้วยความเกลียดชังจนผมต้องนิ่งและชั่งใจอยู่นาน ก่อนที่ผมจะยกยิ้มพร้อมกับตอบเขากลับไปว่า

        "ฮึ...ถึงคุณจะไม่เชื่อผมก็ไม่เป็นไรหรอกเพราะผมจะไม่แก้ตัวกับคุณอีกในเมื่อผมพูดอะไรไปคุณก็ไม่เชื่อผมอยู่ดีถ้าคุณอยากจะคิดว่าผมฆ่าพ่อของคุณ ก็ตามใจคุณเถอะ แต่ผมมีสิ่งหนึ่งที่อยากจะขอร้องคุณผมอยากขอร้องให้คุณช่วยปล่อยหมอเรียวไปจะได้ไหมเพราะหมอเรียวไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับกระเป๋ายาบ้าใบนั้นเลยหมอเรียวแค่โชคร้ายที่เข้ามาหาผมในเวลานั้นพอดี แต่ที่เขาเปิดกระเป๋าใบนั้นเพราะเขารู้เท่าไม่ถึงการณ์ เขาคิดว่าเขาจะเก็บไว้ให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจเขาเลยซวย คุณปล่อยเขาไปเถอะ แล้วโยนความผิดทุกอย่างมาให้ผมแทนผมจะรับมันไว้เองคนเดียว"

        "ฮึ...แกไม่ต้องห่วงหรอก ตอนนี้ฉันกำลังหาหลักฐานเพื่อช่วยหมอเรียวอยู่เพราะฉันไม่เชื่ออยู่แล้วว่าเขาจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้ายาเสพติด ถึงหมอเรียวจะเป็นคู่หมั้นของแกแต่เขาก็เป็นคนดี เขาไม่ได้เลวแบบแก แกไม่ต้องห่วงหรอก หน้าที่ของฉันคือคอยช่วยคนดีและจับกุมคนชั่วอย่างแกไปลงโทษตามกฎหมายอยู่แล้ว"

        พอผมได้ฟังไม้พูดออกมาแบบนี้ผมก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก เพราะผมคิดว่าอย่างน้อยเขาก็ยังเชื่อว่าหมอเรียวบริสุทธิ์ถึงเขาจะไม่เชื่อว่าผมบริสุทธิ์ก็ตาม และผมก็ตัดสินใจที่จะเดินจากผู้ชายที่ชื่อไม้ไปในที่สุดแต่ว่าในระหว่างนั้นจ่าโจ้กับนายตำรวจอีกสี่ห้านายก็วิ่งเข้ามาพอดี

        และพวกเขาก็ต่างพากันยืนจ้องหน้าของผมนิ่งโดยไม่ทำอะไรผมเลย พวกเขาไม่ได้ยกปืนขึ้นมาข่มขู่ผมเหมือนอย่างที่ไม้ทำตรงกันข้ามพวกเขากลับมีท่าทางเหมือนกำลังกลัวผมอยู่ ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะกลัวผมทำไมในเมื่อตอนนี้ผมไม่ได้มีอาวุธติดตัวอยู่เลย

        แต่ผมก็ไม่ได้สนใจว่าพวกเขาจะมีท่าทางต่อผมยังไงเพราะผมยังมีเป้าหมายสำคัญรอให้วิ่งชนอยู่ข้างหน้า ผมค่อย ๆ หันหลังให้กับไม้และเหม่อมองออกไปที่ท้องถนนเหมือนเดิม ก่อนที่ผมจะเอ่ยปากบอกกับไม้ว่า

        "ผมฝากคุณช่วยรีบหาหลักฐานเร็ว ๆด้วยนะครับ หมอเรียวจะได้พ้นมลทินสักที...ผมไปนะครับ"

        ผมเดินจากเขาไปช้า ๆด้วยหัวใจที่กำลังจะแตกสลายเต็มทน ผมก้าวเดินข้ามถนนไปเรื่อย ๆ อย่างเชื่องช้าเพราะว่าผมยังอาลัยอาวรณ์เขาอยู่ แต่ในทุกย่างก้าวของผมผมยังคงได้ยินเสียงของเขาตะโกนข่มขู่ผมอยู่ตลอดเวลา

        "หยุดนะธารา ถ้าแกก้าวขาออกไปแม้แต่ก้าวเดียวฉันยิงแกแน่"

        และผมก็ตัดสินใจตะโกนบอกเขาออกไปอีกครั้งว่า

        "ถ้าคุณคิดว่าผมเลวนักคุณก็ยิงผมเถอะ ผมไม่โกรธคุณหรอก เพราะผมรักคุณ"

        ผมยังคงก้าวขาเดินข้ามถนนไปโดยไม่คิดที่จะหยุดรอฟังหรือตอบโต้อะไรไม้อีกแล้ว และผมก็ไม่ได้สนใจว่าไม้เขาจะข่มขู่ผมว่ายังไงแต่ผมก้าวขาออกไปเรื่อย ๆ จนเกือบจะถึงริมถนนอีกฝั่งอยู่แล้ว แต่แล้วผมก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดข้างๆ หูของผม

        ปั้ง!!

        อึก!

        ผมรู้สึกว่าต้นแขนของผมมันเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันทีหลังจากสิ้นเสียงปืนนัดนั้นและผมก็ยกมือขึ้นมากุมหัวไหล่ของผมเอาไว้เพื่อช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวด ก่อนที่ผมจะเดินต่อไปเรื่อยๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ จนผมมาถึงอีกฝั่งของถนนในที่สุด แต่ว่าหูของผมยังคงได้ยินเสียงของพวกเขาคุยกันดังแว่วข้ามถนนมาว่า

        "ผู้กองครับ? นั่นมันปืนผมนะครับ แล้วผู้กองเอาปืนของผมไปยิงเขาทำไมครับ? ถ้าเขาเอาเรื่องผมขึ้นมา ผมอาจจะติดคุกหัวโตเลยก็ได้นะครับ"

        "ก็มันเป็นฆาตกรฆ่าพ่อของผมแล้วทำไมผมจะยิงไม่ได้ แล้วพวกคุณมัวยืนรออะไรกันอยู่ล่ะ รีบไปจับเขาไว้สิ เขากำลังจะหนีไปแล้วเห็นไหม?"

        "ผู้กองครับ? เดี๋ยวผมช่วยไขกุญแจมือให้ผู้กองก่อนนะครับพอดีพวกเรามีเรื่องด่วนจะมารายงานให้ผู้กองทราบครับ"

        "เรื่องด่วนอะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับจับธาราหรอกไปจับเขาไว้สิ"

        "แต่เรื่องนี้สำคัญมากครับเพราะตอนนี้ทีมสืบสวนของเราได้หลักฐานชิ้นสำคัญในห้องนอนของคุณธารามาแล้วครับเราจึงอยากให้ผู้กองดูก่อนและช่วยพิจารณาคดีนี้ใหม่ด้วยครับ"

        "เว้ย...งั้นก็รีบปล่อยผมสักทีสิวะ"

        "ครับ ๆ "

        ผมฝืนยิ้มออกมาเบา ๆ ทั้งๆ ที่ผมกำลังปวดแผลมาก แต่พอผมได้ยินพวกเขาบอกว่า...พวกเขาหาหลักฐานชิ้นสำคัญได้แล้วผมก็อดที่จะยิ้มออกมาด้วยความดีใจไม่ได้เพราะอย่างน้อยหมอเรียวก็กำลังจะพ้นข้อกล่าวหาแล้ว...

*****

ซันด๊อก