ยามเย็นหลังปิดร้านบรรยากาศภายใน "The Memory Brew" ่ไร้ผู้คนช่างดูอ้างว้างผิดกับความวุ่นวายเมื่อก่อนหน้านี้ แสงสลัวจากหลอดไฟหน้าประตูทอดเงายาวผ่านกระจกเข้ามายังเคาน์เตอร์ไม้ที่นัทสู้รบมาทั้งวัน นัทในร่างของฝ้าย ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยสภาพหมดแรง เขาถอนใจยาวอย่างเหน็ดเหนื่อยจนสุดปอด พลางเอื้อมมือไปบีบนวดต้นคอตัวเองเบาๆ เขารู้สึกถึงความปวดเมื่อยที่ขาลามขึ้นมาจนถึงแผ่นหลัง สาเหตุเพราะรองเท้าส้นสูงที่เขาต้องพยายามทรงตัวอยู่บนนั้นมานานนับหลายชั่วโมง
ความอ่อนล้าของร่างกายเริ่มโจมตีนัท เขาเริ่มตระหนักได้ว่าการขยับร่างกายที่คิดว่าเบาบาง ก็ไม่ได้สบายเหมือนอย่างที่เขาคิด ตอนนี้มือและขาของเขากลับสั่นระริกจากการที่เขาพยายามฝืนหักโหมใช้ร่างกายของฝ้ายแบบผู้ชายจนกล้ามเนื้อต่างๆ เริ่มล้าจนเขาััได้
นัทรู้สึกว่าความอ่อนล้าที่เกิดขึ้นนี้ ไม่ได้หยุดแค่เพียงร่างกายนี้เท่านั้น แต่กำลังส่งผลกับเขาทางด้านจิตใจด้วย
ขณที่นัมกำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง นัทใสะดุ้งสุดตัว เขาจำเสียงรองเท้าที่กระทบกับพื้นได้ดี... แต่ถึงแม้จะเป็เสียงเดิมแต่จังหวะ และน้ำหนักการเดินได้เปลี่ยนไป ไม่ใช่จังหวะการเดินของตัวเขาเองที่เขาคุ้นเคย
แม่มดในร่างของนัทค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากเงามืดอย่างช้าๆ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างตกกระทบลงบนใบหน้าคมเข้ม... นัทจ้องมองร่างเก่าของตัวเอง ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ร่างนั้นเดินตรงเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างาม แถมด้วยเสน่ห์ลุ่มลึกที่นัทตัวจริงไม่เคยมี นัทรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างจากร่างเดิมที่ทำให้เขาเหมือนกำลังถูกต้องมนตร์สะกดให้ตรึงอยู่กับที่
"เหนื่อยมากหรือเปล่า... ฝ้าย"
น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปล่งออกมาจากลำคอนั้น ช่างกังวาล และมีเสน่ห์ แม่มดในร่างนัทเดินมาหยุดอยู่ทางด้านหลังเก้าอี้ที่นัทนั่งอยู่ ก่อนจะวางมือที่หยาบกระด้างทั้งคู่ลงบนไหล่ทั้งสองข้างของเขา นัทััได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือคู่นั้น... นัทนึกถึงฝ่ามือของเขา เป็ฝ่ามือที่เขาเคยใช้ทำทุกอย่างั้แ่เกิด ทั้งชงกาแฟ ทำงานหนัก และโอบกอดผู้หญิงที่เขารัก บัดนี้ฝ่ามือคู่นั้นกลับกำลังวางลงบนไหล่ของเขาเองในร่างใหม่ที่แสนบอบบาง
"อย่ามายุ่งกับฉัน..." นัทพยายามเค้นเสียงบอก แต่เสียงที่ลอดผ่านริมฝีปากอันบอบบางกลับสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น
แม่มดไม่ได้สนใจคำพูดของนัท แต่ในทางกลับกันแม่มดกลับเริ่มขยับนิ้วมือและค่อยๆ ลูบไล้ไปตามเส้นผมที่ปรกบ่าของนัทอย่างเบามือ ัันั้นนุ่มนวลและเย้ายวนให้เคลิบเคลิ้ม นัทเผลอหลับตาลงอย่างไม่ตั้งใจ ความคุ้นเคยจากกลิ่นกายและไออุ่นของร่างผู้ชายทำให้เขารู้สึกปลอดภัยได้อย่างประหลาด มันเป็ความสุขที่แอบแฝงไปด้วยการล่อลวง ถึงแม้นัทจะรู้ดีว่าเื้ัของการััที่เติมความสุขให้เขานี้มีเจตนาที่จะล่อลวงเขา
"ร่างกายนี้ช่างเหมาะสมกับเธอเหลือเกินนะ นัท..." แม่มดกระซิบที่ข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดใส่ทำให้นัทรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว
"เธอไม่คิดบ้างเหรอว่า การเป็ผู้หญิงก็น่าดูมีความสุขดีนะ ไหนจะมีคนคอยดูแล ไหนจะมีคนคอยปกป้อง... และที่สำคัญคือจะมีคนคอยมอบการััที่ให้ความสุขแก่เธอแบบนี้อีก"
แม่มดค่อยๆ ขยับปลายนิ้วที่หยาบกร้านของร่างผู้ชายเลื่อนผ่านจากเส้นผมลงมาเขี่ยที่เบาๆ แก้ม และค่อยๆ เลื่อนลงไปสู่คอจนมาถึงหน้าอกด้วยััอันแ่เบา นัทรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นไปทั่วร่างกาย นัทรู้สึกว่าจิตใจของเขาตอนนี้กำลังจะพ่ายแพ้ หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกวูบวาบแล่นผ่านสันหลังจนถึงฝ่ามือ เขาพยายามจะลุกขึ้นหนีเพื่อหนีไปจากการััของแม่มดที่กำลังล่อลวงเข้าอยู่ แต่อยู่ๆ ขาที่เคยมีแรงตอนนี้ก็กลับหมดแรงไปอย่างกะทันหัน ก่อนที่จิตใจของเขาจะพ่ายแพ้ เขารวบรวมสติก่อนที่จะะโออกมา
"ปล่อย... บอกให้ปล่อยไง" นัทพยายามขยับตัวขัดขืน แต่การััจากแม่มดกลับยิ่งรุนแรงขึ้น พร้อมกับเริ่มรุกรานลึกลงไปทุกที... ราวกับ้าจะหลอมละลายตัวตนของนัทให้หายไปในร่างของฝ้ายตลอดกาล
ความเงียบในร้านกาแฟดูเหมือนจะเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันในจังหวะที่เข้ากัน นัทกำลังตกอยู่ในการล่อลวงด้วยการััแห่งความเร้าร้อนผ่านอดีตร่างกายของตัวเอง โดยมีแม่มดในคราบแฟนหนุ่มผู้แสนดีเป็ผู้ควบคุมทุกอย่างอยู่
ความเงียบในร้านกาแฟก่อให้เกิดความอึดอัดขึ้น แม่มดเริ่มค่อยๆ ขยับฝ่ามือที่หยาบกร้าน เข้าไปในบราที่นัทสวมใส่อยู่ เมื่อฝ่ามือหยาบกร้านได้ัักับเนื้อิัโดยตรง นัทก็เริ่มรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังละลาย ขณะที่แม่มดเริ่มใช้ปลายนิ้วมือ ค่อยๆ เขี้ยไปที่จุดที่อ่อนไหวอย่างช้าๆ นัทไม่เคยคิดเลยว่าจุดอ่อนไหวของร่างกายผู้หญิงจะทำให้เขาสะท้านได้ถึงเพียงนี้ เขาสะดุ้งเหมือนโดนไฟฟ้าช็อคทุกครั้งที่ปลายนิ้วมือเขี้ยไปโดยจุดที่อ่อนไหว จนเขาเผลอครางออกมาในบางจังหวะ
"ร่างกายของเธอนี่... ช่างตอบสนองได้ซื่อสัตย์ดีเหลือเกินนะ" เสียงทุ้มต่ำของแม่มดกระซิบแ่เบาที่ข้างใบหู ก่อนจะแกล้งขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนนัทสะดุ้งสุดตัว
นัทรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ร่างกายของฝ้ายที่เขาอาศัยอยู่นั้นสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ ลมหายใจเริ่มติดขัดเป็่ๆ ใบหน้าของเขาเริ่มร้อนผ่าวจนแดงระเรื่อลามไปถึงลำคอ นัทพยายามจะรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีเพื่อผลักเอามือทั้งสองข้างที่กำลังซุกซนอยู่ออกไป แต่มือที่เรียวเล็กและอ่อนแรงกลับทำได้เพียงกำแขนเสื้อเชิ้ตของ 'ตัวเอง' ไว้แน่นจนยับยู่ยี่ ราวกับว่าร่างกายนี้ไม่้าให้ััที่กำลังเผชิญอยู่นั้นได้หายไป
ภายในใจของนัทเกิดาภายในจิตใจ จิติญญาส่วนที่เป็ชายหนุ่มะโสั่งการอย่างว่า 'หยุดนะ! นั่นมันร่างกายของภรรยาฉันนะ! ััพวกนี้มันเป็สิ่งที่น่ารังเกียจ!' เขาพยายามจะดิ้นรนหนีออกมาและพยายามจะรังเกียจััที่ได้รับอยู่นี้ แต่ทว่า... สัญชาตญาณของร่างกายหญิงสาวกลับมีปฏิกิริยาตอบโต้ด้วยความ้าที่ตรงกันข้ามกัน
ร่างกายของฝ้ายไม่ได้รังเกียจเลยแม้แต่นิดเดียว แต่มันกลับเรียกร้อง และ้าได้รับััจาก 'ร่างกายของนัท' ร่างของผู้เป็คนรักอย่างบ้าคลั่ง ความคุ้นเคยจากน้ำหนักมือ กลิ่นน้ำหอมจางๆ และไออุ่นที่แผ่ออกมา มันคือความถวิลหาที่ฝังลึกอยู่ในเซลล์ทุกส่วนของร่างนี้ เมื่อแม่มดเร่งจังหวะในการเขี้ยจุดอ่อนไหวขึ้น จนได้ที่ แม่มดนำมือทั้งสองออกมาจากการััเนื้อที่ซ่อนอยู่ในบรา แล้วนำมือทั้งข้างลงมาโอบกอดรัดแล้วค่อยๆ ประคองดึงนัทในร่างฝ้ายหันเข้าหาตัว นัทเผลอหมุนตัวและแอ่นกายเข้าหาอย่างลืมตัว ราวกับร่างกายหญิงสาวนี้มีความ้าเป็ของมันเองที่้าจะแนบชิดกับร่างผู้ชายเดิมที่แม่มดอาศัยอยู่
"ฉัน... ฉันไม่..."
นัทพยายามจะพูดปฏิเสธออกมา แต่ความ้าของร่างกายกลับทวีความรุนแรงขึ้น ทำให้เสียงที่พูดออกมากลับกลายเป็เสียงครางในลำคอที่ฟังดูเหมือนเขากำลังมีความสุขและ้าการััที่มากกว่านี้อีก
แม่มดในร่างนัทเริ่มยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ เมื่อเห็นเหยื่อในกำมือเริ่มยอมรับการััที่เร่าร้อน แม่มดใช้มือข้างหนึ่งที่กำลังโอบกอดย้ายมาอย่างช้าๆ มาเชยคางของนัทในร่างหญิงสาวขึ้น บังคับให้ดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสนของนัทในร่างฝ้ายจ้องมองประสานกับดวงตาของนางเอง... ดวงตาในร่างผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็ดวงตาของเขาเอง
ความรู้สึกของนัทตอนนี้เหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในก้นบึ้งแห่งตัณหาที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด จิตสำนึกที่เคยยึดมั่นในการปกป้องร่างกายของฝ้าย ความรักที่มีต่อฝ้าย และศักดิ์ศรีของตัวเขาในความเป็ชายนั้นเริ่มเลือนราง และกำลังถูกกลืนกินด้วยััอันล่อลวงนี้ทีละน้อย
แม่มดขยับใช้นิ้วโป้งของร่างนัทลูบไล้ไปตามริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกของฝ้ายอย่างแ่เบา นัทเผลอหลับตาลงอย่างไร้ทางสู้ ร่างกายหญิงสาวที่อ่อนระทวยอยู่ๆ เขาก็เผลอยกแขนอันเรียวบางมาโอบรอบลำคอที่แข็งแรงของร่างผู้ชายไว้เพื่อตามความรู้สึกที่กำลังพลุ่งพล่าน ความสับสนและย้อนแย้งกันระหว่างจิตใจที่้าจะหยุดทุกอย่างกับร่างกายที่้าการัักำลังต่อสู้กัน ในจิตใจของเขาตอนนี้กำลังทรมานที่เขาเริ่มควบคุมความ้าการััของร่างกายไม่ได้ กำแพงแห่งจิตใจของเขากำลังจะพังทลายลงต่อััที่จับต้องได้จริง
ที่กำลังมอบความสุขให้ฉันอยู่ก็คือตัวฉันเอง... มันคือร่างของฉันเอง... ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างบิดเบี้ยวเพื่อปลอบประโลมความรู้สึกผิดในใจ นัทพยายามหลอกตัวเองว่าการยอมรับัันี้คือการยอมให้ร่างที่เป็ชายที่เป็ร่างเดิมของตัวเอง ได้กลับมาดูแลและมอบความสุขให้กับร่างที่เป็ภรรยาอีกครั้ง แม้จะรู้ดีว่ามันเป็เพียงอุบายที่แม่มดใช้เพื่อหลอมละลายตัวตนของเขาให้ยอมรับความเป็ผู้หญิงเมื่ออยู่ในร่างนี้เท่านั้น
ทุกสิ่งในร้านกาแฟตอนนี้ดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ นอกจากร่างสองร่าง ที่กำลังส่งเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน แม่มดโน้มใบหน้าลงมาหานัทอย่างช้าๆ จนลมหายใจของทั้งคู่รดกันอย่างเบาๆ ลมหายใจร้อนระอุของแม่มดในร่างนัทและนัทในร่างฝ้ายปะทะปะปนกันจนแยกไม่ออกว่าเป็ของใคร นัทรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะะเิออกมาจากอก
ใบหน้าคมเข้มที่เคยเป็เขา บัดนี้อยู่ใกล้เพียงไม่กี่มิลลิเมตร นัทเผยอริมฝีปากออกอย่างช้าๆ โดยที่เขาเองก็บอกไม่ได้ว่าทำไปเพราะจิตใจของเขา้าหรือเพียงเพราะร่างกายที่กระหายการัันี้ แต่เขาคิดว่าไม่ว่าจะมาจากอะไรแต่มันก็เย้ายวนเกินกว่าที่จะเปลื่ยนใจถอยหลังกลับได้แล้ว
แม่มดเริ่มขยับริมฝีปากของร่างผู้ชายเข้าใกล้จนเกือบจะแตะลงบนกลีบปากนุ่ม นัทรับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่มองไม่เห็น ร่างกายของเขาร้อนรุ่มราวกับถูกไฟเผาผลาญจากภายใน สมองขาวโพลนไปหมดจนหลงลืมทุกสิ่ง แม้กระทั่งความตั้งใจต่างๆที่เคยมี
ในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังใกล้จะัักันเพียงอีกนิดเดียว…
ความล่อลวงในความมืดด้วยััที่แสนอันตรายนี้ จะเป็จุดจบของความเป็ชายที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต หรือเขาจะสามารถดึงสติกลับมาได้ทันก่อนที่เขาจะถล่ำลึกไปมากกว่านี้ จุดจบของการล่อลวงของแม่มดนั้นจะไปหยุดที่ตรงไหน แล้วจิตใจของนัทจะเอาชนะความ้าของััของร่างกายได้หรือไม่ ต้องปล่อยให้เวลาเป็ตัวตัดสินกันต่อไป
(จบบทที่ 10)
1K
