ตอนที่ 29 เริ่มเลย มาถ่ายทอดสดกินปลาหมึกกันเถอะ (29)
ชาวเน็ตกลุ่มนี้ดูด้วยความสนุกโดยไม่คิดอะไรมาก ทุกวันนี้พวกเขามักถูกองค์หญิงสามเล่นงาน ในที่สุดก็ได้เห็นองค์หญิงสามถูกเล่นงานบ้างจึงรู้สึกเหมือนได้รับชัยชนะ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีความสุขขนาดไหน!
แต่สวี่หลิงอวิ๋นเป็คนที่จะแบกรับความทุกข์คนเดียวงั้นเหรอ? แน่นอนว่าไม่! การถ่ายทอดสดยังคงออกอากาศอยู่! เธอเปิดระบบแชร์กลิ่นโดยตรงด้วยเจตนาร้าย!
ตอนนี้พวกคนที่หัวเราะ 'ฮ่าฮ่า' อยู่หน้าวิดีโอถ่ายทอดสดต้องทรมาน!
กลิ่นเหม็นถูกสูดเข้าไปในจมูกแบบเต็ม ๆ และกลืนเข้าไปในท้อง โอ้โห! กลิ่นเหม็นเปรี้ยว! ไม่ต้องพูดถึง!
ชั่วขณะหนึ่งความคิดเห็นบนหน้าจอก็สงบลง และมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังสามารถขบขันและเย้ยหยันได้!
“ฉันรู้ทันว่าองค์หญิงสามไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ฉันจึงชิงปิดการแชร์ั้แ่แรกแล้ว! ฮ่าฮ่า!”
"มามามา มาทานขนมปังกันเถอะ!"
“องค์หญิงสามเป็ใคร! นั่นคือท่านผู้ไม่ทนทุกข์ คุณดูการถ่ายทอดสดมานานมากแล้ว คุณดูอย่างเปล่าประโยชน์จริง ๆ!”
........
ใบหน้าของพระาาเปลี่ยนเป็สีเขียว!
เขาก็ถูกลูกสาวโจมตีด้วยเหมือนกัน! เขาถูกบังคับให้ดมกลิ่นเหม็น แม้ว่าปุ่มแชร์กลิ่นจะถูกปิดไปแล้ว แต่กลิ่นที่น่าขยะแขยงนี้ก็ยังติดอยู่ที่จมูกของเขา พระาาอาเจียนอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่พูดอะไรเลย และไปอาบน้ำก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำอย่างไม่สบาย
ก็แค่นั้นเอง ความภาคภูมิใจยังออกจากปากได้!
“ลูกสาวเราทำได้ดีมาก! ต้องให้บทเรียนแก่พวกที่เยาะเย้ยเราบ้างสิ! อ้วก!” เมื่อนึกถึงกลิ่นนั้นขึ้นมาพระาาก็อาเจียนอีกครั้งจนหมดไส้หมดพุง ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะกินอะไรไม่ลงแล้ว
“ท่านบอกว่าอึของจิ้งจอกขาวตัวน้อยตัวนี้มีพลังมาก หากเราไม่ใช้มันให้เกิดประโยชน์ ท่านคิดว่ามันจะสมเหตุสมผลไหม?”
ทันทีที่สวี่หลิงอวิ๋นกลอกตา เธอก็มีความคิดที่ไม่ดีอีกอย่างหนึ่ง
เหล่าทหารต่างก็รักและเกรงกลัวความฉลาดของนางมากในตอนนี้
สิ่งที่พวกเขาชอบคือการได้บางสิ่งมาทุกครั้งและสามารถช่วยชีวิตพวกเขาได้ สิ่งที่พวกเขากลัวกันคือ หากพวกเขาพูดอะไรไม่ถูกแล้วจะถูกองค์หญิงสามจัดการ
“มาเลย! ไปกันเถอะ!” สวี่หลิงอวิ๋นกำลังจะเริ่มต้นและลูกจิ้งจอกขาวตัวน้อยก็เช่นกัน ลูกจิ้งจอกขาวตัวน้อยเริ่มผายลม ‘ปู้ดปู้ด’ จากนั้นก็บินไปยังที่ที่แม่ของพวกมันเพิ่งบินมาด้วยความเร็วสูง ทหารเตรียมพร้อมและสวมใส่โล่ป้องกันอย่างดี ดังนั้นจึงไม่ได้รับาเ็
สวี่หลิงอวิ๋นพบกองอึเหมือนเนินเขาเล็ก ๆ อื้อหือ สะสมมากี่ปีแล้วเนี่ย!
จะมีมากขนาดนี้ได้ยังไง? ร่างกายเล็ก ๆ ของพวกมันสามารถเก็บกักไว้ได้มากแค่ไหน?
แต่ตอนนี้ยิ่งมากยิ่งดี!
สวี่หลิงอวิ๋นขอให้เครื่องยิงที่ทหารกำลังจะนำไปทำลายแล้วใส่มูลทั้งหมดลงไป "โอ้! อึพวกนี้เป็วิธียอดเยี่ยมที่สุดในการจัดการกับเอเลี่ยนปลาหมึกั์!"
“มีเพียงฉันเท่านั้นที่สามารถคิดไอเดียที่สมบูรณ์แบบได้!” สวี่หลิงอวิ๋นเท้าสะโพกและหัวเราะ 'ฮ่าฮ่า!’
เป็ครั้งแรกที่ผู้ชมเริ่มเห็นใจเอเลี่ยนปลาหมึกั์…
ฉันไม่สามารถบอกได้ว่ามันควรจะมีรสชาติยังไง เมื่อฉันคิดว่าพวกมันถูกจู่โจมโดยอึที่มีกลิ่นเหม็นแบบนี้
ความเห็นอกเห็นใจหรือความปลาบปลื้มใจ?
ดูเหมือนจะไม่ใช่ แต่มีความเห็นอกเห็นใจสำหรับความทรมานแบบเดียวกับที่เคยเจอ!
“องค์หญิงสามช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ!”
ทหารมารวมตัวกันและสรรเสริญเธอ และตดสีรุ้งก็พัดเข้าหาเธออย่างสิ้นหวัง
“โอเค ไม่ต้องพูดมาก ไปกันเถอะ!” สวี่หลิงอวิ๋นเข้าไปในเครื่องจักรกลและกำลังจะออกไป จิ้งจอกขาวตัวน้อยที่แก่กว่าไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร มันจึงตามเธอเข้าไปในเครื่องจักรกลด้วย “ก็ได้ แต่อย่ามาสร้างปัญหาให้ฉันก็แล้วกัน!”
สวี่หลิงอวิ๋นพาจิ้งจอกตัวใหญ่ออกไป แต่พวกลูกจิ้งจอกน้อยไม่ได้คิดถึงแม่จิ้งจอกของพวกมันเลย พวกมันกำลังเล่นกัดก้นกันไปมา ไม่รู้สึกเลยว่าสภาพแวดล้อมของที่นี่ไม่คุ้นเคย ไม่ใช่อาณาเขตของตัวเองและไม่ปลอดภัย
“เ้าตัวใหญ่กับลูกเก้าตัวแสนรู้มาก!” สวี่หลิงอวิ๋นมองไปยังจิ้งจอกขาวตัวใหญ่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ “ขอตั้งชื่อให้แกได้ไหม? เรียกแกว่าต้าไป๋ละกัน!”
ต้าไป๋เหลือบมองเธอและดูเหมือนจะพูดว่า ‘ชื่อที่แกตั้งให้ฉันเห่ยมากเลย แกกล้าตั้งชื่อแบบนี้ให้ฉันได้ไงเนี่ย?’
สวี่หลิงอวิ๋นตบหัวมัน "อย่ามากลอกตานะ!"
ทั้งสองออกเดินทาง ครั้งนี้โอคาซีไม่ได้ตามไปด้วย เพราะเอเลี่ยนปลาหมึกั์เหล่านี้อาจโจมตีค่ายได้ทุกเมื่อ
สวี่หลิงอวิ๋นมีความคิดชาญฉลาดมากมาย และเมื่อประกอบกับความแข็งแกร่งของเธอแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่จำเป็ที่จะต้องติดตามเธอไป
สวี่หลิงอวิ๋นขับเครื่องจักรกลไม่ถึงสิบนาที ก็เห็นปลาหมึกั์บินได้และต้าไป๋ที่นั่งข้างเธอก็เห็นมันด้วย ตาของมันเริ่มเป็ประกายราวกับว่ามันกำลังเห็นเหยื่อ และตื่นเต้นจนะโลงจากเครื่องจักรกลแล้วจะไปต่อสู้กับปลาหมึกั์
“เฮ้ ฉันบอกเลยนะเ้าตัวเล็ก มันยากเกินไปหน่อยที่จะจัดการกับพวกนี้ ด้วยความแข็งแกร่งของแก พวกมันแข็งแกร่งระดับ 6 ดาว แล้วแกล่ะเท่าไหร่? สูงสุดก็สี่ดาว! แค่อยู่กับฉันเถอะ!”
สวี่หลิงอวิ๋นเยาะเย้ยต้าไป๋ ฝีเท้าของมันไม่ช้าเลยและมุ่งหน้าไปยังเอเลี่ยนปลาหมึกั์
ต้าไป๋ยังไม่มั่นใจ แต่เมื่อมันลืมตาขึ้นอีกครั้ง พระเ้าช่วย! ด้านหลังมีเอเลี่ยนปลาหมึกั์เยอะมาก!
สวี่หลิงอวิ๋นก็เปิดพัดลมระบายอากาศด้วย คราวนี้ถึงเวลาแล้ว!
มันสามารถตัดสินความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ด้วยประสาทััในการดมกลิ่น เมื่อเปิดพัดลมระบายอากาศ เอ๊ะ! ทำไมอีกฝ่ายถึงเป็ระดับปรมาจารย์!
หรือพูดตามตรงว่าเตรียมพร้อมรับมือ!
ต้าไป๋ซื่อสัตย์ สวี่หลิงอวิ๋นหยิบเครื่องยิงออกมา "เด็กดี จับตาดูให้ดี! ผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแกอยู่ที่นี่แล้ว!"
แน่นอนว่าต้าไป๋รู้ว่ามีอะไรอยู่ในนั้น มันฉลาด แต่มันคืออึของฉันเนี่ยนะ? โอ้พระเ้า! เหยื่อแสนอร่อยเหล่านี้จะยังกินได้ไหม?!
แน่นอนฉันรู้เมื่อดึงมันเอง อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ! หนวดที่น่าอร่อยแบบนี้นี่แหละห้ามกินเด็ดขาด!
ต้าไป๋นอนอยู่บนเบาะและมองไปข้างหน้า สวี่หลิงอวิ๋นยกยิ้มแล้วเล็งเครื่องยิงไปที่กลุ่มอาหารที่ไร้เดียงสา มีเสียงดัง 'ตู้ม! '
อึเหล่านี้กระจัดกระจายออกเหมือนดอกไม้ที่เทพธิดาโปรยปราย ซึ่งทั้งหมดถูกโปรยลงบนร่างของเอเลี่ยนปลาหมึกั์ที่ยังคงวิ่งอยู่ข้างหน้า และฝีเท้าของเอเลี่ยนปลาหมึกั์เหล่านี้ก็หยุดชะงักทันที
สวี่หลิงอวิ๋นรีบปิดพัดลมระบายอากาศ และเห็นว่าเอเลี่ยนปลาหมึกั์ตัวที่โดนเหมือนเป็โรคลมชัก พวกมันเขย่าหนวดอย่างบ้าคลั่งและพยายามส่ายหัวเพื่อสลัดอึออก
ในขณะเดียวกันกลิ่นเหม็นก็เริ่มลาม นี่มันเยี่ยมมาก!
เอเลี่ยนปลาหมึกั์จำนวนมากถูกรมควันเต็ม ๆ จนเป็ลมล้มลงกับพื้นและไม่ขยับเขยื้อน มองเห็นฟองสีขาวแปลกประหลาดออกมาจากปากของมัน อาเมน!
ส่วนเอเลี่ยนปลาหมึกั์ที่อยู่ด้านหลัง พวกมันถูกทำให้หนีเอาชีวิตรอดจากกลิ่นเหม็น ตัวที่อยู่ด้านหลังหนีรอดไปได้และตัวที่อยู่ด้านหน้าก็พยายามวิ่งเร็วขึ้น!
เป็เื่ที่ดี เพราะตัวที่อยู่ด้านหลังและวิ่งช้าจะถูกตัวที่อยู่ด้านหน้าวิ่งเร็วทับจนตาย กองกันเป็ชั้น ๆ พวกมันถูกสังหารไปเกือบหนึ่งในห้าของทั้งหมด…
“แกเห็นหรือยัง? นี่คือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของแก!”
สวี่หลิงอวิ๋นปรบมือหัวเราะแล้วก็ตบหัวต้าไป๋อีกครั้งและพูดว่า 'น่ารักจริง ๆ'
ต้าไป๋ตกตะลึง อาหารของมันแปดเปื้อนด้วยอึของมันหมดแล้ว! ฮือฮือ! แล้วจะนำอาหารไปให้ลูกได้ยังไง?!
479
