แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมาบนพื้นดินที่ปกคลุมไปด้วยหิมะบางๆ ฝูซินอี๋และกลุ่มยุวชนต่างพากันลงจากรถโดยสาร สายลมหนาวพัดโชยมา ทำให้พวกเขารู้สึกถึงความหนาวเหน็บ
เ้าหน้าที่รัฐที่ติดตามกลุ่มยุวชนมาจากเมืองเสิ่นหยาง เดินเข้าไปพูดคุยกับเ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่รออยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะกล่าวลาและขึ้นรถกลับไป
เ้าหน้าที่ท้องถิ่นเดินเข้ามาหาฝูซินอี๋และกลุ่มเพื่อน“ทุกคนรออยู่ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวคนจากหมู่บ้านจะมารับ” เ้าหน้าที่บอกและขอตัวกลับไปก่อน รอไม่นานก็มีคนจากหมู่บ้านอื่น ๆมารับยุวชนของตัวเองกลับหมู่บ้านไปหมดแล้ว
“คนอื่นไปหมดแล้ว ทำไมหมู่บ้านของเรายังไม่มารับอีก"หวังจุนบ่นออกมาเบาๆ“หิวข้าวแล้ว อยากไปถึงที่พักเร็วๆจะได้กินข้าว”
“อดทนหน่อยสิ หวังจุน”หลี่ิที่ยืนให้หวังจุนพิงพูดขึ้น“เดี๋ยวก็มีคนมารับแล้วแหละ พอไปถึงแล้วทางหมู่บ้านคงจะมีอาหารให้พวกเราได้กิน”
“แต่ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ หิวจนปวดท้องไปหมดแล้ว”หวังจุนตอบกลับ และทำหน้างอใส่สหายสมัยเด็ก
หลี่ิถอนหายใจกับความงอแงของเพื่อน“อดทนหน่อย แล้วขนมที่เตรียมมาจากปักกิ่งละ เอาออกมากินก่อนสิ"
“ขนมหมดแล้ว ฉันกินหมดไปแล้ว”หวังจุนทำหน้าเซ็ง
ฝูซินอี๋มองดูเพื่อนทั้งสองแล้วอดที่จะขำไม่ได้“ใจเย็นๆ นะ เดี๋ยวก็มีคนมารับแล้ว”
“นั่นสิ ทุกคนก็ทั้งหิวทั้งเหนื่อยเหมือนกันหมด ไม่ได้มีแต่นายที่หิวคนเดียว”สาวน้อยคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“ขอโทษนะ พอดีสหายหวังจุนคงจะหิวมากนะ นายก็อยากงอแงเลย”ฝูซินอี๋เอ่ยขอโทษยุวชนคนอื่น ๆก่อนจะหันมาพยายามปลอบใจสหาย
พวกเขายืนรออยู่ที่สถานีรถโดยสารเป็เวลานาน จนกระทั่งฟ้าเริ่มมืดลง อากาศก็ยิ่งหนาวเย็นลงไปอีก
“ทำไมยังไม่มีใครมารับเราเลยนะ”หวังจุนบ่นอีกครั้ง
“นั้นสิ รอดูอีกหน่อยหากไม่มารับจริงๆพวกเราค่อยไปหาที่นอนกันก่อน”หลี่ิตอบและเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืด เนื่องจากเป็ฤดูหนาวทำให้ฟ้ามืดเร็ว
“โอ๊ย…ทำไมถึงยังไม่มีใครมารับพวกเราอีก!กะจะให้พวกเรานอนกลางถนนในอากาศหนาวๆเลยหรือไง!”สาวน้อยคนนั้นเอ่ยด้วยความกังวล
“ไม่เป็ไรหรอก เดี๋ยวเ้าหน้าที่ก็คงจะจัดการให้นั่นแหละ หรือไม่พวกเราไปถามเ้าหน้าที่รัฐกันก่อนดีกว่า”ยุวชนชายอีกคนพยายามปลอบใจทุกคน
“ฉันหิวมากเลย รู้สึกอยากเป็ลมแล้ว”หวังจุนพูดซ้ำอีกครั้งตอนนี้เขาได้แต่นั่งกุมท้องที่ปวดเพราะความหิวของตัวเอง
“อดทนอีกนิดนะ”ฝูซินอี๋ตอบและอดสงสารเพราะไม่ได้
ขณะที่ทุกคนกำลังรู้สึกหิวและเหนื่อยล้า ก็มีเสียงรถรถแทรกเตอร์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าสถานีรถโดยสาร
“มีคนมารับเราแล้ว”เสียงคนในกลุ่มร้องขึ้น
ฝูซินอี๋มองไปที่เสียงรถรถแทรกเตอร์สีเขียวกึ่งเก่ากึ่งใหม่วิ่งเข้ามา
จากรถแทรกเตอร์คันนั้น มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ใส่เสื้อพาเหมือนกับชาวบ้านที่ทำงานเกษตร เป็ชายที่มีผิวสีแทน รูปร่างผอมเพรียว ดูมีกล้ามเนื้อ และดูแข็งแรง เขาะโลงจากรถแทรกเตอร์อย่างสบายๆ ก่อนจะเดินลงเขามาหากลุ่มยุวชนที่กำลังมองมาทางเขา
“ขอโทษทุกคนที่มาช้า”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อย“พอดีรถแทรกเตอร์ของหมู่บ้านเสีย กว่าจะซ่อมเสร็จก็ใช้เวลาอยู่นานเลย”
“ไม่เป็ไรครับ พวกเรารอได้ครับ”ยุวชนชายคนหนึ่งเดินก้าวเข้ามาตอบรับแทนคนอื่น ๆ
“รถเสียแล้วทำไมไม่หารถคันใหม่มารับพวกเรา คุณไม่รู้หรือว่าพวกเราต้องยืนรอในสภาพอากาศหนาวๆแบบนี้ไม่พอ พวกเราเดินทางมาตั้งไกล ตั้งเหนื่อยทั้งหิว”สาวน้อยคนนั้นพูดขึ้นมาอย่างหัวเสีย
ชายหนุ่มผู้ที่มารับทุกคนมองหญิงสาวที่พูดก่อนจะเอ่ยว่า“ขอโทษด้วยครับ ผมพยายามรีบแล้ว แต่หมู่บ้านของเรามีรถแทรกเตอร์เพียงคันเดียว ที่จะขับเข้ามารับพวกคุณได้"
“คุณไม่ต้องไปสนใจเธอหรอกครับ รีบพาพวกเรากลับไปที่หมู่บ้านก่อนเถอะ ตอนนี้ผมหนาวจนตัวจะแข็งแล้ว” หวังจุกล่าวและหยิบกระเป๋าสัมภาระขึ้นมาถือ
"ได้ครับ ฤดูนี้…อากาศหนาวมาก และท้องฟ้าก็ค่ำเร็วด้วย มีเื่อะไรเราค่อยไปคุยกันที่หมู่บ้าน ตอนนี้ทุกคนขึ้นรถกันก่อน”ชายหนุ่มบอกและเดินกลับไปที่รถแทรกเตอร์
ทุกคนทยอยกันขึ้นรถแทรกเตอร์อย่างเรียบร้อย ฝูซินอี๋และเพื่อนๆ ก็ขึ้นไปนั่งด้านหลังตามคนอื่น ๆ
“ระหว่างทางอาจจะะเืบ้างนะครับ”ชายหนุ่มกล่าว
“ไม่เป็ไรครับ/ค่ะ”ทุกคนตอบเป็เสียงเดียวกัน
รถแทรกเตอร์เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว เสียงเครื่องยนต์ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ลมหนาวพัดมาทำให้ใบหน้าของคุณคนช้าจากความหนาวเย็น
“หนาวจังเลย”หวังจุนบ่นออกมาและกอดตัวเองสั่นๆ
“อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็ถึงหมู่บ้านแล้ว”หลี่ิปลอบเพื่อนและถึงหวังจุนเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะใช้ตัวเองบังลมให้
ฝูซินอี๋ก็หนาวเช่นกัน นอกจากไปเที่ยวเมืองนอกกับครอบครัวและอดีตแฟนแล้ว ก็ไม่เคยเจอกับอากาศหนาวขนาดนี้มาก่อน ฝูซินอี๋รู้สึกตัวเองจนทนลมหนาวในตอนนี้ไม่ไหว เขาเปิดกระเป๋าที่ทางครอบครัวของฝูซินอี๋เตรียมของมาให้ ในกระเป๋ามีเสื้อกันหนาวอยู่อีกตัว นอกจากตัวที่ฝูซินอี๋ใส่ ฝูซินอี๋รีบเอาออกมาคลุมหัวของตัวเองและก้มตัวให้ต่ำลง เพื่อจะได้โดนลมหนาวน้อยลง
ไม่นานนัก รถแทรกเตอร์ก็แล่นเข้าสู่หมู่บ้าน ภายในหมู่บ้านเงียบสงบ เนื่องจากตอนนี้เป็ฤดูหนาวที่ท้องฟ้ามืดเร็ว และเป็ช่วยว่างงานของชาวบ้าน ทำให้ชาวบ้านส่วนใหญ่มักจะกลับเข้าบ้านพักผ่อนเร็วกว่าเวลาปกติ ทำให้หมู่บ้านดูเงียบสงบผิดจากปกติ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ของรถแทรกเตอร์ที่วิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน ที่ดังกังวานไปทั่วหมู่บ้านเท่านั้น
“ถึงแล้ว”ชายหนุ่มจอดรถและประกาศบอกเหล่ายุวชนคนเมือง
ทุกคนต่างรู้สึกตื่นเต้นและเป็กังวลที่จะได้เห็นหมู่บ้านที่พวกเขาจะต้องใช้ชีวิตอยู่ พวกเขาพยายามมองสภาพหมู่บ้าน ผ่านการวิ่งของรถแทรกเตอร์ บ้านเรือนส่วนใหญ่สร้างด้วยดินโคลนและไม้ หลังคาลาดเอียงเพื่อป้องกันหิมะ บ้านแต่ละหลังมีรั้วไม้ล้อมรอบ บรรยากาศเงียบสงบและอบอุ่น
รถวิ่งเข้ามาไม่นานก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ที่ทำจากดินโคลน
“พวกเราต้องอยู่ที่นี่สินะ”ฝูซินอี๋พูดขึ้นและเอาเสื้อกันหนาวออกจากหัว ก่อนจะมองไปรอบๆ
“มืดมากเลย ทำให้มองไม่ค่อยเห็นสภาพหมู่บ้านเลย”หลี่ิที่มองสำรวจหมู่บ้านไปรอบๆกล่าว
“หมู่บ้านหมู่นี้ดูแล้วแย่จริงๆ พวกเราจะอยู่กันได้หรือ!”เด็กสาวคนเดียวในกลุ่มกล่าวขึ้น หลังจากพยายามมอบสภาพหมู่บ้านไปรอบๆ
“เธอจะพูดอะไรควรคิดก่อนพูดนะ ตอนไปพวกเราต้องอยู่ที่นี่ และยังต้องพึ่งพาชาวบ้านในหมู่บ้าน หากมีชาวบ้านคนไหนมาได้ยิน จะทำให้ทุกคนลำบากไปกันหมด”เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปมอง
“ขอโทษด้วยนะ ที่หมู่บ้านของเราดูแย่ไปหน่อย หากพวกคุณอยู่ไม่ได้ก็คงต้องกัดฟันอยู่ต่อไป"ชายหนุ่มคนขับรถแทรกเตอร์ เดินเข้ามากล่าว
“หัวหน้าหมู่บ้าน คุณอย่าโกรธพวกเขาเลยครับ พวกเขาพึ่งมาใหม่เลยไม่รู้เื่อะไร ทำให้พูดไม่คิดกันไปบ้าง"ยุวชนชายคนหนึ่งรีบเอ่ยขอโทษชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าหมู่บ้าน
"ต้องขอโทษแทนพวกเขาด้วยนะคะ”หญิงสาวคนนั้นกล่าวขอโทษหัวหน้าหมู่บ้านอีกคน เธอไม่อยากโดยหางเลขไปกับพวกยุวชนใหม่หรอกนะ แค่นี้ทุกคนก็อยู่กันลำบากแล้ว หากทำให้หัวหน้าหมู่บ้านไม่พอใจอีก พวกเราคงลำบากมากกว่าเดิม
……………………………………………………………………………………………….
*แจ้งจะมีการติดเหรียญในตอนหน้านะคะ ฝากติดตามกันด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ
453
