“หา!!!! เ้าคือเด็กคนนั้นจริงๆ งั้นหรอ?”
เอเลน่าใมากที่รู้ว่าแกรนด์คือเด็กคนเดียวกันกับเมื่อเกือบ 10 ปีก่อน เด็กที่ไร้ซึ่งพลังที่แม้แต่คนในตระกูลก็ยังไม่้า เธอจำแววตาของเด็กชายคนนั้นในวันทดสอบพลังเพื่อเข้าสถาบันศาสตร์การต่อสู้ได้ ช่างเป็ดวงตาที่มืดมนและสิ้นหวังต่างกับตอนนี้อย่างสิ้นเชิงที่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เป็ไปได้อย่างไรที่คนผู้หนึ่งจะพลิกผันราวฟ้ากับเหว หลายปีที่ผ่านมาเขาไปทำอะไรมากันแน่? นอกจากพลังที่แข็งแกร่งแล้วยังฝึกสกิลตรวจสอบ วิชาที่ใช้เวลาเรียนที่ยาวนานอีก
“เ้าบอกว่าเป็มีพลังของนักรบธาตุสายฟ้า ตระกูลฟลูตันเป็ตระกูลผู้สืบทอดเวทย์ไฟทางสายเืไม่ใช่หรอ แล้วเ้ามีธาตุสายฟ้าได้ยังไง?”
“ข้าก็ไม่รู้” แกรนด์ตอบไปส่งๆ เพราะไม่อยากพูดถึงเื่นี้ เอเลน่ารู้สึกได้ว่าแกรนด์อึดอัดที่จะพูดเื่นี้เลยเปลี่ยนประเด็น
“เอลรอนเคยพูดถึงเ้าออกจะบ่อย แต่ไม่นึกว่าตัวจริงจะคนละเื่กับที่เขาเล่าเลย” หญิงสาวพูดชื่นชมขึ้นมา เป็คำที่เธอพูดออกจากใจจริง ในคลาสเรียนของผู้ใช้เวทย์เธอได้ยินเอลรอนพูดถึงเด็กอ่อนแอคนหนึ่งอย่างเย้ยหยันและเหยียดอย่างถึงที่สุดและยังบอกอีกว่าเป็ลูกสำส่อนที่ตระกูลเก็บมาเลี้ยง เธอไม่กล้าที่จะเอ่ยปากถามแกรนด์เื่นี้เพราะมันไม่เหมาะแน่ๆ ถ้าถามคำถามแบบนี้ขึ้นมา จากการสนทนาหลายๆ อย่างในขณะที่เดินทางกลับทั้งสองได้คุยกันหลายเื่โดยที่บ็อบเดินฟังไปเงียบๆ
“เ้าได้ที่ 1ของรุ่นใช่มั้ย?”
แกรนด์ถามขึ้นมาทั้งๆ ที่เดาคำตอบไว้ล่วงหน้าแล้ว
“ใช่แล้วล่ะ ข้าได้คะแนนสูงสุดทุกวิชา” เอเลน่าเชิดอกขึ้นอย่างภูมิใจ
“แล้วทำไมเ้าไม่สังกัดหน่วยทหารในเมืองล่ะ?”
“ข้าชอบอิสระน่ะ อยากศึกษาเกี่ยวกับเื่ยามากกว่า มีกองกำลังทั้งจากเมืองและกองกำลังต่างๆ มาชวนข้า ข้าก็ปฏิเสธไปทั้งหมด ทุกวันนี้หลังจากจบการศึกษาในสถาบันก็มาหาสมุนไพรไปทดลองนี่แหละ” แน่นอนว่าทุกกองกำลังย่อม้าตัวเอเลน่าให้เข้าร่วมกับพวกเขา ด้วยความที่สามารถทะลวงคลาส 5 ได้ั้แ่อายุยังไม่ถึง 20 เป็อะไรที่พิเศษอย่างมาก แม้ว่าบางแห่งจะเสนอเงินที่สูงเท่าไหร่เธอก็ปฏิเสธไปอย่างไม่ไยดี เงินไม่มีความจำเป็กับเอเลน่ามากนักเพราะพ่อของเธอเป็หมอที่มีชื่อเสียงในเมืองกลอเซนซึ่งไม่ได้มีปัญหาเื่เงินอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เอเลน่ารู้สึกสนุกและมีความกระตือรือร้นที่จะทำก็คือการปรุงยา บางอย่างก็เป็ยาที่มีส่วนผสมประหลาดๆ ซึ่งยาแต่ละตัวต้องได้รับการทดสอบเพื่อยืนยันผลก่อน หลายปีที่ผ่านมามีชายหนุ่มมากมายที่เข้าหาเอเลน่า ทุกคนล้วนแต่กลายเป็หนูทดลองยาของเธอทั้งนั้น บางคนถึงขนาดล้มป่วยเพราะยาเป็พิษ บางคนมีอาการจากยาที่ไม่สมบูรณ์ได้รักษากันวุ่นวาย ด้วยชื่อเสียงนี้เองที่ทำให้ชายหนุ่มทั้งหลายของเมืองกลอเซนรู้สึกขยาด ถึงแม้ว่าเธอจะมีเสน่ห์แค่ไหนแต่ก็ไม่มีใครอยากเอาชีวิตไปเสี่ยง
“แล้วเ้าจะเอายังไงกับซากเ้างูตัวนี้ล่ะ?”
เอเลน่าเอ่ยถามด้วยความสงสัย เธอเองก็อยากรู้ว่าแกรนด์จะจัดการกับมันอย่างไร
“เอาพิษมันเก็บไว้น่าจะมีประโยชน์ หนังกับเขี้ยวมันเอาไปขาย ส่วนเนื้อเอาให้บ็อบ”
“เอาเนื้อไปกิน? เ้ารู้มั้ยว่าเนื้อของมันมีพิษอ่อนๆ จากตัวมันเจืออยู่ด้วย ถ้ากินเข้าไปมีหวังเพื่อเ้าได้กลับบ้านเก่าแน่”
“ทำไมข้าจะไม่รู้ บ็อบน่ะมีภูมิต้านทานพิษสูง น่าจะเป็พลังพิเศษของออร์คแดงล่ะมั้ง พิษอ่อนๆ ในเนื้อเ้านี่ทำอะไรบ็อบไม่ได้หรอก”
“ใช่ๆ พิษแค่นี้กระจอก ข้าสนเนื้อมันมากกว่า” บ็อบพูดแล้วเลียปาก เอเลน่านิ่งไปสักครู่หนึ่งแล้วหยิบยาขวดหนึ่งออกมาและโยนให้บ็อบ เ้าลองดื่มไอ้นี่เข้าไปหน่อย บ็อบทำหน้างงๆ และมองหน้าแกรนด์ เมื่อเห็นแกรนด์พยักหน้าให้ทีนึงบ็อบก็ดื่มยาสีเขียวอ่อนในขวดลงไปทันที
“เป็ยังไงบ้าง?” เอเลน่าถามอย่างสนใจ
“ฝาดๆ ไม่อร่อยเลย ไม่เห็นมีอะไร” บ็อบตอบด้วยเสียงซื่อๆ
“งั้นลองขวดนี้” เอเลน่ายื่นยาขวดสีชมพูอ่อนให้บ็อบ บ็อบจัดการดื่มมันลงไปทันที
“หืม? พลังข้าเหมือนจะเพิ่มขึ้นมาหน่อยๆ นะ” บ็อบพูดด้วยความประหลาดใจ
“สุดยอด! สุดยอดจริงๆ!” ตาของเอเลน่าเป็ประกาย เธอตื่นเต้นเหมือนเจอของล้ำค่าก็ไม่ปาน
“พิษไม่มีผลจริงๆ ด้วย ยอดไปเลย นี่ๆ ลองขวดนี้ด้วยสิ ขวดนี้ แล้วก็ขวดนี้อีก”
เอเลน่ายื่นของยาสีต่างๆ ออกมายื่นให้บ็อบ
“เ้าจะวางยาเพื่อนข้ารึไงกัน” แกรนด์ตอบด้วยน้ำเสียงห่อเหี่ยว เธอคนนี้เห็นบ็อบเป็หนูลองยาไปซะแล้ว
“ข้าว่ามันสนุกดีนะลูกพี่ เดี๋ยวพลังเพิ่ม เดี๋ยวร่างกายแข็งแกร่งขึ้น ฮิฮิ” บ็อบพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ
“ของมันแน่อยู่แล้ว ข้าปรุงยานะ อันไหนส่วนผสมที่ลงตัวจะเป็ยาที่ใช้งานได้ ข้าทำยาประเภทเดียวกันไว้หลายขวดไว้ทดลองน่ะ ขวดไหนที่ได้ผลคือขวดที่ส่วนผสมลงตัวที่สุด ที่ผ่านมาข้าใช้คนทดลองยาของข้าน่ะ พักนี้ไม่มีใครกล้าทดลองยาของข้าเลย แม้ข้าจะสัญญาว่าถ้าสำเร็จจะแบ่งยาตัวนี้ให้จำนวนมากก็เถอะ” เอเลน่าพูดดู้วยน้ำเสียงที่ห่อเหี่ยว
‘บ้าเอ้ย ใครจะอยากเอาชีวิตไปเสี่ยงกับของแบบนี้กัน ถึงยาเพิ่มพลังต่างๆ มันจะแพงมากๆ ก็เถอะ’ แกรนด์โอดครวญในใจอย่างช่วยไม่ได้ ถ้าไม่มีบ็อบอยู่ด้วยเขาคงซวยโดนหลอกให้กินยาแล้วสินะ
“ช่างเถอะๆ วันนี้ข้าตัดสินใจแล้ว ให้ข้าเข้ากลุ่มกับพวกเ้าด้วยสิ พวกเ้าจะไปล่าที่ไหนข้าจะไปเก็บสมุนไพรที่นั่นด้วย”
“เดี๋ยวๆ ที่ว่าจะเข้ากลุ่มเนี่ยเ้าจะทำอะไรให้เราได้?” แกรนด์ถามขึ้นด้วยความแคลงใจ เพราะเขารู้สาเหตุแน่นอนอยู่แล้วที่เอเลน่าอยากมาเข้ากลุ่มเพราะ้าให้บ็อบเป็หนูลองยาของเธอ คนที่ปฏิเสธทุกกองกำลังทาบทามเธอเข้าร่วมด้วยสิ่งล่อใจมากมายกลับออกปากขอเข้ามาในกลุ่มของเขาเองซะงั้น
“ข้าอยู่ระดับจอมเวทย์เชียวนะ! ถ้าไอ้ตัวแบบเ้างูนั่นโผล่มาอีกข้าก็ช่วยสู้ได้ อีกอย่าง ยาที่สำเร็จแล้วข้าก็มี ทั้งยาเพิ่มพลัง ยาฟื้นฟู ยาเสริมกาย”
“ก็ได้ๆ ถ้างั้นเรามาพบกันที่บ้านข้าทุกเช้าแล้วกัน ห้ามมาสายล่ะ นี่แผนที่แถวๆ นี้ที่ข้าทำไว้” แกรนด์ยื่นแผนที่ให้เอเลน่า
“โหยยยยย บ้านข้าอยู่ในเมืองนะ ให้เวลาเดินทางมาสักหน่อยสิ”
“ไม่รู้ล่ะ เ้าต้องมาถึงก่อน 6 โมงเช้านี่เลทให้แล้ว พวกข้าปกติแล้วจะออกล่าั้แ่ตี 4” แกรนด์กำชับด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจัง
“รู้แล้วๆ ว่าแต่ เื่ซากงูนั่นเ้าจะถลอกหนังมันยังไง ขนาดขวานของบ็อบยังไม่ทำให้ผิวมันเป็รอยด้วยซ้ำ”
“เ้าจะเข้าเมืองพอดี งั้นฝากซื้อมีดที่มันกรีดหนังของสัตว์อสูรระดับสูงได้หน่อย”
“มันแพงนะนั่น ถ้ายากนักทำไมเ้าไม่ขายเป็ตัวเลยล่ะ” เอเลน่าถึงกับส่ายหัว
“ใช่ๆ ทำไมลูกพี่ไม่ขายเป็ตัวเลย” บ็อบพูดเสริม
“ขายเป็ตัวมูลค่ามันก็ลดลงสิ”
“ขี้งกชะมัด” เอเลน่ากลอกตามองบน พูดพร้อมทำหน้าล้อเลียน
“ยุ่งน่า เื่ของข้า มาให้ตรงเวลาแล้วกัน” แกรนด์พูดแล้วทำหน้าขังใส่
“จ้าๆ อิอิ”
หลังจากที่แยกกันแล้วเอเลน่าเดินทอดน่องกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี ต่อไปนี้เธอจะมีหนูลองยาและสามารถคิดค้นยาได้รวดเร็วขึ้นอีกหลายเท่า
“์ช่างเข้าข้างข้าจริงๆ ต้องไปหาซื้อมีดให้ไอ้หมอนั่นด้วยสินะ” เธอเดินไปที่ร้านอาวุธที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ร้านเจอเ้าของร้านนั่งตรวจสอบแร่อยู่พอดี เ้าของร้านเห็นเอาเลน่าเดินเข้ามาก็ออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ายินดี
“คุณหนูเอเลน่านี่นา ลมอะไรหอบมาถึงนี่” เขาทักทายตามประสาคนที่รู้จักกัน
“ท่านลุง ข้าอยากได้มีดที่ตัดิัของพวกสัตว์อสูรชั้นสูงได้ ท่านพอมีรึเปล่า?”
“มีแน่นอน ร้านเรามีอยู่หลายเล่มเลยล่ะ เชิญตามข้าเข้ามาเลือกได้เลย” เ้าของร้านเชื้อเชิญให้เข้าไปในห้องที่มีมีดเรียงรายกันนับพันเล่ม
“ที่เรียงกันอยู่มุมนั้นเป็มีระดับสูงที่สามารถตัดผ่านและเฉือนเนื้อหนังของสัตว์อสูรระดับสูงได้ ส่วนมากพวกนักล่าชั้นยอดจะใช้กัน บางคนที่ใช้มีดสั้นเป็อาวุธก็มักจะเลือกมีดประเภทนี้ไปเป็อาวุธด้วย”
“ข้าขอเล่มนั้นแล้วกัน” เอเลน่าชี้ไปที่มีดสีดำเล่มหนึ่งที่อยู่หัวมุม เป็มีดที่มีคมด้านเดียว ความคมของมันเหมือนใบมีดโกน ปลายแหลมโค้งขึ้นได้รูป
“คุณหนูตาถึงจริงๆ มีดเล่มนี้ทำมาจากเหล็กกล้าูเาไฟ มีความคงทนเป็อย่างมาก ราคามันอยู่ที่ 250 เหรียญเงิน”
“แพงเอาเื่เลยนะเนี่ย” เอเลน่าควักเงินออกมาจ่ายค่ามีดทันที แม้ว่าเธอจะมีเงินไม่กี่ร้อยเหรียญเงิน แต่ถ้าแลกกับการได้ทดลองยานี่ไม่เป็อะไรได้ ถ้าได้ยาที่สุดยอดมาเมื่อไหร่ เงินจำนวนนี้ก็แค่เศษเงินแล้วล่ะ เ้าของร้านรู้สึกสงสัยอยู่บ้างที่เอเลน่ามาซื้อมีดอะไรแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เพราะไม่ใช่กงการอะไรของเขาอยู่แล้วที่จะไปถามข้อมูลอื่นๆ ของลูกค้า
“ท่านพ่อ ข้ากลับมาแล้ว” เธอเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับของหาของที่จำเป็เตรียมไว้
“อืม วันนี้เป็ยังไงบ้างล่ะ? ได้ของมารึเปล่า?” เห็นลูกสาวท่าทางอารมณ์ดีก็ทำให้ฮาเวิร์ดแปลกใจอยู่เหมือนกัน ปกติแล้วลูกสาวของเขาค่อนข้างที่จะหมกมุ่นอยู่กับการทำยาเสมอ
“ได้มาแล้วท่านพ่อ พรุ่งนี้ข้าจะไปอีก” เอเลน่าตอบกลับอย่างอารมณ์ดี เธอหาอะไรอยู่สักครู่ก็เดินเข้าไปในห้องของเธอเอง ฮาเวิร์ดมองลูกสาวด้วยสายตาที่ชื่นชมปนห่วงใย ลูกสาวของเขาถึงจะถูกขนานนามว่าเป็ผู้ใช้เวทย์อัจฉริยะแต่ตัวเธอกลับเลือกที่จะศึกษาเื่ยาต่างๆ ด้วยตัวเอง แทนที่จะฝึกฝนพลังซึ่งมีโอกาสที่จะก้าวหน้ามากกว่า เขาไม่ได้บังคับลูกสาวแต่อย่างใด เพราะเขาเชื่อมั่นว่าสักวันยังไงลูกสาวของเขาต้องประสบความสำเร็จในหนทางที่ตัวเองเลือกอย่างแน่นอน
บ้านของเอเลน่าเป็บ้านหลังใหญ่ หน้าบ้านมีอาคารหลังใหญ่ที่ใช้เป็สถานพยาบาลรักษาผู้ป่วย ผู้ป่วยจำนวนมากในเมืองกลอเซนเข้ารับการรักษาที่นี่โดยเฉพาะฮาเวิร์ดที่มีชื่อเสียงเป็หมออันดับต้นๆ ของเมือง มีหมอที่ทำงานในสถานพยาบาลของฮาเวิร์ดอยู่ 20คน ในการรักษาผู้ป่วยจะใช้ยารักษาตามอาการของโรคนั้นๆ แต่ผู้ที่ศึกษาวิชาแพทย์จะสามารถเรียนรู้วิชาที่เอกลักษณ์อย่างหนึ่ง นั่นคือ “ฮีล” เป็วิชาที่ฟื้นฟูทางกายภาพที่ยอดเยี่ยม สามารถรักษาาแภายนอกได้ในชั่วพริบตา แต่ฮีลเป็วิชาที่สิ้นเปลืองพลังงานมากในการใช้แต่ละครั้ง และยิ่งาแที่ใหญ่โตหรือาแที่สาหัส ต้องมีหมอมาช่วยกันฮีลพร้อมกันหลายๆ คนเลยทีเดียว ถึงฮีลจะเป็วิชาที่ยอดเยี่ยมแค่ไหนแต่ก็ฟื้นฟูได้แค่าแทางกายภาพ ไม่สามารถรักษาโรคภัยได้ ดังนั้นผู้ที่เป็หมอนอกจะฝึกการฮีลแล้วยังต้องมีความเชี่ยวชาญด้านการรักษาอื่นๆ ประกอบกับมีความรู้เื่ยาด้วย
เช้าวันถัดมา
“มาเร็วดีแฮะ เพิ่งจะตี 5 เอง” แกรนด์เอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นหญิงสาวเดินตรงมาที่บ้าน เขากับบ็อบกำลังนั่งคุยกันถึงเื่อาวุธใหม่ของทั้งสองอยู่ เห็นได้ชัดเลยว่าอาวุธของบ็อบถ้าเอาไปสู้กับสัตว์อสูรชั้นสูงแล้วมันไม่ต่างกับเหล็กดุ้นๆ เลย
“นี่ มีดเขาเ้า” เอเลน่าโยนมีดที่ซื้อมาเมื่อวานให้แกรนด์ เขาดึงออกมาจากฝักเพื่อตรวจดู ใบมีด ด้ามจับ ความคม แกรนด์ยิ้มออกมาอย่างพอใจ
“วันนี้เราจะไปที่ไหนกัน?”
“ข้าว่าจะไปล่าตัวนิ่มเกราะเหล็กน่ะ กำลังคิดแผนอยู่เลย เ้าก็เป็ส่วนหนึ่งในแผนนะ”
“ข้าต้องช่วยด้วย?”
“ใช่แล้วล่ะ ไปกันเถอะ ข้าจะพาล้างบางไอ้พวกที่คนอื่นบอกว่ามันล่ายากนักยากหนา หึหึ”
____________________________________________________________________
16K
