เมื่อถึงห้างทุกคนลงความเห็นว่าจะกินสเต็ก จึงพากันเดินไปที่ร้าน ยกเว้นมุกตระการที่ขอตัวไปล้างไม้ล้างมือก่อน หลังจากทำธุระเสร็จ สาวน้อยจึงเดินออกมาจากห้องน้ำ
...หมับ... ข้อมือบางถูกคว้าเอาไว้
"พี่มัท"
"ไปกับพี่แป๊บนึง" หนุ่มหล่อรั้งข้อมือเล็กให้เดินตาม
"เดี๋ยวๆค่ะ ปล่อยก่อน" มุกตระการบิดข้อมือออก ก่อนจะถาม
"พี่มัทจะพามุกไปไหนคะ"
"ตรงนี้เอง ไม่ไกลหรอก" ชายหนุ่มชี้ไปทางบันไดหนีไฟ
"ทำไมต้องไปด้วยคะ มีอะไรก็คุยกันตรงนี้ก็ได้"
"มุกไม่ไว้ใจพี่เหรอ" ร่างสูงถามออกมาเบาๆ
"ไว้ใจค่ะ แต่มุกไม่อยากให้คนอื่นมองเราไม่ดี เรายังเป็นักศึกษากันอยู่นะคะ" มุกตระการอธิบาย ไม่อยากให้คนตรงหน้าเข้าใจผิด
"ขอโทษที พี่คิดน้อยไปหน่อยน่ะ" มัทกรยอมรับว่าตัวเองไม่เคยคิดเื่พวกนี้ สมัยคบกับพาฝัน เขาก็เดินควงแฟนไปทุกที่แม้จะอยู่ในชุดนักเรียนมัธยมด้วยซ้ำ
"พี่แค่อยากใส่สร้อยข้อมือให้มุก" หนุ่มน้อยพูดถึงจุดประสงค์ในการตามร่างบางมา มุกตระการยิ้มออกเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มจะทำอะไร
"เอาไว้มุกใส่เองก็ได้ค่ะ เอาไว้ใส่ไปเที่ยวนะคะ ใส่บ่อยๆ มุกกลัวทำขาด"
"ตามใจมุกแล้วกัน ไปกินข้าวกันเถอะ" มัทกรส่งยิ้มบางให้ พยายามทำความเข้าใจและเรียนรู้คนตรงหน้าให้มากที่สุด สองคนจึงเดินเคียงคู่กันไปที่ร้าน
"ทำไมเดินมาคู่กัน ยังไงกันแน่คู่นี้" จารุภัทรหรี่ตามองอย่างสำรวจตรวจตรา
"มึงนี่ก็จับผิดกูจัง กูไปห้องน้ำ น้องก็ไปห้องน้ำ เดินมาด้วยกันมันแปลกตรงไหนวะ" มัทกรถามกลับ
"กูจะไปรู้เหรอ มึงแม่งทำตัวแปลกๆ"
"จะให้กูเรียกมึงพ่อให้ได้ว่างั้น"
"ป่าวววว เออ กูขอโทษ" จารุภัทรขอโทษเสียงอ่อย เมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มจะเกรี้ยวกราด
"เอ่อ ขอเผือกหน่อยได้มั๊ยพี่โจ๋ ทำไมต้องให้เฮียเรียกพ่อด้วยล่ะ มีไรกันเหรอ" มัทนาถามด้วยความอยากรู้ จารุภัทรอ้ำอึ้ง นี่มันเป็ความลับของแก๊ง
"ไม่มีอะไรหรอกครับน้องแจ พนันกันเล่นๆน่ะ คนบางคนมันปากแข็ง" จารุภัทรยอมตอบในที่สุด
"มันพนันกับเฮีย ถ้าเฮียจีบมุกเป็แฟนเฮียต้องเรียกมันว่าพ่อหนึ่งวัน"
"อ้าว" หมวยน้อยอึ้งจนพูดไม่ออก
"เฮ้อออ" เสียงอนิกถอนหายใจ
มุกตระการเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ดูไม่สบอารมณ์อย่างไม่เข้าใจ ทำไมต้องทำท่าโมโหถ้าเพื่อนรู้ว่าตามจีบเธอ หรือว่า...ไม่อยากให้ใครรู้ ความน้อยใจพุ่งพรวด มือบางบีบเข้าหากันแน่น
"ที่จริงกูอยากรอให้มันชัดเจนก่อน แล้วก็อยากพูดต่อหน้าทุกคน แต่มึงก็เร่งกูจังไอ้โจ๋ วันนี้ขาดไอ้ขุนไปคนนึงคงไม่เป็ไร" มัทกรเว้นระยะสักพัก หลุบตามองพื้นก่อนจะเสยผมไปด้านหลัง หล่อไปอีก
"กูยอมรับ กูตามจีบน้องมุก กูชอบน้อง สำหรับกู น้องเป็แฟนกูแล้ว เหลืออย่างเดียวให้มุกยอมให้กูเป็แฟน"
"ห๊ะ!!!"สามเสียงประสานกันอย่างพร้อมเพรียง อึ้งจนพูดกันไม่ออก โดยเฉพาะมุกตระการที่สวิทซ์อารมณ์ตามแทบไม่ทัน เมื่อกี๊ยังนึกน้อยใจอยู่เลย กลายเป็เขินสุดพลังกับการเปิดใจต่อหน้าเพื่อนร่วมแก๊งของคนตัวสูง
"นั่น กูว่าแล้ว" จารุภัทรเคาะโต๊ะรัวๆ
"ไปแอบจีบกันตอนไหน ทำไมกูไม่รู้เื่ ไอ้นิก!" โวยวายไม่พอ หันไปหาเื่เพื่อนข้างๆอีก
"เขาจะไปจีบกันตอนไหนมึงเสือกอะไรกับเขาฮึ มึงเป็พ่อเขารึไง" อนิกถามพลางหยิบแก้วน้ำจากพนักงานเสิร์ฟทุกคน
"พูดอย่างเน้ 555 เรียกพ่อสิลูก" จารุภัทรหันไปทางหนุ่มหล่อที่เพิ่งเดบิวท์แฟนมาหมาดๆอย่างผู้ชนะ
"ครับพ่อ ถ้าอย่างนั้นเพื่อเป็เกียรติอันสูงสุดของพ่อ มื้อนี้พ่อเลี้ยงนะครับ ขอบคุณครับพ่อ" พูดจบมัทกรจึงลุกขึ้นปรบมือ โดยมีเสียงเฮและปรบมือตามอย่างถูกใจ ทำเอาคุณพ่อไหล่แทบทรุดไปข้างหนึ่ง
"ว๊อท เดอะ ฟาค!!" จารุภัทรหลุดคำด่าเบาๆ ไอ้เพื่อนทรพี
"พ่อเลี้ยงเองก็ได้ครับ แต่มีข้อแม้...." ั์ตาเ้าเล่ห์ไปหยุดลงที่ใบหน้าขาวอมชมพู เ้าของร่างบางที่เลิกคิ้วขึ้นมองอย่างแปลกใจ
"น้องมุกต้องยอมเป็แฟนไอ้มัทนะ พ่ออยากได้ลูกสะใภ้ ฮิ้วววว" มัทกรถึงกับยอมลงนั่งคุกเข่าทำท่าคำนับฮ่องเต้ให้กับเพื่อนรักเลยทีเดียว
"ตกลงเลยมุก เราจะกินจานที่แพงที่สุดในร้านเลย ฮ่าๆๆ" มัทนาเขย่าแขน คะยั้นคะยอเพื่อน
"โธ่ เล่นอะไรกันคะเนี่ย กินข้าวเถอะค่ะเดี๋ยวมุกต้องกลับไปเรียน" มุกตระการดับฝันทุกคนที่จะได้กินฟรี
"มุกอ่ะ ไม่หนุกเลย" มัทนาบ่นกระปอดกระแปดที่เพื่อนไม่เล่นด้วย
"โอ๋น๊า อ่ะนี่มุกให้" มุกตระการหั่นหมูคุโรบุตะครึ่งชิ้นให้เพื่อนเป็การง้องอน
"หมวย! ลุกมานั่งนี่"
"แหม จะนั่งใกล้แฟนก็บอก" มัทนายอมสละที่นั่งข้างเพื่อนให้พี่ชายตัวดี มุกตระการได้แต่ทำหน้าเหวอ ห้ามอะไรก็คงไม่ทันแล้ว เพราะคนออกคำสั่งสไลด์ตัวมานั่งประชิดเธอแล้วเรียบร้อย
"อ้าว มองอะไรกัน กินดิค้าบ" มัทกรใช้ส้อมชี้ไปที่จานอาหารแต่ละคน แถมยกคิ้วสูงแกมบังคับ ส่วนตัวเองยื่นแขนไปหั่นสเต็กในจานให้ร่างบางข้างๆ
"ไม่เป็ไรค่ะ มุกทำเอง พี่มัททานเถอะ" สาวน้อยพูดเสียงเบา กระตุกแขนเสื้อคนข้างๆเป็เชิงห้าม
"อยู่กับพี่ พี่ทำให้ บริการพิเศษเฉพาะคนเป็แฟนเท่านั้น" มัทกรพูดพลางหั่นชิ้นสเต็กอย่างชำนาญ แถมช่วยเทซอสต่างๆไว้ที่ขอบจานให้ด้วย
"รีบทานเถอะ" มัทกรหันมายิ้มให้
"ขอบคุณมากค่ะ" คนตัวเล็กขอบคุณเสียงค่อย ก้มหน้าก้มตากินหลบสายตาเพื่อนร่วมโต๊ะที่มองมา
พรึ่บ...เมนูอาหารเล่มใหญ่ถูกกางขึ้นมาบังใบหน้างาม
"พวกมึงจะมองอะไรนักหนา แฟนกู กูไม่ให้มอง หมวยก็อีกคน" มัทกรสั่งเสียงเข้ม มือหนาถือเมนูอาหารไว้
"พี่มัท ไม่เอาค่ะ" มุกตระการดึงเมนูจากมือมาปิดแล้วเก็บลงที่เดิม
"พี่ไม่ชอบให้ใครมองมุกอ่ะ งั้นเอาแบบนี้" ร่างสูงเอียงตัวใช้ไหล่กว้างบังร่างบางเอาไว้จนมิด มุกตระการแกล้งทำหน้ามุ่ย วางช้อนลง เพราะไม่อยากให้ตัวเองดูเป็คนเื่มากในสายตาใคร
"ไม่เอาค่ะ ถ้าเป็แบบนี้วันหลังมุกไม่มาด้วยแล้วนะคะ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ว๊าย แฟนไม่รัก" จารุภัทรหัวเราะร่า
"ทำไมวะ ไอ้นิก กูหวงแฟนกูผิดด้วยเหรอ" หันไปถามคนที่ดูเป็กลางที่สุด
"เออ! มึงอ่ะเยอะ ไอ้เว่อ" อนิกเน้นเสียงชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะก้มลงกินต่อ ปล่อยให้มัทกรนั่งหงอยเพราะไม่มีใครเข้าข้างแม้แต่แฟนตัวเอง
หลังเลิกเรียน มัทนากลับพร้อมมุกตระการเหมือนทุกวัน ระหว่างทางสาวหมวยชวนคุยอยู่ตลอดเวลา แล้วก็เพิ่งสังเกตว่าเพื่อนสาวเหมือนมีอะไรครุ่นคิดอยู่ในใจ เพราะคำถามสุดท้ายได้แต่ความเงียบกลับมา
"มุก...คิดอะไรอยู่เหรอ" มุกตระการสะดุ้งน้อยๆ
"มุกถามอะไรหน่อยได้มั๊ย กุญแจจะไม่ตอบก็ได้นะ มุกไม่โกรธ"
"เื่ไม่ดีเหรอ หรือเฮียทำอะไรให้ไม่สบายใจรึเปล่า" มัทนาขมวดคิ้วขึ้นมาทันที
"ไม่ใช่จ้ะ คือมุกอยากถามเื่ เอ่อ...คนที่ชื่อพี่ฝันน่ะ" มุกตระการรวบรวมความกล้าพูดออกไป ทำเอาเพื่อนช่างพูดถึงกับนิ่ง มัทนาไม่แน่ใจว่าเธอควรจะพูดรึเปล่าเพราะมันไม่ใช่เื่ของตัวเอง
"เราจะเล่าเท่าที่เล่าได้ก็แล้วกันนะ" ร่างบางพยักหน้ารัวๆ
"พี่ฝันน่ะ เขาเป็แฟนเก่าเฮีย" มุกตระการเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็อดแปล๊บๆในใจไม่ได้
"ถ้าจำไม่ผิด เขาคบกันั้แ่มอสาม ตอนที่เราเจอพี่ฝันครั้งแรกเขายังผูกคอซองอยู่เลย เฮียเองก็ยังเด็ก เขาเป็เพื่อนรุ่นเดียวกัน เรียนโรงเรียนเดียวกัน รักแรกของเฮียเขา" มัทนารำลึกถึงวันแรกที่เจอแฟนเก่าพี่ชาย
"เขาก็คบกันมาเรื่อยๆ แล้วก็สอบเข้ามหาลัยมาเรียนที่เดียวกัน พี่ฝันเขาเรียนบริหารเหมือนเฮียแหละ"
"เขาสองคนตัวติดกันมาก สมัย ม.ปลายนี่เป็คู่รักไอดอลของโรงเรียนเลยนะ เพราะพากันทำคะแนนดีทั้งคู่ อาจารย์ยังชมเลย เฮียน่ะ รักแฟนมาก ตามใจเอาใจทุกอย่าง"
"พี่เขาคงสวยมากเลยใช่มั๊ย" มุกตระการวาดภาพแฟนคนแรกของมัทกรไว้ในใจ
"อืม สวยสิ น่ารักมาก ใจดีด้วย ขนาดม๊าที่หวงลูกชายยังกับอะไรยังตกหลุมรักเลย เชียร์สุดตัว 555"
"ดูแล้วก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนี่ แล้วทำไม?" มุกตระการคิดตามที่เพื่อนเล่า ไม่เห็นมีตรงไหนที่จะทำให้คนรักกันขนาดนั้นจะแยกกันไปได้
"ปัญหามันเริ่มตอนเฮียอยู่ปี 1 เทอม 2 พ่อแม่พี่ฝันเขาพาลูกนายตำรวจใหญ่มาให้ลูกสาวเขารู้จักน่ะ ก็คงอยากจะดองกันนั่นแหละ เฮียรู้เข้าอาละวาดซะคอนโดเกือบพัง พี่ฝันต้องโทรตามม๊าให้มาช่วย"
"โทรตามม๊า?" มุกตระการขมวดคิ้วสงสัย
"ก็...เอ่อ" มัทนาที่เล่าจนเพลินเริ่มรู้สึกตัวว่ามันละเอียดไปแล้ว บางอย่างเพื่อนของเธออาจจะรับไม่ได้ คุณหนูออกขนาดนี้
"เขาก็เลยเลิกกัน เื่ก็มีแค่นี้แหละ จบ" ตัดจบเลยแล้วกัน มัทนาส่งยิ้มแหยๆไปให้
"พี่เขาอยู่ด้วยกันที่คอนโดใช่มั๊ย เขาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน" เสียงผะแ่ถามออกมาเบาๆ ดวงตาดำขลับมองไปที่เพื่อนอย่างวิงวอน อย่าปิดบังอะไรมุกเลยนะกุญแจ
"อืม" มัทนาจำใจรับคำไปตามความจริง
"คนสองคนรักกันมากขนาดนี้ไม่น่าจะจบแบบนี้เลยเนอะ" มุกตระการพูดทั้งๆที่ยังอยู่ในภวังค์
"คืนนั้นเฮียขังพี่ฝันไม่ยอมให้ออกจากห้องนอน จนม๊ามานั่นแหละ เราสงสารเฮียมากเลยนะ ตอนที่คุกเข่ากอดเอวขอร้องพี่ฝันไม่ให้ไป"
"และนั่นก็เป็ครั้งสุดท้ายที่บ้านเราได้เจอพี่ฝัน หลังจากนั้นไม่กี่วันเขาก็บินไปเรียนต่อที่เมืองนอกกับลูกนายตำรวจนั่น"
"มุก!!" มัทนาเรียกเสียงหลงที่เห็นเพื่อนขอบตาแดง แล้วในที่สุดน้ำใสๆก็หยดลงมาตามร่องแก้ม มุกตระการยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาป้อย ไม่เข้าใจว่าจะอินอะไรนักหนากับเื่รักที่ไม่สมหวังของมัทกร หรือจะเป็เพราะสาเหตุอื่น..
"เื่มันผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เฮียก็ลืมพี่ฝันไปแล้วล่ะ อย่าเก็บเอามาคิดมากเลยนะ" มัทนากุมมือทั้งสองของเพื่อนรักไว้
"มุกนี่พิลึกจัง ให้กุญแจเล่าให้ฟังแล้วมาเป่าปี่ใส่เฉยเลย" มุกตระการยิ้มทั้งน้ำตา
"ไม่ต้องเอามาคิดเลยนะ ห้ามๆๆ ตอนนี้เฮียมีมุกคนเดียว ช่วยรักษาแผลให้เฮียหน่อยนะ" มัทนาฝากฝังพี่ชายไว้ในมือเพื่อน มุกตระการพยักหน้ารับ อดีตก็คืออดีต ไม่มีวันหวนคืน ร่างบางกลับมานั่งพิงพนักมองทางข้างหน้า ถึงเธอจะไม่ใช่รักแรกของมัทกร แต่เธอจะประคองรักครั้งแรกของตัวเองให้ดีที่สุด
หนึ่งเดือนผ่านไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก้าวหน้าขึ้นมาก ถึงแม้จะไม่ได้เจอกันบ่อยนัก แต่ทั้งสองก็ใช้เวลาตอนกลางคืนโทรคุยกันทุกคืนก่อนเข้านอน
"อยากเห็นหน้า วีดีโอคอลนะครับ" เสียงอ้อนมาทางโทรศัพท์
"ไม่เอาค่ะ มุกอาบน้ำแล้ว หน้าสดมากโชว์ไม่ได้"
"แบบไหนมุกก็น่ารักหมดแหละ นะนะ ไม่ได้เจอหน้ากันสองวันแล้ว พี่คิดถึง"
"คิดถึงแล้วทำไมไม่มาหาล่ะคะ" เผลอพูดออกไปแล้วก็ต้องยกมืออุดปากตัวเอง ปลายสายเงียบไปทันที
"มุก" เสียงทุ้มหวานเรียกชื่อเธอทำลายความเงียบ
"คะ"
"พี่เป็แฟนมุกแล้วรึยัง" เสียงถามปนความประหม่าส่งมาจนเธอรับรู้ได้ มุกตระการหัวเราะเบาๆไปตามสาย
"มุกไม่โทรคุยกับเพื่อนทุกคืนหรอกนะคะ"
"ไม่เอา ตอบพี่มาก่อน เราเป็แฟนกันแล้วใช่มั๊ยครับ"
"ไม่เอา มุกไม่กล้าตอบ พี่มัทก็คิดเองสิ" ร่างบางทุ่มตัวลงนอนคว่ำบนเตียงนุ่ม ฉีกยิ้มกว้างเขินอยู่คนเดียว ใครจะไปกล้าพูดกันล่ะ น่าอายจะตาย
"ฮ่าๆๆ โอเครู้เื่ แฟนใครน๊าน่ารักจัง"
"พี่มัทคะ" มุกตระการเรียกเสียงหวานซะจนปลายสายแทบจะอ่อนระทวย
"ครับ"
"มุกมีข้อเสียตั้งเยอะนะ"
"เช่น?"
"มุกน่าเบื่อ รับมุขไม่เก่ง ไม่ผาดโผน ไม่มีอะไรน่าค้นหา แล้วก็ขี้หึงมากด้วย" ร่างบางร่ายยาวสิ่งที่เ้าตัวพอจะนึกออก
"ใครบอกว่ามุกน่าเบื่อ พี่จะไปเตะปากมัน ส่วนข้อที่เหลือ น่าสนใจทั้งนั้นเลย อยากจะค้นหาแล้ว"
"ฮื้อออ"
"ฮ่าๆๆ น่ารักเป็บ้าเลยรู้มั๊ย ฮื้อ ฮื้อ ของมุกเนี่ย"
"มุกขี้หึงนะคะ ถ้านอกใจมุกไม่คุยนะ มุกไปเลย จบ!" เสียงหวานทำน้ำเสียงเด็ดขาด
"หึงเลย หึงพี่เยอะๆนะ พี่ชอบ" มัทกรพูดกลั้วหัวเราะ
"พี่มัทแน่ใจแล้วเหรอคะ ลองคิดดูอีกทีก่อนมั๊ย"
"ทำไมถามแบบนั้น" มัทกรถามกลับอย่างแคลงใจ
"เอ่อ...ไม่มีอะไรค่ะ" มุกตระการตัดสินใจที่จะไม่รื้อฟื้นอะไรทั้งนั้น ถึงแม้จะติดใจเื่รักในอดีตของมัทกรก็ตาม
"มุกมีอะไรถามพี่ได้ทุกเื่นะ พี่ไม่มีความลับกับมุก" มัทกรย้ำให้แฟนสาวแน่ใจ
"ขอบคุณนะคะพี่มัท มุกไม่มีอะไรจริงๆค่ะ"
"งั้นก็ดีแล้ว แต่พี่มีเื่นึง"
"หืม?"
"อยากให้มุกเรียกพี่ว่า...พี่จ๋า"
"หูย ไม่เอาค่ะ ทำไมต้องเรียกอย่างนั้นด้วยคะ" มุกตระการประท้วงออกไป ทำไมต้องเรียกแบบนั้นด้วย เขินตายเลย
"รำลึกวันแรกที่เราเจอกันไง มีคนไปยืนเรียกพี่จ๋าพี่จ๋าที่หน้าห้อง นะนะ จะได้พิเศษกว่าใครไง" มัทกรพยายามอ้อน
"กุญแจก็เรียกแล้วนี่คะ" มุกตระการค้านออกไป ก็คำว่าพี่จ๋าก็ได้มาจากกุญแจนี่ล่ะ
"พี่จะห้ามไม่ให้มันเรียก ให้มุกเรียกคนเดียว"
"โธ่..."
"นะครับ" เสียงอ้อนเบอร์สิบส่งมาตามสาย
"มีใครเคยเรียกรึเปล่าคะ" คนถามเริ่มจะใจอ่อน แต่ถ้าซ้ำคนอื่นเธอก็ไม่เอาเหมือนกัน ป่าวหึงนะ
"ใครจะมาเรียก มีหมวยมันเรียกอยู่คนเดียว เฉพาะตอนจะอ้อนขออะไรด้วย ไม่งั้นอย่าหวังว่ามันจะจ๊ะจ๋าเลย" มัทกรสุมไฟน้องสาวซะหน่อย
"อืมมม ก็ได้ค่ะ เรียกก็ได้ ห้ามขำด้วย"
"ไหนลองซิ นึงส่องซั่ม" มัทกรช่วยนับพร้อมกับรอฟัง
"พี่จ๋า" มุกตระการจงใจทอดเสียงหวานที่สุดในชีวิต ทำเอาคนฟังถึงกับใจสั่น มือไม้เย็นเจี๊ยบ ทำไมไม่เหมือนตอนไอ้หมวยมันเรียกเลยอ่า
"ทำไมเงียบล่ะคะ"
"จุ๊ๆๆ พี่ฟินอยู่" ร่างบางหัวเราะขำกับคำตอบของคนปลายสาย
"พรุ่งนี้เรียกแบบนี้เลยนะ เอาให้ไอ้โจ๋บิดเป็เกลียวเลย แล้วมุกอยากให้พี่เรียกแบบไหนอ่ะ แลกกัน"
"ไม่เอาค่ะ มุกคิดอะไรแบบนี้ไม่เก่งหรอก บอกแล้วว่ามุกน่าเบื่อจะตาย"
"งั้นไว้พี่คิดออกแล้วจะบอกนะ"
สองหนุ่มสาวนอนคุยกันเื่สัพเพเหระมากมาย มัทกรช่างสรรหาเื่ราวต่างๆมาคุยมาถาม จนล่วงเข้าวันใหม่อย่างไม่รู้ตัว ในที่สุดต่างคนต่างก็แบตหมดหลับคาโทรศัพท์ไปทั้งสองคน
บ่ายวันถัดมา
มัทกรแอนด์เดอะแก๊งก็พากันมาที่คณะคหกรรมฯ เพื่อมาชิมขนมที่น้องและแฟนสาวทำในคลาสปฏิบัติตอนเช้า อีกอย่างเขาไม่อยากให้มุกตระการต้องเดินผ่านคณะวิศวะ ไม่อยากเปิดโอกาสให้ศัตรูตัวฉกาจได้เข้าถึงตัวหญิงสาวด้วย
"ทำไมมาเร็วจังเฮีย" น้องสาวที่ฟุบอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวเดิมเงยหน้าขึ้นมาทักตาปรือ
"นี่ขนาดเร็วนะ ได้ไปกี่ตื่นแล้วล่ะ" มัทกรตอบขำๆกับสภาพน้องสาว นี่ถ้ามีเก้าอี้ผ้าใบกับร่มโค๊กมันคงหลับยาว
"นอนดึกเหรอครับน้องแจ" ห๊า!! พี่นิกคุยกับฉัน พี่นิกขา...
"อ่านหนังสือดึกนิดหน่อยค่ะพี่นิก" มัทนาตาลุกโพลง ลืมตาตื่นเหมือนใครมาสับสวิทซ์ขึ้น
"อ่านหนังสือหรือลุกขึ้นมาเวฟไส้กรอกซีพี เอาใหม่ดิ๊" ใครก็ได้เอาเฮียไปถ่วงน้ำที แล้วมาเก็บค่าหม้อที่หมวย
"กินอาหารดึกๆไม่ดีนะ เดี๋ยวท้องอืด ถ้าหิวก็ดื่มนมอุ่นๆสักแก้วก็พอ" อนิกพูดยิ้มๆ นึกเอ็นดูน้องสาวเพื่อนขึ้นมาตงิดๆ พูดเก่ง ไม่ยอมใคร แต่ดูจริงใจไม่เฟคเหมือนผู้หญิงหลายๆคนรอบตัวเขา
"บอกพี่เขาไปสิ นมอุ่นๆขอเป็แท๊งค์นะคะ แก้วคงไม่พอ" มัทกรไม่วายแหย่น้องสาว ดูมันมอง นี่ถ้าอยู่คอนโดป่านนี้เขาคงโดนหมอนปลาทูั์ของมันฟาดหน้าให้แล้ว ไม่มาแอ๊บนิ่งแบบนี้หรอก
"พี่มัท อย่าแซวกุญแจสิคะ พี่ๆนั่งก่อนค่ะ" มุกตระการช่วยเบรคก่อนจะเกิดศึกสายเื กระเถิบตัวเองไปชิดเพื่อนสาว
"เอาใหม่ซิ เรียกพี่ว่าไงนะ" มัทกรถามพลางนั่งลงข้างร่างบางที่ทำให้เขาคิดถึงตลอดทั้งเช้า มุกตระการอึกอักๆ แต่พอเจอสายตาละมุนที่ส่งมาพร้อมกับใบหน้าคมที่ค่อยๆยื่นเข้ามาหาทีละนิด
"พ...พี่จ๋า" เสียงหวานโพล่งออกมาก่อนจะถอนหายใจเฮือกเล็กๆ มัทกรลุกขึ้นปรบมือดังลั่น ส่วนเดอะแก๊งก็ได้แต่ส่ายหัว รู้ว่ามันบังคับน้องเรียกแน่ๆ แต่ก็น่ารักไปอีกแบบ
"ไม่ได้เจอกันนาน ก้าวหน้าขนาดนี้แล้วเหรอวะ" ขุนเขาพูดขึ้นพร้อมกับช่วยปรบมือสนับสนุน
"พี่จ๋า...พี่จ๋า โอ๊ยช่วยกูสะกดคำว่าอิจฉาหน่อย" จารุภัทรโอดครวญกับคำเรียกแสนหวานแหววของคู่รักข้าวใหม่ปลามัน
"ไอ้โจ๋มึงจะกรี๊ดกว่านี้อีกถ้ามึงเห็น status เฟซของมัน เฟซที่แม่งรกร้างเป็ป่าช้ามานาน" อนิกพูดพลางหยิบมือถือขึ้นมาสไลด์เปิด จารุภัทรกระแซะเข้าไปชิดทันทีด้วยความอยากรู้อยากเห็น สักพักคนช่างพูดถึงกับอ้าปากค้าง
"เดอะมัทเปลี่ยนชื่อแอคเคาท์เป็ 'มัทของมุก' สเตตัส 'มีแฟนแล้ว' เปลี่ยนรูปโปรไฟล์เป็ผ้ากันเปื้อนสีจมปูววว์ โอ๊ย หัวใจกู" จารุภัทรจับหัวใจตัวเองก่อนจะแกล้งฟุบหมดสติไปกับโต๊ะ
"ตายห่าเลยเหรอมึง อิจฉาจนน้ำลายฟูมปากตาย" ขุนเขาแซวปนหัวเราะ มัทกรยิ้มกริ่มอย่างถูกใจ
"ศุกร์นี้ถ่ายวารสารนะน้องมุก พี่ที่สโมบอกรึยัง" ขุนเขาถามคนตัวเล็กที่กำลังแกะกล่องคุ๊กกี้แจกให้ทุกคนชิมแก้เขิน
"บอกแล้วค่ะ เลิกกี่โมงรู้มั๊ยคะพี่ขุน" มุกตระการถามแล้วก็ต้องหันไปหาร่างสูงข้างๆที่สะกิดแขนเธอยิกๆ มัทกรก็บุ้ยหน้าไปทางคุ๊กกี้ แล้วก็อ้าปากหลับตาพริ้มรอคนมาป้อน
"พอมีแฟนก็ง่อยแดกเลยเหรอมึง ป้อนมันก่อนเถอะน้องมุก พี่สังเวท" ขุนเขาส่ายหน้าอย่างปลงๆ
มุกตระการถึงแม้จะเขินแต่ก็อดขำกับคำพูดของขุนเขาไม่ได้ หยิบคุ๊กกี้ชิ้นเล็กๆส่งเข้าปากคนขี้อ้อน แต่ยังไม่ทันได้ชักมือออก ปากหยักก็ปิดฉับ งับนิ้วเธอเล่นแล้วยังส่งยิ้มทะเล้นมาให้
...เพี๊ยะ...ทนไม่ไหวตีเข้าให้ที่ต้นแขนไปหนึ่งที
"อ้อนชิบหาย กูยอมแล้ว แม้แต่มิตรผลยังต้องยอมมึง" จารุภัทรยอมยกธงให้กับความหวานของเพื่อน
"ยังไม่รู้เวลาเลิกหรอก เขาก็ถ่ายจนกว่าจะพอใจนั่นแหละ ปกติก็สัก 3-4 ทุ่มนะ" ขุนเขากลับมาตอบเื่ถ่ายแบบ
"โห ดึกขนาดนั้นเลยเหรอคะ ลุงปองง่วงแย่เลย" มุกตระการนึกสงสารคนขับรถที่ต้องรอรับเธอกลับบ้าน
"เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง ไม่ต้องให้ลุงมารับหรอกวันนั้นน่ะ" มัทกรเสนอตัว เพราะเขาตั้งใจว่าจะไปดูตอนแฟนสาวถ่ายแบบอยู่แล้ว
"จริงด้วยมุก เราก็อยากไปดูมุกถ่ายแบบอ่ะ" มัทนาเห็นด้วยกับพี่ชาย
"งั้นเอาตามนี้นะ" มัทกรสรุปให้ พลางอ้าปากรอคุ๊กกี้ชิ้นต่อไป
เย็นวันศุกร์ ภายในห้องประชุมสโมสรนักศึกษา ถูกเซ็ทพื้นที่สำหรับถ่ายแบบวารสารของมหาวิทยาลัย ขุนเขาและมุกตระการ นายแบบนางแบบของวันนี้ถูกจับแต่งหน้าแต่งตัว โดยทั้งสองใส่เครื่องแบบนักศึกษาอย่างถูกระเบียบเป๊ะ
มุกตระการติดกระดุมเสื้อจนถึงคอดูเรียบร้อย ผมยาวถูกถักเป็เปียคาดบนศีรษะแล้วรวบปลายผมทิ้งเป็หางม้าไว้ด้านหลัง เผยวงหน้างามนวลเนียนที่วันนี้ดูคมจัดกว่าทุกวันเพราะถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางเบาๆ พอให้ใบหน้ามีสีสันขึ้น
"แต่งตาแบบนี้เริ่ดอ่ะมุก ตาว๊านหวาน" มัทนาที่มานั่งเป็เพื่อนั้แ่แรกจับใบหน้าเพื่อนหันซ้ายหันขวา ชมไม่ขาดปาก
"น้องมุก เปลี่ยนใส่รองเท้าส้นสูงหน่อยนะครับ" รุ่นพี่ทีมงานคนหนึ่งเดินมาสั่งการ
"ได้ค่ะ" มุกตระการรับคำ แล้วจึงเปลี่ยนจากรองเท้าผ้าใบเป็คัชชูส้นสูงที่เตรียมมา
"เช็คแสงเรียบร้อยนะครับ นายแบบนางแบบเข้าเซ็ทเลยครับ" พี่โต ผู้กำกับะโเรียก
"เดี๋ยวมุกมานะกุญแจ" ร่างบางบอกเพื่อนก่อนจะเดินเข้าไปหาขุนเขาที่ยืนรออยู่แล้ว
"เซ็ทแรกขอภาพคู่ก่อนนะครับ แล้วตามด้วยงานเดี่ยว น้องมุกไม่เคยถ่ายแบบ งั้นพี่จะบอกท่าเป็สเต็ปนะครับ แค่ทำตามที่บอก" โตมรที่ดูแลการถ่ายแบบครั้งนี้อธิบายให้ทั้งคู่ฟัง
"เริ่มจากยืนซ้อนกันนะครับ หญิงอยู่หน้าชายอยู่หลัง ตามองตรงไปข้างหน้า ขอฟีลมุ่งมั่นครับ น้องมุกลองกอดอกนิดนึงครับ ดีครับ" เสียงโตมรบอกบทไปเรื่อยๆ
การถ่ายแบบดำเนินไปสักระยะ มัทกรจึงเดินเข้ามาหาน้องสาวที่นั่งดูการทำงานอยู่ห่างๆอย่างสนใจ
"อ้าวเฮีย มาคนเดียวเหรอ"
"อืม ไอ้โจ๋ไปซ้อมบาส ไอ้นิกติดธุระ" มัทกรยื่นแก้วโกโก้เย็นให้แล้วยืนล้วงกระเป๋าดูการถ่ายแบบ สายตาจ้องมองไปที่ร่างแฟนสาวที่วันนี้ดูสวยแปลกตากว่าทุกวัน
"สวยเนอะ"
"พูดกับเค้าเหรอ" มัทนาเงยหน้าขึ้นถาม
"อืม ทำไมน่ารักขนาดนี้"
"เฮีย" มัทนากระตุกมือพี่ชายสองสามที จนเ้าของมือต้องละสายตาจากแฟนสาวมามอง
"หืม"
"อย่ามองเยอะ เดี๋ยวจืดหมด" มัทนาแกล้งแซว แล้วก็โดนมะเหงกเคาะกะโหลกมาหนึ่งที พอดีกับที่นายแบบนางแบบได้หยุดพัก
"ไปไหนกันหมดล่ะ ทำไมมึงมาคนเดียว" ขุนเขาทักมาแต่ไกล
"ไอ้โจ๋ติดซ้อมบาส ส่วนไอ้นิกสงสัยแม่งมีเด็ก อยู่ดีๆก็ติดธุระเฉย" อ้าวเฮีย พูดไม่รักษาน้ำใจน้องเลย ฮืออออ
ขุนเขาพยักหน้า พลางยกขวดน้ำส่วนตัวขี้นมาดื่ม
"เหนื่อยมั๊ย" มัทกรถามคนตัวเล็ก พลางยกมือขึ้นลูบปอยผมตรงหน้าผากให้ มุกตระการผงะถอยหลังเพราะไม่เคยชินกับการกระทำแบบนี้ มือหนาจึงชะงักค้างก่อนจะเอามือลง
"ไม่เหนื่อยเลยค่ะ พี่ขุนช่วยไว้เยอะเลย มืออาชีพจริงๆ" สาวน้อยยกนิ้วโป้งให้รุ่นพี่นายแบบของเธอ
"กินน้ำก่อนนะ" มัทกรยื่นแก้วโกโก้อีกแก้วหนึ่งที่เขาซื้อมาฝากไปใกล้ๆ จับหลอดส่งเข้าปากร่างตรงหน้าเพราะอยากจะป้อน
"ไม่เป็ไรค่ะ มุกทานเอง ขอบคุณนะคะ" สาวน้อยยิ้มให้แล้วจึงคว้าแก้วมาถือไว้เอง ก้มลงดูดน้ำพอให้ชื่นใจ ไม่ได้สังเกตว่าคนตรงหน้าลอบถอนหายใจก่อนจะเสยผมไปข้างหลัง
"นายแบบนางแบบเชิญครับ" เสียงทีมงานร้องเรียก ขุนเขาจึงพยักหน้าให้มุกตระการแล้วพากันเดินเข้าฉาก มัทกรลงนั่งข้างๆน้อง เพ่งตามองไปกลางเซ็ทที่คนของเขายืนอยู่
"ฉากนี้ยืนใกล้ๆกันหน่อยนะครับ ขอฟีลเพื่อนสนิท แบบเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่ออ่ะครับ" นายแบบนางแบบถึงกับมองหน้ากันเหวอ
"อ่ะย้อเย่น เอาแค่เพื่อนสนิทพอ แบบช่วยกันติวไรงี้" ทีมงานหัวเราะครืนกับมุขเพื่อนสนิท ยกเว้นคนที่นั่งดูอยู่ข้างหลังที่ขาสั่นดิ๊กๆ มันน่าเตะเรียงตัวนัก เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อห่าไร แล้วดูแฟนเขาสิ ทำไมต้องทำหน้าเขิน ไอ้ขุนก็มองซะหวานเยิ้ม เลิกคบแม่งซะดีมั๊ย ข้อหาเล่นเนียนเกิน
"งานนะเฮียท่องไว้ ถ้าเอาไม่อยู่ก็พุทโธก็ได้" มัทนาหันมาเตือนสติพี่ชายที่จ้องเป๋งไปที่นายแบบนางแบบ
มัทกรรู้สึกไม่ชอบใจเท่าไรกับท่าทางที่ถูกเซ็ทขึ้นมาให้ดูใกล้ชิดกันเกินไป แฟนสาวของเขาโดนสั่งให้ทำท่ากางตำราขึ้นมาอ่าน โดยไอ้เพื่อนหน้าหล่อเท้าแขนไว้กับไหล่บางข้างหนึ่ง ทำทีก้มลงไปดูเนื้อหาในหนังสือ วารสารอะไรวะ ทำไมต้องใกล้ขนาดนั้น
หนุ่มหล่อพ่นลมหายใจหนัก หลับตาลง พุท...โธ พุท...โธ พุท...ไม่ไหวแล้วโว๊ย ยิ่งพอลืมตาขึ้นมาเห็นช็อตที่สองคนช้อนสายตามองกัน อารมณ์ยิ่งปะทุ ตัดสินใจหันหลังก้าวฉับๆออกไปจากบริเวณที่ถ่ายทำ ขอออกมาเจริญสติก่อน เขาน่าจะทักท้วงหรือให้มุกปฏิเสธไปซะั้แ่แรก อย่างว่าแหละ ใครจะรู้ว่ามันจะออกมาสวีทหวานกันอย่างนี้
เกือบหนึ่งทุ่ม โตมรจึงสั่งให้พักเบรคเนื่องจากทีมงานหลายคนท้องร้องกันแล้ว มุกตระการรู้สึกว่าคิดถูกที่ไม่ได้ให้คนขับรถรอรับ เพราะดูท่าแล้วน่าจะเลิกดึกพอสมควร
"กุญแจ...หิวมั๊ย พี่โตให้เบรคทานข้าวเย็นก่อนน่ะ แล้ว..." มุกตระการตรงมาหาเพื่อนที่นั่งรออยู่เพื่อชวนไปกินข้าว แล้วก็พบว่าแฟนหนุ่มหายไป
"เฮียน่าจะอยู่แถวๆนี้แหละ" มัทนาตอบเพื่อนสาว
"งั้นเดี๋ยวมุกเดินไปดู แป๊บนึงนะคะพี่ขุน" สาวน้อยหันมาบอกนายแบบที่รอจะไปกินข้าวด้วยกัน แล้วจึงเดินออกไปด้านนอกตึกสโมสร
บริเวณด้านนอกเงียบสงัดเพราะเวลานี้นักศึกษาต่างกลับกันเกือบหมดแล้ว มองเห็นเพียงไฟทางและไฟตามอาคารไกลๆไม่กี่ดวงเท่านั้น ร่างบางเดินเลี้ยวไปทางสนามหญ้าที่มีม้านั่งวางอยู่เรียงรายแต่ไร้ผู้คนในยามนี้ แล้วก็เห็นร่างสูงที่คุ้นตานอนหงายราบไปกับเก้าอี้ไม้ยาวฝั่งหนึ่ง มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาก่ายหน้าผาก ทำเอาหญิงสาวหลุดยิ้มด้วยความเอ็นดู
"มานอนทำอะไรตรงนี้คะ เดี๋ยวยุงก็หามพอดี" มุกตระการที่เดินมาหยุดตรงหน้าถามขึ้น ชายหนุ่มยกมือที่ก่ายหน้าผากขึ้น หรี่ตามองร่างที่ยืนตรงหน้า
"เสร็จแล้วเหรอ"
"ยังค่ะ พี่เขาพักให้ไปทานข้าวกันก่อน ไปค่ะ กุญแจกับพี่ขุนรออยู่นะคะ"
"ไปกันเถอะ พี่ไม่หิว ให้ไอ้ขุนมันพาไปนะ" มือหนาวางลงบนหน้าผาก หลับตาลงอีกครั้ง ร่างบางมองคนงอแงยิ้มๆ คงจะรอจนเบื่อ มุกตระการย่อตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นหญ้า แตะไหล่กว้างแล้วลูบเบาๆ
"พี่จ๋า ไปทานข้าวกันเถอะนะคะ อยากทานอะไรมุกตามใจทุกอย่างเลย" เสียงหวานอ้อนเอาใจ เพียงเท่านี้ อาการเบื่อโลกเมื่อชั่วโมงก่อนมลายหายเป็ปลิดทิ้ง แต่เมื่อโอกาสมาแล้วก็ต้องรีบคว้า
"พี่อยากไปกับมุกสองคนอ่ะ"
"แล้วกุญแจล่ะคะ ไม่เอาค่ะเปิดหน้ามาคุยกันดีๆ" มุกตระการดึงแขนข้างที่ก่ายหน้าผากออก มัทกรยอมลุกขึ้นนั่งอย่างว่าง่าย แล้วจังหวะที่แฟนสาวลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มก็เกี่ยวเอวบางลงมานั่งตักอย่างถือสิทธิ์
"อ๊ะ!!" เสียงร้องใเมื่ออยู่ดีๆก็ถูกรั้งลงนั่งอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้างามแดงก่ำ เพราะไม่เคยมีใครทำกับเธอแบบนี้มาก่อน มุกตระการพยายามขืนร่างออกจากอ้อมแขนข้างที่เกี่ยวเอวเธอไว้อย่างแ่า จนหลังไหล่แนบไปกับแผ่นอกกว้าง หัวใจเต้นระรัวกับอ้อมกอดกลายๆนี้
"เดี๋ยวใครมาเห็นค่ะ" รู้ว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้หรอก แต่เธอก็ต้องพูดเอาตัวรอดไปก่อน
"อืม นั่นสิเนอะ ใครมาเห็นจะทำยังไง" เสียงแหบแ่ชิดใบหูทวนคำพูดเธอ
"นี่แน่ะ" แทนที่จะปล่อย กลับใช้แขนอีกข้างรัดให้แน่นขึ้น ไม่ว่าเธอจะดิ้นจะตียังไงก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลุดจากอ้อมกอดนี้ได้เลย แถมคนค้ากำไรยังหัวเราะหึหึในลำคออีก
"พี่จ๋า..." ร่างบางหยุดดิ้นหันมาใช้ไม้อ่อนแทน
"ครับ" มัทกรคลายกอดให้หลวมขึ้น กลัวคนบนตักจะอึดอัด แต่นาทีนี้จะให้ปล่อยล่ะก็ไม่มีทางแน่
"มุกหิว" โอ้โห สมองมึนตึ้บ มือไม้แทบจะอ่อนแรงกับแค่ประโยคสั้นๆประโยคเดียว
"ก็ไปกินกับพี่จ๋าสองคนไงครับ ให้หมวยมันไปกับไอ้ขุนก็ได้" ใบหน้าหล่อยื่นมาเกยคางบนไหล่เล็ก
"ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวกุญแจน้อยใจ กลายเป็ว่าพอมีมุกเข้ามาแล้วพี่จ๋าทิ้งน้อง กุญแจจะเสียใจนะคะ"
"งั้นมีข้อแลกเปลี่ยน พรุ่งนี้ไปเดทกัน" มัทกรเสนอพร้อมกับรัดเอวแน่นขึ้น แอบสูดกลิ่นน้ำหอมอย่างชื่นใจ
"ก็ได้ค่ะ ให้กุญแจไปด้วยนะคะ" มุกตระการตอบตกลงพร้อมหาตัวช่วย
"ใครเขาไปเดทกัน 3 คน หืม...ที่รัก"
"ฮื้ออ ที่รักอะไรกันคะ ไม่เอา" มุกตระการตาโตกับคำเรียกของแฟนหนุ่ม เพิ่งจะเป็แฟนกันเอง ที่ร้งที่รักอะไร
"อ่ะ เรียกอย่างอื่นก็ได้ พ่ออยากไปเดทกับแม่สองคนอ่ะ" ร่างบางตะครุบปิดปากคนขี้แกล้งที่ยิ้มจนหางตาขึ้นรอยจีบ ช่างสรรคำมาเรียกจริงๆ
"ไม่เรียกแบบนี้นะคะ ใครได้ยินล่ะก็ มุกไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"
มัทกรละมือข้างหนึ่งออกจากเอวบางขึ้นมาแกะมือที่ปิดปากแล้วเอามาจับไว้แทน
"มีให้เลือกแค่ 1 ใน 2 นี้ครับ เลือกเลย" ั์ตาหวานฉ่ำมองมาอย่างเ้าเล่ห์ แล้วเธอจะเลือกอะไรได้ล่ะ นอกจาก
"เอาอย่างแรกก็ได้" มุกตระการก้มหน้าตอบอุบอิบในลำคอ ไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางน่ารักแบบนี้พุ่งใส่หัวใจคนมองแค่ไหน
"โอเค พรุ่งนี้ไปเดทกันสองคนนะที่รัก พี่จ๋าให้ที่รักวางโปรแกรมเองเลย" มุกตระการพยักหน้ารับอย่างจำยอม นาทีนี้อยากจะหาอะไรมาคลุมใบหน้าตัวเองมาก รู้ว่ามันต้องแดงจัดเพราะตอนนี้เธอวูบวาบไปหมดทั้งหน้าทั้งตัวแล้วกับคำว่าที่รักเนี่ย
"รู้ตัวมั๊ยว่าตัวเองน่ะน่ารักแค่ไหน" เสียงทุ้มหวานดังแ่ข้างหู สาวน้อยหันไปมองคนพูดตาแป๋ว
"แค่ไหนคะ"
มัทกรจับลูกผมที่ตกลงมาทัดหูให้ ก่อนจะประสานสายตากับคนตัวเล็กที่หาญกล้าถามกลับมา
"แค่จะไม่มีวันมองใครอีก แค่มุกตระการคนเดียว แค่นั้นแหละ" น้ำเสียงทอดหวานแต่หนักแน่นทุกคำพูด ร่างบนตักพยักหน้ารับรู้พร้อมรอยยิ้ม
"ไปทานข้าวกันได้แล้วค่ะ กุญแจกับพี่ขุนรอนานแล้วนะคะ"
มัทกรคลายกอด ยกคนตัวเล็กให้ยืนขึ้นก่อนจะลุกยืนตาม
"พี่โทรให้สองคนนั้นมาเจอที่นี่แล้วกัน" มัทกรล้วงโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาน้องสาว ไม่นานมัทนาก็รับสาย
"หมวย เฮียรออยู่ที่สนามข้างๆสโม"
"โอ๊ย ออกมากินจนจะอิ่มแล้วจ้า" เสียงหมวยน้อยลั่นมาตามสาย
"อ้าว แล้วไปยังไง ไปกับไอ้ขุนเหรอ"
"อื้ม เฮียไปกินกับมุกเถอะ เดี๋ยวเค้ากลับมารอในสโมนั่นแหละ"
"โอเคๆ ทำดีมากเดี๋ยวมีรางวัล แค่นี้นะน้องรัก จุ๊บเหม่ง" พูดเสร็จชายหนุ่มจึงวางสาย แล้วหันมาหาคนข้างๆที่ยืนมองอยู่
"หมวยมันไปกินกับไอ้ขุนแล้ว เราต้องไปกันสองคนล่ะ" พูดพลางยิ้มอย่างถูกใจ
"อ้าว"
"ไป งั้นเราไปกันบ้างดีกว่า ขอมือเธอหน่อย" มือหนายื่นมาตรงหน้า มุกตระการส่ายศีรษะกลับไป
"เดินไปที่จอดรถ คนเยอะแยะค่ะ"
"แค่จับมือเองนะครับ" ร่างสูงโอดครวญ
"ไม่ได้ค่ะ อ่ะ แค่นี้ไปก่อนนะคะ" มุกตระการชูนิ้วก้อยเรียวเล็กจิ๋วขึ้นมา
"หืม ดีกันเหรอ" มัทกรถามยิ้มๆ
"ไม่ช่ายยย เกี่ยวก้อยต่างหากล่ะคะ" ชายหนุ่มหัวเราะอย่างเอ็นดู จริงๆเขาเข้าใจั้แ่แรกแล้วล่ะ เกิดมายังไม่เคยทำอะไรงุ้งงิ้งขนาดนี้มาก่อนเลย จะน่ารักไปถึงไหนเนี่ยคนเนี้ย
มัทกรยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวนิ้วเล็กของอีกฝ่ายไว้ แล้วจึงพากันเดินไปที่รถท่ามกลางสายลมเย็นยามค่ำที่พัดโชยมา เพียงแต่มันไม่ขื่นใจเท่าการที่มีคนๆหนึ่งเดินข้างๆ ถึงจะไม่มีบทสนทนาใดๆ แต่หัวใจของเขากลับอบอุ่น ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป
**************************************************************************
Writer talk
แจกไบก้อนจ่ะ เอาไปฉีดขบวนมดที่มาตอมความหวานเนอะ แถมตอนหน้ายังไปเดทกันอีก//ตั่ยแล่ววว
พี่จ๋าอย่ารุกหนักมาก น้องมันไม่เคยเว้ยพี่
ทีแรกกะว่าจะให้อีพี่มันอกแตกตาย น้องไม่ให้แตะตัว
ทำไปทำมา ได้กอดเฉ๊ย 5555 ไรท์มันหื่นเด้
ตามเป็กำลังใจให้พี่จ๋าด้วยกันนะคะ อย่าปล่อยให้ไรท์เดียวดาย//กระซิก
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนจริงๆค่ะที่เปิดใจเข้ามาอ่าน หวังว่าจะทำให้รีดเดอร์อ่านไปยิ้มไป มีความสุขด้วยกันนะคะ
ตอนหน้าจะรีบมานะเตง...รักน๊า (เสียงพี่มัท)
11K
