ชีวิตในแต่ล่ะวันของริสาและพี่ชายของเธอหมดไปกับการทำงานจนถึงวันนี้ก็วันพุธแล้ว อีกแค่สองวันเท่านั้นก็จะถึงวันที่ริสาจะไปออกทริปทำบุญกับเพื่อนๆของเธอแล้ว
"พรุ่งนี้เราจะปิดร้านกันนะ เฮียสั่งคนติดป้ายแจ้งลูกค้าไว้ที่หน้าร้านไว้ล่ะ แล้วก็แจ้งในเพจของร้านไว้แล้วด้วย" ขณะที่นั่งคุยกันในครัวเพื่อรอเวลาเปิดร้านหนึ่งก็ได้บอกกับน้องๆของเขา
"อ้าว ปิดทำไมอ่ะเฮียนัดว่าจะพาคนมาให้รู้จักซะหน่อย" นัด
"นั่นสิเฮียหนึ่งจะปิดทำไม แต่เอ๊ะ!! เฮียนัดว่าอะไรนะ จะพาใครมาบอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าผู้หญิงหรือผู้ชายแล้วมาในสถานะไหน เฮียแอบไปจีบสาวตอนไหนทำไมริสาไม่เห็นรู้เื่นี้เลย" ริสา
"นั่นสิ แกจะพาใครมา" หนึ่งก็ถามขึ้นเพราะอยากรู้เหมือนกัน
"ก็...น้องที่รู้จักกันนี่ล่ะเฮีย ริสา คือผมตามจีบน้องเขามาสักพักแล้วอ่ะเลยว่าจะนัดน้องพราวมาทำความรู้จักกับเฮียแล้วก็ริสาไว้นะ แหะๆ" นัดพูดพร้อมกับยิ้มแหยๆให้พี่ชายและน้องสาว
"นี่เฮียแอบไปจีบสาวแถมไม่คิดจะบอกริสาสักนิดเลยหรอ ทีตอนริสามีหนุ่มๆมาจีบเฮียยังไม่ยอมให้ริสาคุยเลยทีตัวเองแอบไปคุยกับสาวไม่บอกน้องสักคำ ริสาไม่พอใจมากๆ เชอะๆ..ไปหาซื้อของมาง้อเลยนะไม่งั้นริสาจะไม่อนุญาตให้เฮียนัดพาใครมาเด็ดขาด หึ!!"
"โถ่ ริสากับเฮียมันไม่เหมือนกันนะ ริสาเป็ผู้หญิงเฮียก็ต้องรักต้องหวงเป็เื่ธรรมดา อย่าโกรธเฮียเลยนะๆๆ เอางี้เป็ไง อีกไม่กี่วันริสาก็จะไปออกทริปแล้ว งั้นพรุ่งนี้เฮียพาริสาไปซื้อของดีมั้ย ริสาจะเอาอะไรเฮียจ่ายให้หมดเลยโอเคมั้ย"
ขณะที่นัดและริสากำลังนั่งง้องอลกันอยู่ หนึ่งก็ได้แต่หัวเราะให้กับทั้งสองคนและนึกสงสารนัดที่ตกหลุมพรางริสาจนได้ ว่าด้วยเื่ความเ้าเล่ห์ในบ้านนี้ไม่มีใครเกินริสาไปได้แน่นอน
"เฮียนัดพูดเองนะ ริสาจะซื้ออะไรเฮียก็ต้องจ่ายนะห้ามกลับคำทีหลังเด็ดขาด"
"โอเคจ้ะ ไม่กลับคำแน่นอน คำไหนคำนั้นหายโกรธเฮียได้รึยัง"
"หายก็ได้ เฮ้อออ!! เฮียหนึ่งริสาขอกระดาษกับปากกาหน่อย ริสาต้องจดรายการของที่ต้องซื้อไว้เพราะมันเยอะมากๆเลย คราวที่แล้วริสายังซื้อได้นิดเดียวเอง"
นัดที่นั่งฟังริสาคุยกับหนึ่งอยู่ก็พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองเสียรู้ตกหลุมพรางริสาเข้าให้แล้ว ทำให้ตอนนี้หน้าตาบิดเบี้ยวเพราะหมั่นเขี้ยวน้องสาวตัวแสบอย่างริสาขึ้นมาทันที
"นี่คิดจะหลอกให้เฮียซื้อของให้งั้นหรอยัยตัวแสบ มานี่เลยนะมาให้เฮียจับตีก้นซะดีๆเลย" พูดจบสองพี่น้องก็พากันวิ่งไล่จับกันไปรอบร้านโดยมีหนึ่งนั่งหัวเราะอยู่ใกล้ๆ ไหนจะพนักงานที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็พากันหัวเราะเ้านายกัน
"ฮ่าๆๆ เฮียเป็คนเสนอตัวจะจ่ายเองนะ จะมาบอกว่าริสาหลอกได้ไง"
"หน๋อยยยย!! ยัยเด็กตัวแสบฝากไว้ก่อนเถอะ หึยยย!!" นัดพูดขึ้นอย่างคนงอนๆน้องสาว
"เอาล่ะๆ หยุดวิ่งกันได้แล้ว เล่นกันเป็เด็กไปได้ ได้เวลาเปิดร้านแล้ว มาทำงานกันได้แล้ว" หนึ่งะโเรียกน้องๆให้หยุดวิ่งเพราะได้เวลาเปิดร้านแล้ว
และก็เป็เหมือนทุกๆวัน พอเปิดร้านได้ไม่นานลูกค้าก็เข้ามาเรื่อยๆ คนจะเยอะมากๆก็่เที่ยง ทำให้ทุกคนในร้านต้องช่วยกันทำงาน ส่วนในครัวทั้งสามคนพี่น้องก็ช่วยกันทำอาหารกันอย่างขมักเขม้นกันเลย ทุกคนทำงานกันจนแทบจะไม่มีเวลาคุยกันเลยด้วยซ้ำ เป็อยู่แบบนี้จนกระทั่งปิดร้านเลยทีเดียว
พอกลับมาถึงบ้านก็เป็เหมือนกับทุกๆวันคือต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับเข้าห้องของตัวเองไปพักผ่อน พอเข้าห้องมาริสาก็รีบไปอาบน้ำแล้วออกมามาร์คหน้าเข้านอนทันที เพราะตอนนี้เธอแทบจะลืมตาไม่ขึ้นแล้วด้วยซ้ำ ทิ้งตัวลงที่นอนไม่ถึงห้านาทีริสาก็หลับ
ในขณะที่หลับริสากลับฝันเห็นสถานที่ที่เธอไม่คุ้นเคย ผู้คนแต่งตัวเหมือนคนจีนโบราณ ริสาเห็นชายคนนึงกำลังนั่งมองหน้าหญิงสาวคนหนึ่งหน้าตาสวยมากๆที่นอนหลับอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ผ้าห่มผืนบางๆเก่ามากๆ ดูเหมือนหญิงสาวคนนั้นกำลังไม่สบายมากๆ ชายหนุ่มกำลังนั่งคุยอะไรกับผู้หญิงคนนั้นแต่ทำไมฉันถึงไม่ได้ยินอะไรเลยล่ะ ริสาได้แต่สงสัยและยืนมองรอบๆห้องนี้ 'นี่มันเรียกว่าบ้านได้หรอเนี่ย ครอบครัวนี้ช่างน่าสงสารจัง' ริสายืนมองทั้งสองคนอยู่สักพัก พอเห็นชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาริสากลับรู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรไม่ถูก ' ทำไมหล่อขนาดนี้เนี่ย ใจฉันทำไมเต้นเร็วแบบนี้ โอ๊ยยยย!!คนอะไรหล่อได้ขนาดนี้กัน ช่างเป็คู่รักที่น่าอิจฉาจริงๆเลย ผู้หญิงก็สวยมากส่วนผู้ชายก็หล่อมากจริงๆ' ริสายิ่งมองผู้ชายคนนี้ใจของเธอก็ยิ่งเต้นเร็วแรงขึ้นเหมือนจะะเิออกมายังไงยังงั้น เธอจึงตัดสินใจเดินออกมาจากห้องนั้น พอเดินออกมาริสาก็ยิ่งเวทนากับครอบครัวนี้เมื่อเห็นสภาพบ้านที่มองยังไงก็ไม่เหมือนบ้าน พอมองไปทางหลังบ้านก็เห็นเด็กชายสองคนกำลังรดน้ำแปลงผักเล็กๆอยู่ริสาจึงตัดสินใจเดินไปทางเด็กสองคนนั้น 'นี่ผักหรอเนี่ย ทำไมมันต้นเล็กไม่โตเลยล่ะ แบบนี้จะเก็บไปกินกันยังไงทำไมไม่หาปุ๋ยมาใส่เนี่ยผักจะได้โตๆ' ริสายืนมองเด็กสองคนที่ร่างกายผอมแห้งยืนช่วยกันรดน้ำผักอยู่ อยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ริสากำลังจะเรียกเด็กๆทั้งสองคนแต่ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนาฬิกาปลุกซะก่อน
หลังจากตื่นนอนและทำธุระส่วนตัวเสร็จ ริสาก็ลงมาชั้นล่างทันทีแต่ก็ไม่เจอใครสักคน 'สงสัยเฮียยังไม่ตื่นแน่ๆเลย นี่ฉันต้องทำอาหารเองหรอเนี่ย แง้ๆๆ ี้เีอ่าาา' พอคิดเสร็จก็เดินตรงเข้าครัวไปเปิดดูว่าในตู้เย็นมีอะไรบ้าง 'มีแต่กุ้งหรอเนี่ย งั้นก็ทำข้าวต้มกุ้งแล้วกัน ง่ายดีทำไม่นานด้วย' พอทำอาหารเสร็จพี่ชายก็ยังไม่ลงมา ริสาจึงถือแอปเปิ้ลไปนั่งกินรอพี่ๆที่ห้องนั่งเล่นและนั่งคิดถึงเื่ที่ตัวเองฝันเมื่อคืนนี้ด้วย
"ทำไมฝันแปลกจัง เฮ้อออออ!!"
"ฝันอะไร ริสาฝันว่าอะไรทำไมถึงว่าแปลก" หนึ่งที่บังเอิญเดินมาได้ยินที่ริสานั่งบ่นพึมพำอยู่คนเดียนก็เลยถามขึ้น
"อ้าว ตื่นแล้วหรอเฮีย ริสาทำข้าวต้มกุ้งไว้แล้ว แล้วเฮียนัดล่ะยังไม่ตื่นหรอ"
"คงจะตื่นแล้วล่ะ อีกเดี๋ยวคงลงมา ว่าแต่เราล่ะฝันว่าอะไรเล่าให้เฮียฟังบ้างสิ" หนึ่ง
"ไม่มีอะไรหรอกเฮีย เมื่อคืนริสาฝันเห็นบ้านหลังนึง จะว่าบ้านก็เรียกไม่เต็มปากอ่ะเพราะมันเหมือนกระต๊อบเล็กๆผุๆพังๆอ่ะเฮีย คนพวกนั้นแต่งตัวเหมือนคนจีนโบราณน่าสงสารมากๆเลย" ริสาเล่าความฝันให้พี่ชายของเธอฟัง
"อืมมม ก็แค่ฝันเอง ริสาไปตามนัดมากินข้าวเถอะ วันนี้จะไปหาซื้อของอีกไม่ใช่หรอ" หนึ่งเอ่ยเตือนน้องสาว
"จริงด้วย ริสาเกือบลืมไปเลย เดี๋ยวริสาไปตามเฮียนัดแปปนะเฮีย เฮียช่วยไปอุ่นข้าวต้มให้หน่อยนะ" พูดจบก็ไม่รอฟังคำตอบรีบวิ่งไปตามนัดมากินข้าวทันที
พอกินข้าวกันอิ่มก็พากันมานั่งมานอนเล่นกันที่ห้องนั่งเล่นเหมือนเดิม ทั้งสามคนพากันพูดคุยกันไปเรื่อยๆมีทั้งเื่ไร้สาระและมีสาระปะปนกันไป
"แล้วจะพากันไปซื้อของกันกี่โมง วันนี้เฮียไม่ไปด้วยนะ ี้เีอยากพักผ่อน" หนึ่งถามน้องๆ
"อีกเดี๋ยวสักพักค่อยไปอ่ะเฮีย ตอนนี้ห้างยังไม่เปิดเลย ค่อยไปตอนสิบโมงก็ได้" นัดตอบออกไปโดยไม่ค่อยเต็มใจเท่าไร
"แล้วของที่จำเป็ซื้อมาให้ครบนะ อย่าให้ขาดไหนๆก็มีเสี่ยกระเป๋าหนักไปคอยจ่ายให้แล้วนิ หึหึ" หนึ่งที่เห็นนัดตอบมาแบบนั้น เลยหันไปคุยกับริสาเพื่อจะแกล้งนัดอีกที
"ฮ่าๆๆ ไม่ต้องห่วงหรอกเฮียริสาจัดหนักแน่ๆ อิอิ"
"เหอะๆ พากันแนะนำกันดีจริงๆเลยนะ คอยดูนะเฮียถ้าเงินผมหมดผมจะมาเกาะเฮียกินจนตายเลย" พอนัดพูดจบทุกคนก็พากันนั่งหัวเราะกันทันที เป็บรรยากาศที่ดูอบอุ่นมากๆ นั่งคุยกันไปสักพักนัดและริสาก็พากันออกไปหาซื้อของกันเลย
"ถึงแล้ววววว เฮียนัดวันนี้เตรียมตัวเตรียมใจกระเป๋าฉีกหรือยัง ฮ่าๆๆ"
"เอาที่สบายใจเลยยัยตัวแสบ วันนี้ป๋าเตรียมมาสองร้อย ฮ่าๆๆ"
"โด่วววว!! ไม่สนริสาจะเหมาห้าง" ว่าแล้วก็เดินเข้าไปในห้างทันที ส่วนนัดได้แต่ยืนส่ายหัวมองน้องสาวเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ ในใจก็คิดสมน้ำหน้าตัวเองที่ดันไปพลาดท่าให้ยัยเด็กแสบคนนี้ ส่วนริสาก็ซื้อของกินของใช้จนเพลินเพราะมีคนมาตามจ่ายให้ ริสาเข้าทุกร้านที่เดินผ่านทั้งร้านเสื้อผ้า รองเท้า เครื่องสำอาง โซนของกินของใช้ต่างๆทั้งของสดของแห้ง อุปกรณ์ทำครัว เครื่องปรุง วัตถุดิบในการทำอาหารริสาซื้อหมด ทั้งสองคนพี่น้องเดินซื้อของจนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างพากันหันมองตามไม่เว้นแม้แต่พนักงานแต่ล่ะร้านต่างพากันใที่เห็นของในมือนัดที่แทบจะถือไม่ไหว กว่าจะซื้อของครบริสาและนัดก็หมดเวลาไปกับการเลือกซื้อถึงสองชั่วโมงครึ่ง
"ครบรึยังของที่ริสา้าอ่ะ เฮียี้เีเดินถือของไปเก็บที่รถแล้วนะ เดินไปมาหลายรอบแล้วเนี่ยเหนื่อยแทบตายเลย มาจ่ายให้ไม่พอยังต้องมาถือของให้อีก"
"ครบแล้วเฮีย อย่าบ่นมากเฮียเป็คนเสนอมาเองนะริสาไม่ได้บังคับซะหน่อย ป่ะๆเดี๋ยวริสาเลี้ยงข้าวเฮียเอง เฮียอยากกินอะไร"
"อะไรก็ได้ตามใจ"
"โอเค งั้นกินร้านนี้แหละอร่อยมากเลยนะริสาเคยมากินกับยัยแพร" ทั้งสองคนเดินเข้าร้านอาหารไป หลังจากกินเสร็จก็พากันเตรียมจะกลับบ้าน ริสาก็มองไปเห็นรถจักรยานคันไม่ใหญ่มาก เหมาะที่จะปั่นไปซื้อกับข้าวเพราะมีตะกร้าเล็กๆด้านหลัง ส่วนข้างหน้าก็มีตะกร้าใส่ของอีก ริสาจึงเดินไปเลือกซื้อคันนึงและนัดก็เป็คนจ่ายเหมือนเดิม พอได้ของสมใจแล้วก็พากันกลับบ้าน
"กลับมาแล้วค่ะ"
"มากันแล้วหรอ ได้ของครบมั้ย"
"อย่าถามว่าครบมั้ยเลยเฮีย ผมว่าของเกินจำเป็อีกซะด้วยซ้ำ ซื้อของไปช่วยเหลือชาวบ้านหรือซื้อให้ตัวเองอ่ะเอาดีๆ"
"โถ่เฮีย ก็ซื้อไปช่วยเหลือไง คราวที่แล้วริสาก็ซื้อหมอน ผ้าห่ม ยา เมล็ดผักต่างๆ ปุ๋ยก็ด้วย ไหนจะมาม่า ปลากระป๋อง อาหารแห้งต่างๆริสาซื้อหมดแล้ว รอบนี้ริสาเลยไปซื้อของที่จำเป็ของริสาไง" พูดจบก็รีบยิ้มกว้างให้พี่ชายทั้งสองคน ส่วนหนึ่งก็ได้แต่นั่งหัวเราะ
"จำเป็อะร๊ายยยยย รถจักรยาน เครื่องสำอาง เหล้าเบียร์แอลกอฮอล์ทุกชนิด ไหนจะบรรดาเครื่องครัว หม้อเอย กระทะเอย อีกหลายอย่างเลยที่ไม่ได้เอ่ยออกมา บิลซื้อของยาวเป็รางรถไฟ ราคาของที่ซื้อวันนี้หมดไปสองแสนสามเลยนะ"
"ฮ่าๆๆๆๆๆ" หลังจากที่นัดบ่นจบ ทั้งหนึ่งและริสาก็พากันะเิหัวเราะกันเสียงดังทันที
"อะไรกันเฮียนัด เฮียเป็คนบอกจะจ่ายให้เองนะแล้วเฮียจะมาบ่นแบบนี้ไม่ได้นะ ไหนเฮียบอกไม่อยากให้ริสาลำบากไง ริสาก็ต้องซื้อของให้ครบสิ อีกอย่างเฮียหมดแค่นี้เอง คราวที่แล้วริสาหมดตั้งสี่แสนกว่าริสายังไม่เห็นบ่นเป็ยายแก่แบบเฮียเลยนะ"
"เอาล่ะๆ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว แล้วริสาเก็บของเตรียมเดินทางครบหรือยัง เฮียจองตั๋วไว้ให้แล้วนะ เครื่องออกตอนสิบโมงครึ่ง"
"ริสาเก็บเข้ากำไลไว้แล้วเฮีย รถยนต์ก็เก็บเข้าไปไว้ั้แ่มะคืนแล้ว ของกินของใช้ที่ซื้อมาก็เก็บเข้าหมดแล้ว เอาแค่กระเป๋าสะพายเล็กๆถือขึ้นเครื่องด้วยก็พอ"
"งั้นก็ไปพักผ่อนเถอะ"
"งั้นริสาไปนอนพักก่อนนะเฮีย เหนื่อยมากๆเลยถือของหนักมากเลยอ่ะ อิอิ" พูดจบก็หันหน้าไปทำท่าทะเล้นใส่นัดแล้วก็วิ่งขึ้นห้องไป
"ฝากไว้ก่อนเถอะยัยน้องตัวแสบ ดูสิเฮียไม่รู้เ้าเล่ห์เหมือนใคร"
"เลิกบ่นได้แล้ว ฮ่าๆๆๆ.. เดี๋ยวเฮียช่วยจ่ายคนล่ะครึ่ง โอนเข้าบันชีให้แล้ว เฮียไปข้างนอกนะนัดลูกค้าเอาไว้"
"แบบนี้ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ว่าแต่เฮียนัดใครไว้หรอ สำคัญมากหรอเฮีย"
"นัดกับคุณวิทยาและภรรยาเขานะ ลูกค้าคนสำคัญของร้านเพชรเรา เขาอยากให้ที่ร้านเราออกแบบเครื่องเพชรให้นะ"
"งั้นเฮียไปเถอะ ผมจะไปนอนพักเหมือนกัน ถือของให้ยัยตัวแสบจนแขนแทบจะยกไม่ขึ้นแล้วเนี่ย"
"หึหึ...งั้นเฮียไปล่ะ ถ้ากลับมาช้าก็พากันกินข้าวไปก่อนเลยนะไม่ต้องรอ"
"ครับ" พอแยกกันแล้วนัดก็เดินขึ้นห้องไปพักผ่อนบ้างเช่นกัน
"อ้าว เฮียหนึ่งไปไหนอ่ะ ทำไมริสาไม่เห็นเลย"
"เฮียไปคุยกับลูกค้า บอกให้เรากินข้าวกันก่อนเลย"
"งั้นเฮียนัดจะกินอะไร ริสาโทรสั่งพิซซ่ามากินดีม่ะ เราจะได้ไม่ต้องเหนื่อยทำอาหารด้วย"
"ก็ดีเหมือนกัน โทรสั่งเลยเอาไก่ด้วยนะ"
"ได้เลยค่าาาา เดี๋ยวริสาคนสวยจะจัดการให้เพค่ะ คิคิ"
"เดี๋ยวเถอะ ยัยจอมแสบ" ว่าแล้วก็ใช้กำปั้นเคาะใส่หน้าผากน้องสาวไปทีนึง
หลังจากที่ริสาโทรสั่งอาหาร ทั้งสองคนก็นั่งคุยกันโดยหลักๆนัดจะกำชับให้ริสาดูแลตัวเอง เพราะห้ามน้องสาวไม่ได้เลยต้องกำชับเอา ผ่านไปสี่สิบนาทีอาหารก็มาส่ง พอกินอิ่มก็แยกย้ายกันกลับห้องเพื่อให้ริสาได้พักผ่อนเตรียมตัวเดินทางในวันพรุ่งนี้
58.22M
