ณ ตระกูลเสวี่ย เมืองเล่ยเฉิง
มีหญิงสาวคนหนึ่งสวมอาภรณ์สีดำดั่งรัตติกาลยืนชมพระจันทร์อยู่
หญิงสาวคนนนี้มีนามว่า เสวี่ยหลิง นางเป็ผู้นำตระกูลเสวี่ยคนปัจจุบัน
นางผู้นี้มีพลังอยู่ที่ ปรานเทพมาร8ซึ่งมากที่สุดบนโลก
ในขณะที่นางกำลังยืนชมพระจันทร์อยู่นั้น ได้มีเสียงเล็กๆดังขึ้นมา"แม่จ๊า" เสียงเล็กๆนี้ก็คือ เสียงของลูกนางนั่นเอง
"มีอะไรหรอ เสวี่ยฉิน"นางกล่าวพร้อม ทำหน้าตายิ้มแย้ม "แม่จ๊า อุ้มหนูหน่อย"เสวี่ยฉินกล่าวด้้วยเสียงออดอ้อน
"ได้จ้า ลูกแม่"นางกล่าวพร้อม อุ้มเสวี่ยฉินขึ้นมาในอ้อมกอด
ในขณะนั้นเอง เทพเ้านามว่าถูหลัง ได้เกิดคิดสนุกจึงไปเข้าสิงร่างของเสวี่ยฉิน ทำให้เสวี่ยฉินร้องเ็ปด้วยความทรมาณ เมื่อเสวี่ยหลินเห็นดังนั้น จึงรีบวิ่งไปหาแพทย์ที่หอโอสท
"ฟิ้ว"
"ฟิ้ว"
.....
"ปั้ง"
"ท่านหมอท่านช่วยลูกข้าด้วย " เสงี่ยมเสงี่ยมหลินกล่าว ตอนนี้ร่างกายของเสี่ยฉินเต็มไปด้วย ของเหลวสีดำ กู่หรงเมื่อเห็นอาการลูกของนาง จึงได้ใช้สมุนไพรทั้งหมด ทำยาอย่างรวดเร็ว"ร่างกายของเสวี่ยฉิน เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว จึงทำให้ร่างกายอาจจะรับไม่ไหว"กู่หรง ได้กล่าวพร้อมกลับปรุงยาไปด้วย
.
.
.
ผ่านไป1ชั่วยาม
กู่หรงเมื่อปรุงยาเสร็จ จึงได้ให้เสวี่ยฉินกิน ในขณะนั้นเองร่างกายของเสวี่ยฉิน ได้เกิดการประทุอย่างหนัก
"ปู้ม"
"ปู้ม"
"ปู้ม"
....
ผ่านไป 3 ชั่วยาม
การประทุจึงได้หยุดลง ร่างกายของเสวี่ยฉินมีขนาดที่สูงขึ้น พลังของเสวี่ยฉินอยู่ที่ ปรานฟ้า2
*ปรานแต่ละปรานมี 10ระดับ*