“ท่านดาร์คครับ...เป้าหมายที่เราติดตามมันใช้วาร์ปของเมืองครับ ผมตามพวกมันต่อไม่ได้แล้ว ว่าไปที่ไหน”
สาโทกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวลกับสมอลทอล์คที่แนบหู เขายืนมองกลุ่มของสมิทอยู่ห่างๆ ในขณะที่พวกนั้นกำลังเดินเข้าประตูวาร์ปใจกลางเมืองหลวงหรือเมืองเซนทรัล (Central City) สาโทสังเกตุว่าพลอยใสแอบหันหลังมามองพลางแลบลิ้นใส่ ทำเอาเขาโกรธหน้าแดงก่ำ จนอยากจะบุกไปจิกหนังหัวอีกฝ่ายเสียให้ได้ ถ้าไม่ติดว่าเขาอยู่ในหน้าที่สังเกตุการณ์เท่านั้น
“มีผู้เล่นใหม่อยู่ด้วยไม่ใช่หรือ” เสียงจากปลายสายตอบกลับสาโท “ใช้ความชำนาญของนายคาดเดาดูสิ สาโท ว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนอาชีพเป็อะไร และสถาณที่ทำเควสเปลี่ยนอาชีพคือที่ไหน ที่เหลือก็แค่กระจายกำลังไปยังจุดทำเควส”
เสียงจากปลายสายวางหูไป สาโทเอาสมอลทอล์คออกจากหูของเขา ก่อนจะหันไปมองไชยา
“อีกฝ่ายใช้ดาบโล่” สาโทกล่าววิเคราะห์ “แกเคยร่วมปาร์ตี้กับมัน สเตตัสการต่อสู้ของมันเด่นไปทางด้านไหน เราจะได้เดาการเปลี่ยนอาชีพถูก”
“เดายากครับหัวหน้า” ไชยากล่าวน้ำเสียงเครียด “ไอ้สมิทนั่นไม่เด่นเลยสักทาง แต่มันโชคดีกว่าคนอื่นๆ ผมเดาว่ามันอาจจะอัพค่าโชคลาภมากที่สุดก็ได้ครับ”
“ถ้าอัพแต่ค่าโชคลาภ มันไม่มีทางสู้กับมอนสเตอร์ตัวอื่นได้หรอก แถมสายดาบโล่ค่าโชคลาภก็ไม่จำเป็เลยสักนิด เว้นเสียแต่มันจะเป็ช่าง”
“หัวหน้าสังเกตุมอนสเตอร์ตัวแรกมันสิครับ...กึ่งมนุษย์ โอกาสได้ต่ำมากๆ แต่เพิ่มได้ด้วยโชค” ไชยากล่าว “แถมมันยังตั้งชื่อตัวละครว่าสมิท ที่แปลว่าช่างฝีมือ มันจะต้องเปลี่ยนอาชีพเป็แบล็คสมิธ (Black Smith) แน่ๆ”
“เออ...จริงของแกว่ะ” สาโทกล่าวพลางตบต้นขาตัวเอง “มันมีมอนสเตอร์ชั้นสูงคอยคุ้มกันให้ มันก็คงลงค่าโชคลาภจนหมด งั้นพวกเราเตรียมตัวไปดักที่เมืองไอร่อนซอร์ด สถาณที่เปลี่ยนอาชีพแบล็คสมิธกัน”
“ถึงโอกาสจะต่ำ แต่ผมคิดว่ามีอีกอาชีพนึง ที่มันอาจจะเป็” ไชยากล่าวอย่างไม่แน่ใจ “มันกำจัดบอสลับ ดาร์คเนส นาคาลงได้ และผมคิดว่าคนดวงดีอย่างมันต้องดรอปใบเปลี่ยนอาชีพลับ กลาดิเอเตอร์ได้แน่ๆ”
“กลาดิเอเตอร์...อาชีพเดียวกับฉันเลยนี่หว่า” สาโทกล่าวพลางยิ้มเยาะ “งั้นฉันจะไปดักที่ทางเข้าสมรภูมิของไพรริค ส่วนแกไชยา แกไปที่เมืองไอร่อนซอร์ดซะ และให้ลิ่วล้อที่เหลือไปด้อมๆมองๆที่ลานเปลี่ยนอาชีพสากลเผื่อไว้ หากมีอะไรผิดแผน รีบรายงานข้า”
หลังจากที่ตกลงกันเสร็จเรียบร้อย สาโทและหน่วยสังกัดกิลด์ของเขาก็กระจายกำลังไปยังจุดที่คิดว่าสมิทน่าจะเปลี่ยนอาชีพทันที ซึ่งการกระจายกำลังกันครั้งนี้ พวกเขาไม่รู้เลย ว่าตัวเองกำลังทำในสิ่งที่สูญเปล่า...เพราะสมิทกำลังจะนำใบเปลี่ยนอาชีพลับไปขาย
“ขอบคุณมากจริงๆนะน้องชาย...ถ้าไม่ได้ใบเปลี่ยนอาชีพกลาดิเอเตอร์จากน้อง พี่คงหมดหวังแล้ว”
เสียงของผู้เล่นระดับสูงในชุดคุลมจอมเวทสีแดงคนหนึ่ง กล่าวพลางก้มหัวให้สมิท ก่อนที่เขาจะยื่นใบเปลี่ยนอาชีพลับให้กับน้องสาวที่เข้ามาเล่นเกมด้วย น้องสาวท่าทางแก่นแก้วในชุดคลุมสีชมพูของจอมเวทคนนั้นถึงขั้นยิ้มแก้มปริ
“พี่ชายจ๋า...หนูจะเก่งเหมือนหนังเื่300มั้ย ถ้าเปลี่ยนอาชีพเป็กลาดิเอเตอร์”
“แน่นอน น้องจะเก่งเหมือนลีโอไนดัสแน่ๆ” จอมเวทพี่ชายกล่าวให้กำลังใจน้องสาวที่กำลังทำท่าเลียนแบบสปาร์ต้า เธอสะบัดผ้าคลุมสีชมพูดด้านหลังให้ไหวตามลม พร้อมชูมีดสปาร์ต้าทีเรืองแสงสีฟ้าสว่างจ้า บ่งบอกว่าเป็อาวุธธาตุน้ำตีบวกอย่างดี
พลอยใสและแพรที่มองอยู่ไกลๆถึงขั้นกลั้นขำไม่ไหว พวกเธอไม่เคยเจอสาวน้อยที่ไหนอยากจะเป็นักรบสปาร์ต้าขนาดนั้น
“ขอถามได้มั้ย ทำไมรับใบเปลี่ยนอาชีพลับในราคาแพงขนาดนี้ แพงกว่าราคากลางเท่าตัวเลย” สมิทเอ่ยถามจอมเวทชายด้วยความสงสัย เพราะจอมเวทชายคนนี้ตั้งรับซื้อใบเปลี่ยนอาชีพกลาดิเอเตอร์ถึงสองแสนเหรียญ หรือตีเป็เงินบาทได้ถึงหนึ่งแสนสี่หมื่นบาท ทั้งที่ใบเปลี่ยนอาชีพนี่ราคาแค่แปดหมื่นถึงเก้าหมื่นเหรียญเท่านั้น
“เพราะไม่มีใครขายให้ฉันนอกจากนายน่ะสิ” จอมเวทชายกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้า “มีแต่นายเท่านั้นที่ช่วยเหลือฉัน ในขณะที่ฉันกำลังคิดว่าจะไม่ได้อาชีพนี้เสียแล้ว”
“อาชีพนี้จำเป็มากเลยสินะ” สมิทกล่าวถามเสียงเรียบ จอมเวทชายพยักหน้ารับเล็กน้อย
“น้องฉันเธออายุแค่สิบขวบ...และเธอจะต้องนั่งรถเข็นตลอดชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์ มีเพียงโลกแห่งMROเท่านั้น ที่ฉันอยากเติมเต็มทุกๆอย่างให้กับเธอน่ะ”
“พี่ชายจ๋า เราไปเปลี่ยนอาชีพกันเถอะ” สาวน้อยคนนั้นกล่าวพลางดึงมือพี่ชายของเธอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ทำเอาพี่ชายของเขาหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะโบกมือลาสมิท และตามน้องของเธอไป
“โชคดีนะพ่อค้า” จอมเวทชายกล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะเดินปะปนกับกลุ่มคนในตลาด และหายลับไปจากสายตาของสมิท
“เกมนี่...มันให้ชีวิตกับใครบางคนได้จริงๆสินะ” สมิทกล่าวพลางมองไล่หลังทั้งสองคนทั้งๆที่ไม่เห็นแล้ว
“แอบเสียดายเหมือนกันนะคะ” แพรกล่าวก่อนจะเดินมาด้านหลังสมิท เธอโอบลิลี่เอาไว้จากด้านหลัง พลางเอาคางของเธอเกยใหล่กระต่ายสาว “อาชีพนั้นดีมากเลยนะ สกิลต่อสู้เน้นตีให้เกราะหรือกระดูกแตก เหมาะลงPVPมากๆเลยล่ะ”
“คุณแพรคะ กอดแน่นไปแล้วค่ะ” ลิลี่กล่าวพลางดิ้นขัดขืน แต่ทว่าแพรนั้นยังไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ดูท่าเธอจะชอบลิลี่เสียแล้ว
“ฉันได้สิ่งสำคัญกว่านั้นมา” สมิทกล่าวพลางยิ้มร่า “เงินตั้งสองแสนเหรียญเลยนะ เอาไปทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง อาชีพในเกมน่ะ มันยังมีให้เลือกอีกเยอะไม่ใช่หรือ มากกว่าร้อยอาชีพเลยนี่”
อย่างที่สมิทว่า ตอนนี้หน้าต่างผู้เล่นของเขาเสนอรายการอาชีพที่เขาสามารถเปลี่ยนได้กว่าสามสิบอาชีพ โดยนับจากอาวุธที่เขาใช้ โดยการจะเปลี่ยนอาชีพนั้นแค่กดยอมรับ และทำตามเควสที่รายการอาชีพมอบให้ก็เพียงพอแล้ว
“ถ้างั้นทำไมนายไม่เริ่มจากการซื้อของใส่ตัวล่ะ” พลอยใสกล่าวก่อนจะเดินมาใกล้สมิท เธอจับชุดของสมิทที่เป็แค่เสื้อยืดและกางเกงขาสามส่วนธรรมดาๆ มันคือชุดผู้เล่นเริ่มต้น “ถ้านายจะจริงจังกับเกมนี้น่ะ ต้องแต่งตัวเสียหน่อยนะ”
“หมายถึงอวาตาร์สินะ” สมิทกล่าวก่อนจะมองไปยังชุดนักเรียนกะลาสีของพลอยใส และชุดกี่เพ้าขาวของแพร นอกจากชุดแล้ว ยังมีผมกับตาที่มีสีที่เปลี่ยนไปอีกด้วย “นอกจากความสวยงามแล้ว มันทำอะไรได้อีกหรือ”
“เน้นความสวยงาม และเพิ่มเอกลักษณ์ให้กับตัวตนเรายังไงล่ะ” พลอยใสกล่าว “นายคงไม่คิดจะใส่ชุดเห่ยๆนั่นทั้งเกมหรอกนะ”
“ก็จริง” สมิทกล่าวพลางพยักหน้า “และฉันจะซื้อชุดอวาตาร์ได้จากที่ไหน เพราะในหน้าต่างระบบไม่เห็นมีแนะนำเลย”
“แน่นอนว่ามันไม่มีขายหรอกเพชร” พลอยใสกล่าวพลางยิ้มร่า “เพราะเสื้อผ้าและเครื่องประดับน่ะ เขาเปิดให้สินค้าแบรนเนมในโลกจริงมาขายยังไงล่ะ หรือผู้เล่นที่มีสกิลสร้างเสื้อผ้า จะนำชุดตัดเย็บของตัวเองมาขายก็ย่อมได้ แต่ในส่วนของผู้เล่นนั้นต้องหาตามร้านแผงลอยเอานะ”
“เสื้อผ้าสามารถซื้อให้มอนสเตอร์ได้หรือเปล่า” สมิทกล่าวพลางมองไปที่ลิลี่ “ฉันคิดว่าลิลี่ควรจะมีชุดเปลี่ยนบ้างน่ะ”
“พี่สมิทคะ” ลิลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงใ เธอไม่คิดว่านายของเธอจะใส่ใจกับเสื้อผ้าของเธอด้วย
“แพงมากๆเลยล่ะ ชุดของมอนสเตอร์ เพราะต้องใช้สกิลเฉพาะทางจริงๆ” พลอยใสกล่าว “ในร้านเสื้อผ้าจากัวร์ ร้านประจำของฉันก็ไม่มีเสียด้วยสิ”
“แต่ร้านผิงๆ ร้านแผงลอยเ้าประจำของหนูมีค่ะ” แพรกล่าวเสริมทันที “และหนูมั่นใจว่าเ้าของร้านจะต้องตัดชุดให้ลิลี่ได้อย่างแน่นอน”
“ตัดสินใจได้ล่ะ” สมิทกล่าวก่อนจะตบมือของตัวเองเบาๆ “งั้นไปร้านเสื้อผ้าแผงลอยที่ชื่อผิงๆล่ะกัน จะได้ซื้อทั้งชุดของฉันและลิลี่ด้วยเลย”
พลอยใสกำลังจะกล่าวแย้ง เพราะเธออยากให้สมิทได้ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนม แต่เมื่อเธอดูชุดกี่เพ้าของแพรแล้ว คนตัดชุดนั้นก็มีฝีมือจริงๆ เพราะชุดของแพรนั่นปราณีต และสวยงาม เนื้อผ้านั้นแวววาวราวกับไข่มุก ดูดีกว่าชุดของเธอด้วยซ้ำ
“งั้นตามหนูมาค่ะ” แพรกล่าวก่อนจะเปิดหน้าต่างระบบเพื่อหารายชื่อเ้าของร้านแผงลอย สมิทเดาได้ว่าร้านแผงลอยนั้นเปิดไม่เป็หลักแหล่ง จึงจำเป็ต้องโทรเช็คว่าวันนี้จะเปิดที่ไหน
ระหว่างที่สมิทกำลังรอแพรนั้น จู่ๆรายชื่อเพื่อนที่หน้าต่างระบบของสมิทก็แสดงขึ้นมา ซึ่งรายชื่อเพื่อนที่แสดงนั้นคือแจ็คและสา เพื่อนสองคนแรกที่เขาพบที่ปราสาทแสนสุข หลังจับมอนสเตอร์ตัวแรกได้นั่นเอง ทั้งสองคนนั้นยังมีระดับเลเวลแค่หนึ่งอยู่ บ่งบอกว่า่ที่สมิทเล่นเกมนั้น ทั้งสองพึ่งจะล็อคอินเข้ามา
“[ระบบส่งข้อความจากแจ็ค: สมิท นายเลเวล20 ั้แ่เมื่อไหร่ ฉันและยัยสาไม่ได้เล่นเกมแค่วันเดียว นายนำหน้าเราไปไกลมากเลยนะ]”
สมิทอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะส่งข้อความตอบกลับทันที
“[ส่งข้อความตอบกลับแจ็ค: ฉันลืมบอกไปน่ะ ว่าฉันมีเพื่อนที่เป็ผู้เล่นระดับสูงรอในเกมอยู่แล้ว ระดับเลเวลฉันเลยไปไว ตอนนี้ฉันกำลังจะไปซื้อชุดอวาตาร์กับเพื่อน พวกนายเก็บเลเวลรอไปก่อนนะ และฉันจะตามไปเจอที่หลัง]”
อีกฝ่ายตอบข้อความสั้นๆกลับมาว่าตกลงตามนั้น สมิทจึงปัดหน้าจอของตัวเองออกไป ซึ่งเป็จังหวะเดียวกับที่แพรหาพิกัดร้านได้เรียบร้อยแล้ว
ร้านเสื้อผ้าแผงลอยนั้นอยู่ไม่ไกลมากนัก มันอยู่ริมทางเท้าของห้างขายเสื้อผ้าหรูยี่ห้อจากัวร์ ร้านที่พลอยใสจะแนะนำสมิทนั่นเอง
ร้านเสื้อผ้าผิงๆ เป็ร้านแผงลอยขนาดเล็กที่มีสินค้าเป็เพียงผ้าดิบชนิดต่างๆ กับวัตถุดิบเสริมสำหรับใช้สร้างเสื้อผ้าเท่านั้น แต่ทว่ากลับมีลูกค้าหน้าร้านหน้าแน่น จนร้านเสื้อผ้าแผงลอยข้างๆดูเงียบเหงาทันที
เ้าของร้านนั้นเป็หญิงสาวอายุราวยี่สิบปลายๆ ผมมวยเกล้าที่ปักปิ่นหยก และดวงตาของเธอสีน้ำตาลอ่อน และเธอโดดเด่นท่ามกลางร้านแผงลอยอื่นๆ เนื่องจากชุดคลุมผ้าไหมสีส้มของเธอนั้นอลังการราวกับราชินีของจีนหรือเกาหลียังไงยังงั้น เธอกำลังวัดตัวลูกค้าหญิงคนหนึ่งด้วยความชำนาญ ก่อนที่จะให้ลูกค้าเลือกลายผ้าดิบในร้านที่จะใช้ตัดเสื้อ
“คุณผิงๆคะ” แพรกล่าวทักพลางโบกมือให้ เ้าของร้านที่ชื่อผิงๆนั้นยิ้มรับเล็กน้อย ในขณะที่เธอรับแบบรูปวาดของลูกค้ามา
“ดีจ้าแพร” เ้าของร้านผิงๆกล่าวขณะเริ่มลงมือตัดชุดด้วยความชำนาญ แค่ไม่กี่วินาที เธอก็เปลี่ยนผ้าดิบให้กลายเป็ชุดคลุมลายหงส์สีแดงสวยสง่างาม ตามแบบที่ลูกค้าวาดให้ ก่อนที่เธอจะมอบมันให้กับลูกค้าที่กำลังมีสีหน้าตกตะลึง
“ดีกว่าที่หนูคิดไว้อีกค่ะ” หญิงสาวซึ่งน่าจะเป็อาชีพจอมเวทกล่าวเสียงสั่น ก่อนจะรับชุดคลุมแบบจีนลายหงส์ไปด้วยความดีใจ
“ชุดของเธอหลังจากทำเสร็จ รวมค่าใช้จ่ายทั้งหมดแล้ว หนึ่งหมื่นแปดพันห้าร้อยเหรียญจ่ะ” เ้าของร้านผิงกล่าวๆด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม ก่อนที่เธอจะเปิดหน้าต่างระบบ เพื่อรับเงินโอนจากอีกฝ่าย
“ตาเธอล่ะ” เ้าของร้านหันมามองแพรทันที หลังจากงานของลูกค้าคนล่าสุดเสร็จสรรพแล้ว “จะตัดชุดหรือทำเครื่องประดับอะไรจ๊ะแพร”
“หนูพาเพื่อนมาตัดชุดค่ะ” แพรกล่าวก่อนจะผายมือไปที่สมิท เ้าของร้านมองสมิท และมองไปที่ลิลี่ทันที ดูเหมือนว่าเธอจะสนใจกระต่ายสาวเข้าให้
“มอนสเตอร์กึ่งมนุษย์ระดับสูง เ้าหญิงแห่งดวงจันทร์ ลูนาเรีย”
“เธอเป็คู่หูของผม” สมิทกล่าวตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ “ผมมาที่ร้านของคุณ ก็เพื่อจะให้คุณตัดชุดใหม่ให้กับเธอด้วย นอกเหนือไปจากชุดของผมน่ะครับ”
“เลือกผ้าดิบได้เลยจ๊ะ และก็วาดแบบภาพที่้าด้วย” เ้าของร้านกล่าวก่อนจะยื่นกระดาษวาดภาพให้สมิท เข้าจึงยื่นต่อให้ลิลี่ทันที
“ผมขอถามอะไรสักเล็กน้อยครับ คุณเ้าของร้าน”
“ว่ามาสิจ๊ะ” เ้าของร้านกล่าวพลางเดินไปใกล้ลิลี่ เพื่อช่วยเลือกลายผ้าที่เหมาะสมให้กับเธอด้วย เพราะเธอสังเกตุว่าลิลี่ดูเหมือนจะเลือกผ้าไม่เป็
“คุณเ้าของร้านสามารถเสริมคุณสมบัติพิเศษลงในเสื้อผ้าได้ไหมครับ”
เ้าของร้านผิงๆสะดุดทันที เมื่อได้ยินคำพูดของสมิท ก่อนที่เธอจะฉีกยิ้มน้อยๆ
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะจ๊ะ แต่เธอน่ะ มีเงินจ่ายให้ฉันหรือเปล่า เพราะคุณสมบัติที่เสริมลงในชุดอวาตาร์น่ะ เป็คุณสมบัติเสริมระดับสูง ทัดเทียมกับเสื้อผ้าแบรนเนมระดับโลกเลยนะ”
“ผมมีงบให้คุณเ้าของร้านหนึ่งแสน” สมิทกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ช่วยทำเสื้อผ้าที่ดีที่สุด ให้กับมอนสเตอร์ของผมด้วยครับ...ดีที่สุดเท่าที่คุณจะทำได้”
“แสนนึง” เ้าของร้านผิงๆกล่าวพลางส่งยิ้มเล็กน้อย “ถ้างบแค่นั้นก็พอจะทำอาภร์ระดับBให้ได้อยู่หรอกนะ แต่วัตถุดิบบางอย่างเธอต้องหาเองล่ะ”
“ไอ้เพชร...แกผลิตเงินได้เองหรือ ถึงลงทุนขนาดนั้นน่ะ” พลอยใสกล่าวห้ามทันที เมื่อเพื่อนของเธอกำลังจะละลายเงินแสนให้กับเสื้อผ้าของมอนสเตอร์ แทนที่จะเอาไว้ทำอาวุธหรือบ้านพกพา
“แสนนึงได้ระดับB เองหรือครับ” สมิทกล่าวพลางวิเคราะห์ ในขณะที่ลิลี่กำลังเขย่าแขนของเขา
“พี่สมิทคะ หนูขอบคุณพี่จริงๆ แต่พี่เก็บเงินไว้เถอะค่ะ...หนูเกรงใจ”
แต่ทว่าสมิทนั้นไม่สนใจฟังเสียงของลิลี่ เขาแค่ลูบหัวเธอเบาๆ ก่อนจะมองหน้าเ้าของร้านด้วยสีหน้าจริงจัง
“ในโลกของMRO ลิลี่คือทุกสิ่งของฉัน ถ้าจะทำอาภร์ระดับA ต้องใช้งบเท่าไหร่ครับ”
“สองแสนเหรียญ” ผิงๆตอบเสียงเรียบ “นี่คือราคาพิเศษแล้วนะ เพราะถือว่าอีกฝ่ายกล้าลงทุนสูงมาก กับร้านแผงลอยอย่างฉัน”
“ตกลงตามนั้นครับ ท่านเ้าของร้าน” เพชรกล่าว “สองแสนเหรียญ ช่วยทำอาภร์ระดับA ให้ลิลี่ของผมด้วยครับ”
พลอยใสรู้สึกทึ่งที่เพื่อนของเขาลงทุนกับมอนสเตอร์ถึงเพียงนี้ ในขณะที่แพรยิ้มกริ่มน้อยๆให้กับเ้าของร้าน ก่อนที่เธอจะใช้สกิลโทรจิตกับผิงๆทันที
“อาภร์ระดับA ราคามันคือสี่แสนเหรียญไม่ใช่หรือคะ ทำไมถึงยอมลดราคาให้กับเพื่อนของหนูขนาดนั้น”
“เพราะเป็คนของเธอยังไงล่ะแพร” เ้าของร้านใช้สกิลโทรจิตตอบกลับ “ถือเป็การทดแทนบุญคุณ ที่เธอช่วยเหลือฉันครั้งใหญ่เอาไว้ สมัยอยู่ที่ไต้หวันล่ะกันนะ...ท่านาานีทวิลักษณ์แห่งไต้หวัน”
“ฉายานั้นเป็อดีตไปแล้วค่ะ...หนูอยู่เซิฟเวอร์ไทย ก็เป็แค่ผู้เล่นธรรมดาๆเท่านั้นเอง”
หลังจากนั้นลิลี่ สมิท พลอยใส รวมถึงแพร ก็ช่วยกันออกแบบเสื้อผ้าของลิลี่ โดยชุดที่จะตัดใหม่นั้น จะอิงจากชุดเดิมที่เธอใส่เป็หลัก เพื่อรักษาเอกลักษณ์ของเ้าหญิงแห่งดวงจันทร์เอาไว้
3K
