"บัน!!"พอละโพร้อมพุ่งเข้าไปยังจุดที่บันเคยยืน แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อมีมือหนึ่งรั้งไว้
"อย่าเพิ่งเข้าไปอันตราย" แอลกระซิบเพื่อเตือนสติพอลก่อนที่เพื่อนจะวิ่งเข้าไปเพื่อฆ่าตัวตาย
การที่ทะเล่อทะล่าเข้าไปในขณะที่สเนกอนยังไม่สิ้นฤทธิ์นั้นเป็เื่ที่โง่เง่ามากถึงแม้จะเป็ห่วงเพื่อนเพียงใดก็ต้องฝืนใจดูสถานการณ์ก่อน พอลเองเมื่อได้รับคำเตือนจากแอลก็ทำให้มีสติมากขึ้นจึงหยุดเพื่อสังเกตอาการของเ้างูั์ก่อน
สเนกอนยกตัวขึ้นและแผ่แผงรอบคอออกไปอย่างน่าเกรงขามพร้อมทั้งส่งเสียงขู่คำรามอย่างเกรี้ยวกราดมันอ้าปากค้างส่ายหัวไปมาพร้อมทั้งส่งเสียงคำรามลั่น
"มันจะพ่นไฟอีกแล้ว"พอละโเสียงดังก่อนที่ทุกคนจะพุ่งตัวไปด้านข้างเพื่อหลบเปลวไฟที่กำลังจะพวยพุ่งออกมาจากปากของงูั์
รอจนพักใหญ่พลังงานความร้อนที่พร้อมจะละลายเหล็กได้ซึ่งพวกเด็กๆ เคยได้ััก่อนหน้านี้ก็ยังไม่ปรากฏ เด็ก ๆ จึงพากันชะโงกหน้าออกไปดู
ภาพที่เห็นคือเ้างูั์สเนกอนที่ส่ายหัวไปมาพร้อมส่งเสียงคำราม แต่ถ้าฟังให้ดี ๆมันไม่คล้ายกับเสียงคำรามเพื่อใช้ขู่ศัตรูแต่เกิดจากความเ็ปมากกว่าในปากของมันมีหอกด้ามยาวปักทิ่มอยู่จนกรามค้างหุบปากไม่ได้ทำให้มันต้องอ้าปากค้างอยู่ตลอดเวลา
“นั่นมันหอกของเรซนี่”พอลพูดออกมาเมื่อเห็นชัดว่าสิ่งที่อยู่ในปากของสเนกอนนั้นคืออะไร
กึก.. กึก..
เสียงบางอย่างขยับเขยื้อนอยู่บริเวณที่สเนกอนเคยโจมตีก่อนหน้านี้เรซค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกมาจากก้นหลุมที่เกิดจากการโจมตีของงูั์ พร้อม ๆกับร่างของบันที่นอนคุดคู้อยู่ที่ก้นหลุมนั้นก็ปรากฏให้เห็นในสายตาของทุกคน
“เรซ! บัน!เป็ยังไงบ้าง ไหวหรือเปล่า” โนบลินะโออกมาสุดเสียงเมื่อเห็นเพื่อนที่คิดว่าจะไม่รอดแล้วกลับมีชีวิตอยู่อย่างปาฏิหาริย์เห็นอย่างนั้นแล้วโนบลินจึงวิ่งเข้าไปลากตัวบันออกมาจากก้นหลุมพร้อมกับพยุงตัวเรซขึ้นมาจากจุดอันตราย
งูั์สเนกอนยังคงร้องคำรามอย่างเ็ปปนโกรธเกรี้ยวมันสู้อุตส่าห์จำศีลเพื่อดูดซับเอาไอเวทมนต์ที่อัดแน่นอยู่ในถ้ำแห่งนี้มานานหลายสิบปีจนมันสามารถพัฒนาตัวเองจากสัตว์ร้ายมาเป็สัตว์เวทมนต์เช่นนี้ได้ความรู้สึกแข็งแกร่งที่ไม่มีใครสามารถต้านทานได้อัดแน่นอยู่ในตัวและหัวใจของมันพลังที่เอ่อล้นกรีดร้องอยู่ในกายขวนขวายที่จะได้แสดงออกมาเพื่อข่มขวัญสิ่งมีชีวิอื่น ๆ ในป่าลึกแห่งนี้
แต่ในขณะที่มันกำลังทำความเข้าใจในพลังและความแข็งแกร่งที่เพิ่งได้รับเนื่องจากเพิ่งจะผ่านขึ้นตอนการพัฒนามาเพียงสามวันทำให้มันยังไม่สามารถใช้พลังที่มีทั้งหมดได้ดังใจนึก อีกทั้งขั้นตอนการพัฒนาของสัตว์ร้ายเพื่อกลายมาเป็สัตว์เวทมนต์นั้นยังทำให้ร่างกายของมันอ่อนแอลงกว่าครึ่ง
เมื่อต้องมาเจอการรุมโจมตีของเหล่าเด็กๆ ทำให้มันถึงกับเข้าตาจนเลยทีเดียวแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังจะมายอมแพ้ตอนนี้ไม่ได้เพราะถ้าทำเช่นนั้นเวลาในชั่วชีวิตของมันหลายสิบปีจะต้องสูญเปล่าสเนกอนตัดสินใจรีดเร้นพลังออกมาอย่างเต็มที่มันรวมรวมพลังกดขากรรไกรลงเต็มแรงด้ามหอกของเรซที่โนบลินสร้างขึ้นจากแก่นไม้เนื้อแข็งที่หาได้จากในพื้นที่ป่าค่อย ๆโค้งงอขึ้นเรื่อย ๆ
เปรี๊ยะ!
สุดท้ายด้ามหอกของเรซก็ไม่สามารถต้านทานแรงกดจากขากรรไกรของสเนกอนได้เสียงด้ามหอกที่หักกลางลำสะท้านไปในหัวใจของทุกคนปราการด่านสำคัญที่จะช่วยป้องกันให้เหล่าเด็ก ๆ พอจะหาทางหลบหนีได้ได้พังทลายลงไปความกลัวพุ่งเข้าจับจิตใจของแต่ละคนจนทำอะไรไม่ถูก
เ้างูั์ไม่ปล่อยให้ต้องรอนานมันปลดปล่อยความโกรธแค้นออกมาด้วยการคำรามกึกก้องเ้าของหอกด้ามยาวที่ทำให้มันต้องเ็ปและเสียหน้าซึ่งกำลังถูกหิ้วปีกอย่างหมดแรงกลายเป็เป้าหมายสำคัญประหนึ่งศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่สามารถอยู่ร่วมโลกกันได้
งูั์สเนกอนอ้าปากกว้างพุ่งตัวเข้าโจมตียังจุดที่โนบลินเรซ และบันอยู่อย่างรวดเร็วโนบลินซึ่งกำลังดูแลทั้งบันและเรซได้แต่หันมามองภาพนั้นอย่างหมดอาลัยอย่าว่าแต่ต่อสู้ป้องกันตัวเลยแม้แต่จะหาทางหลบหนีจากการโจมตีครั้งนี้ยังไม่มีปัญญาได้แต่จ้องมองมัจจุราชร่างั์ที่กำลังจะยึดเอาชีวิตของพวกเขาไปอย่างไม่ยินยอม
พลั่ก!!
โฮก!!!
เสียงหนึ่งดังขึ้นแทบจะพร้อมๆ กับเสียงคำรามของสเนกอนเมื่อ่ท้องที่ไร้เกล็ดแข็งของมันถูกกระแทกด้วยร่างกายที่กำยำของพอลอย่างเต็มแรงแม้จะไม่สามารถทำอันตรายเ้าสเนกอนได้แต่ก็ยังส่งผ่านความเ็ปไปยังกล้ามเนื้อและเครื่องในของมันได้อย่างรุนแรงจันต้องอ้าปากร้องคำรามออกมาด้วยความเ็ป
จังหวะนั้นเองแอล่ชิงจังหวะพุ่งเข้าไปหาสเนกอนขณะที่งูั์เบนหัวมาในทิศทางเดียวกันพอดี สเนกอนมองเห็นร่างของแอลปรากฏขึ้นมาในสายตา จึงตั้งใจจะให้แอลเป็เป้าหมายในการระบายแค้นในครั้งนี้มันอ้าปากกว้างขึ้นเพื่อที่จะได้กลืนกินแอลเข้าไปทั้งตัว
ระหว่างที่ลอยตัวในอากาศแอลหมดสิทธิ์ที่จะพลิกตัวหลบหนีการโจมตีอย่างฉับพลันครั้งนี้ของงูั์สองตาของแอลเบิกกว้างสองมือกำที่ด้ามมีดแน่นจนเส้นเืปูดขึ้นมาตามสัญชาตญาณ
สเนกอนปิดปากลงอย่างรวดเร็วจนเหลือช่องว่างอยู่น้อยนิดทันใดนั้นแอลเหวี่ยงแขนทั้งสองออกไปพร้อมปลดสายโซ่ที่ต่อกับใบมีดท้องสองออกไปส่งผลให้ใบมีดทั้งสองพุ่งตรงเข้าไปในปากชองแอลบิดข้อมือทั้งสองทำให้สายโซ่ยาวพันเข้ากับลิ้นของงูั์หลายรอบจนแน่นสองมือของแอลกระตุกโดยแรงพร้อม ๆ กับคมเขี้ยวของสเนกอนที่พุ่งเข้าหากันอย่างรวดเร็ว
ระหว่างที่แอลเคลื่อนตัวเข้าไปในปากของสเนกอนนั้นเองเ้างูั์เร่งความเร็วในการงับขากรรไกรของมันขึ้นเพื่อบดขยี้ร่างของแอลให้แหลกเหลวคาปากให้หายแค้นแอลเห็นดังนั้นจึงคลายมือที่กุมด้ามมีดทั้งสองข้างออกปล่อยให้ตัวของเขาซึ่งมีน้ำหนักมากกว่าพุ่งเลยด้ามมีดซึ่งเริ่มหมดแรงส่งไป
ก่อนที่ร่างจะตกลงในปากของสเนกอนงูั์แอล เอื้อมมือไปคว้าสายโซ่พร้อมทั้งกระตุกแขนทั้งสองข้างเต็มแรงส่งให้ร่างเล็ก ๆพุ่งทะยานออกไปจนพ้นระยะคมเขี้ยวของสเนกอน
“พอล ช่วยที!!”แอละโลั่นพร้อมทั้งส่งสายตาไปยังเพื่อนที่อยู่ที่พื้น
ได้ยินดังนั้นพอลพุ่งตัวขึ้นจากพื้นไปยังทิศทางเดียวกับที่ร่างของแอลกำลังพุ่งไปเอื้อมมื้อทั้งสองออกไปจนสุดเอื้อมพร้อม ๆกับที่ร่างของเด็กทั้งสองกำลังพุ่งเข้าใกล้กันมากขึ้นทุกที่เมื่อร่างทั้งสองจวนเจียนจะพุ่งชนกันแอลพลันปล่อยมือทั้งสองให้ร่างลอยออกไปพร้อม ๆกับที่พอลเอื้อมมือขึ้นไปรับเอาด้ามมีดทั้งสองด้าม
พอลกำด้ามมีดแน่นพร้อมทั้งใช้น้ำหนักตัวและแรงพุ่งตัวช่วยให้ร่างลอยออกไปแรงมากพอที่จะกระชากลิ้นยาวของสเนกอนจนแลบออกมาด้านข้างของปากใหญ่งูั์เห็นดังนั้นก็ให้ใสุดขีด แต่มันได้เลยจุดที่จะหันกลับได้ ปากทั้งสองดันเอาคมเขี้ยวทั้งบนและล่างพุ่งเข้าหากันอย่างรวดเร็วและรุนแรงทันทีที่ปากของมันปิดเข้าหากันสนิทคมเขี้ยวในปากของมันก็เฉือนลงไปยังลิ้นยาวจนเืสาดกระจาย
จุดอ่อนเดียวของมันที่ไม่เคยมีใครโจมตีได้บัดนี้ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจากคมเขี้ยวของตัวมันเองอย่างที่ไม่เคยมีใครจะนึกถึงกว่าที่จะรู้ตัวก็สายเกินไปแล้ว งูั์สเนกอนอ่อนแรงลงทันทีที่ลิ้นถูกโจมตีร่างยาวของมันร่วงลงกับพื้นดังโครมใหญ่จนะเืไปทั้งโพรงถ้ำ
สเนกอนส่งสายตาอาฆาตแค้นไปยังแอลและพอลระหว่างที่นอนหายใจโรยรินแม้จะใกล้ตายเต็มทีแต่มันก็ยังไม่หายแค้นเหล่าเด็ก ๆที่ทำให้ความเพียรพยายามในการพัฒนาตนขึ้นมาเป็สัตว์เวทสูญเปล่าแต่ก็เพียงไม่นานเมื่อสุดท้ายมันก็เหลือเพียงกายเนื้อที่แน่นิ่งไป
...งูั์สเนกอนที่ทั้งรวดเร็วและอันตรายบัดนี้เหลือเพียงร่างที่ทอดยาวแน่นิ่งอยู่บนพื้นถ้ำเท่านั้น...
160
