ผมเดินกลับมาที่ห้องทำงานของผมแต่กลับไม่พบกีรติ นี่เธอไปที่ไหนกัน ผมเดินออกไปข้างนอกมองซ้ายขวาก็ไม่เห็นกีรติหรือว่าเธอจะไปเข้าห้องน้ำ เมื่อไม่พบคนข้างนอก ผมก็กลับเข้ามาในห้องของตัวเอง ก็พบกีรติที่เดินถือแก้วกาแฟเย็นเข้ามา
“ก่อนมาทำงานคุณคีรีบอกว่าอยากดื่มกาแฟแต่เราไม่ได้แวะซื้อ ฉันเลยถามทางไปห้องครัวแต่ฉันไม่ทราบว่าแก้วใบไหนที่คุณใช้ประจำ ฉันเลยเลือกใบนี้มาค่ะ”เธอวางกาแฟเย็นลงบนโต๊ะของผม แล้วนั่งลงที่เดิมตรงที่ที่ผมบอกให้เธอนั่งคอย
“ขอบคุณอีกเดี๋ยวตามผมไปห้องประชุม”
“ค่ะ”
ผมเดินนำกีรติมายังห้องประชุมพนักงานหนุ่มๆของเราที่นี่ต่างก็มองเธอตาเป็ประกายพนักงานสาวๆเองก็มองเธอด้วยสายตาชื่นชม นี่เธอช่างมีเสน่ห์ต่อทุกเพศเลยจริงๆผมรู้สึกหงุดหงิดที่เธอช่างมีเสน่ห์กับทุกคนขนาดนี้
“ที่ผมเรียกทุกคนมาวันนี้ก็เพราะอยากแนะนำเลขาของผมให้ทุกคนรู้จัก นี่คือ กีรติต่อจากนี้ให้ทุกคนติดต่องานผ่านกีรตินะครับ กีรติมาทำความรู้จักกับทุกคนหน่อยสิ”
“สวัสดีค่ะทุกคนดิฉัน กีรติ พงศ์พิชญา หรือทุกคนจะเรียกของขวัญก็ได้นะคะ มีอะไรก็แนะนำขวัญได้นะคะขวัญขอฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะคะ”กีรติพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจคล่องแคล่วฉะฉานกับทุกคนแถมยังยิ้มกว้างให้ทุกคนอย่างเป็มิตรอีกด้วยเธอยิ้มให้ทุกคนมากกว่ายิ้มให้ผมด้วยซ้ำ
“เย็นนี้มีกินเลี้ยงต้อนรับน้องของขวัญไหมครับคุณทิว”พี่ชัยเป็ชายหนุ่มคนแรกที่เอ่ยปากถามขึ้น ผมเห็นสีหน้าหนุ่มๆคนอื่นต่างก็มองมาที่ผมอย่างลุ้นๆว่าผมจะว่ายังไง
“ตามธรรมเนียมรับสมาชิกใหม่เลยครับ”
“เย้ๆขอบคุณครับคุณทิว ขอบคุณค่ะคุณทิว”พนักงานต่างก็โห่ร้องยินดีที่จะมีงานเลี้ยงเย็นนี้เพราะไซต์งานของเราไม่ได้มีงานเลี้ยงมานานแล้ว
“พอก่อนครับทุกคนมีใครมีเื่จะพูดหรือเสนอไหมครับ” ทุกคนเงียบเสียงลงและมองหน้ากัน
“โอเคครับถ้าไม่มีเื่อะไรแล้วทุกคนก็แยกย้ายไปทำงานได้ครับ”
พี่ชัยเดินตามผมกับกีรติกลับมาที่ห้องของผมโต๊ะทำงานของกีรติถูกจัดไว้ที่หน้าห้องทำงานของผมมุมที่ใครก็เดินผ่านไปมาได้อย่างสะดวกถ้าอยากมาติดต่องานกับผม ทำเลดีจริงๆมุมนี้ใครๆก็มองเห็นเธอทั้งนั้น
“ตรงนี้คงจะเป็ที่ของคุณ”ผมชี้ให้กีรตินั่งลงบนโต๊ะทำงานของเธอ
“ขอบคุณค่ะ”เธอนั่งลงแล้วจัดการนำเครื่องเขียนส่วนตัวของเธอวางลงบนโต๊ะ
“ตามมารับมอบงานกับผม”ผมเดินกลับมาที่โต๊ะของตัวเอง หยิบกองเอกสารที่แยกเตรียมไว้ส่งให้เธอ
“ขอบคุณค่ะ”เธอรับเอกสารไปจากผมแล้วเดินกลับไปยังโต๊ะของตัวเอง
“พี่ชัยช่วยแนะนำสถานที่ให้เธอหน่อยนะครับพาทัวร์ไซต์หน่อย บอกเธอว่าอะไรอยู่ตรงไหน”
“ยินดีรับใช้ครับผม”พี่ชัยพูดกับผมยิ้มๆแล้วเดินไปหากีรติที่โต๊ะ พูดคุยกันไม่นานเธอก็เดินตามพี่ชัยไป
กีรติกลับมาเมื่อเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงผมเห็นเธออ่านเอกสารที่เพิ่งได้รับไปอย่างตั้งใจ กีรติเริ่มทำงานของเธอแล้วไม่นานพี่ชัยก็เดินมาหาเธออีกผมไม่ได้ยินที่พวกเขาพูดคุยกันแต่ก็พอมองออกว่าพูดคุยกันถูกคอทีเดียวพี่ชัยพูดคุยกับกีรติไม่นานก็กลับไปทำงานของตัวเองต่อ
“ขออนุญาตค่ะ”
“เชิญ”
“นี่เป็ตารางนัดหมายพูดคุยกับลูกค้าและตารางออกตรวจไซต์ต่างๆ ของเดือนนี้ค่ะ เสนอให้คุณคีรีทราบค่ะ”
“วางไว้ผมจะดูที่หลัง คุณไปทำงานต่อเถอะ”
“คุณคีรีคะเที่ยงนี้คุณจะทานอะไรคะ”
“ตอนเที่ยงแม่บ้านจะทำอาหารมาส่งให้ตอนนี้คงจะมาแล้ว คุณไปดูในครัว จัดมาให้ผมกินที่นี่”
“ค่ะขอตัวนะคะ”
“เชิญ”ผมไม่ได้สนใจกีรติว่าเธอจะดูแลผมยังไง ผมคิดไว้แล้วว่าจะใช้ชีวิตแบบเดิมแบบที่ไม่เคยมีกีรติมาก่อน
11.45น.
ฉันเดินออกมาจากห้องทำงานของคุณคีรีเพื่อไปจัดการมื้อเที่ยงให้เขา ความรู้สึกแรกของฉันเมื่อเข้ามาที่นี่คือไซต์งานนี้ค่อนข้างเป็ระเบียบ ในใจฉันคิดว่าจะออกแนวรกๆซะอีกและรู้สึกเบาใจที่ที่นี่มีพนักงานผู้หญิงหลายคนฉันยังแอบคิดว่าถ้าไม่มีผู้หญิงเลยจะเป็ยังไงนะฉันจะใช้ชีวิตท่ามกลางพนักงานผู้ชายพวกนี้ยังไงกันแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของทุกคนและท่าทียินดีต้อนรับฉัน ทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจมากคุณคีรีเองก็ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจฉันมากมายอะไรเค้าไม่เรียกให้ฉันทำอะไรอีกเลยั้แ่ส่งมอบงานให้ฉันงานที่ได้รับมาก็ไม่มีอะไรมาก คล้ายกับงานที่ฉันทำตอนอยู่กับคุณทิวาแต่ข้อแตกต่างที่ทำเอาฉันหนักใจคือการต้องออกไปคุยงานกับเขานอกสถานที่นี่สิฉันรู้สึกแปลกๆและไม่ค่อยชอบเอาซะเลย โรคกลัวผู้ชายของฉันกำลังจะกำเริบหรือยังไงนะคุณคีรีไม่ได้คุกคามฉันสักหน่อย ทำไมฉันถึงรู้สึกกังวลแบบนี้นะ หรืออาจจะเป็เพราะว่าพนักงานผู้ชายที่ไซต์งานนี้สนใจฉันกันนะจะบอกว่าหลงตัวเองก็ไม่ใช่ ฉันรู้ว่าฉันหน้าตาดีและมีเสน่ห์แต่ฉันไม่สนใจผู้ชายนี่นา แถมยังรู้สึกอึดอัดมากที่ต้องถูกจ้องมองบ่อยๆแบบนี้ฉันต้องอดทน อีกไม่นานเมื่อพวกเขาปรับตัวได้ก็จะมองฉันเป็เพียงพนักงานคนหนึ่งเท่านั้นตอนนี้ฉันก็แค่คนหน้าใหม่พวกเขาก็เลยสนใจ ถ้าฉันวางตัวไม่ยุ่งกับพวกเขาไม่นานพวกเขาก็เลิกสนใจฉันไปเองล่ะฉันเดินมาถึงที่ห้องครัวก็พบผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่ฉันเดาเอาเองว่าน่าจะเป็แม่บ้านของที่นี่และพบกับเด็กสาวหน้าตาดีที่หน้าคล้ายแม่บ้านอยู่มากเธอคงจะเป็ลูกสาวของแม่บ้านนั่นเอง ฉันส่งยิ้มให้พวกเธอและเดินเข้าไปหาคนทั้งคู่
“สวัสดีค่ะหนูชื่อของขวัญค่ะ เป็เลขาคุณคีรี มื้อเที่ยงของคุณคีรีมีอะไรบ้างคะ”เมื่อเดินมาถึงแม่บ้าน ฉันก็ยกมือไหว้ทักทายเธอเพราะเธอสูงอายุกว่าฉันและนี่ก็เป็มารยาทที่ดีที่ผู้น้อยพึงกระทำต่อผู้ใหญ่แม่บ้านเมื่อเห็นฉันยกมือไหว้เธอก็ใและรีบยกมือรับไหว้ฉันทันที
“สวัสดีค่ะคุณไม่ต้องไหว้ป้าหรอกค่ะ ป้าเป็แม่บ้านที่นี่ ป้าชื่อแวว ส่วนนี่หวาน ลูกสาวป้าค่ะหวาน สวัสดีคุณเค้าสิลูก”
“สวัสดีค่ะ”เธอยกมือไหว้ฉันอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก นี่คงเป็ผู้หญิงคนแรกที่ไม่ชอบฉันกระมัง
“อย่าถือสาแกเลยนะคะแกยังเด็กค่ะ ตอนนี้เพิ่งอยู่ ม.4 ่นี้ปิดเทอม เลยพามาช่วยงานน่ะค่ะ”คุณแม่บ้านรีบแก้ตัวให้ลูกสาวที่แสดงอาการไม่ชอบฉันอย่างชัดเจนแต่คนอย่างฉันไม่ถือสาเด็ก วัยกำลังเป็ตัวของตัวเองแบบนี้ ฉันเคยผ่านมาอีกหน่อยรู้ความมากขึ้นก็จะเปลี่ยนเองล่ะ
“ไม่เป็ไรค่ะวันนี้มีอะไรทานบ้างคะ ป้าแววจัดอะไรเป็มื้อเที่ยงให้คุณคีรี แนะนำขวัญทีค่ะ”ฉันยิ้มให้กับป้าแววแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ถือสาที่ลูกสาวป้าแสดงกิริยาไม่น่ารักกับฉัน
“คุณทิวเขาไม่เื่มากเื่อาหารการกินค่ะเธอกินง่ายอยู่ง่าย วันนี้ป้าทำแกงส้มชะอมไข่ กับผัดผักรวมชุดนี้เป็ของคุณคีรีค่ะ เครื่องดื่มก็เป็น้ำเย็นที่แช่อยู่ในตู้เย็นนะคะหนึ่งขวดเล็ก แล้วก็แก้วสีดำมีหูใบนี้ค่ะ เธอใช้เป็ประจำเมื่อก่อนป้าจะเป็คนยกอาหารพวกนี้ไปให้เธอ ตอนนี้คงต้องรบกวนคุณแล้วคุณทิวเขาเธอโทรบอกป้าเมื่อ่สายว่าจะมีเลขามาให้ป้าช่วยจัดอาหารเพิ่มให้คุณด้วย”ป้าแววหยิบจับทุกอย่างที่เป็ของคุณคีรีจัดใส่ถาดอย่างคล่องแคล่วพร้อมกับแนะนำฉันอย่างจริงใจ
“ขอบคุณนะคะป้าต่อไปมีอะไรก็แนะนำขวัญได้นะคะ ขวัญไปส่งมื้อเที่ยงให้คุณคีรีก่อนนะคะ”
“ค่ะคุณขวัญอย่าลืมมารับมื้อเที่ยงของคุณนะคะ”
“ค่ะป้าแวว”
ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ^^
400
