บทที่ 21 ทุกคนคิดว่ากู้หนิงไม่รอดแน่
เมื่อสิ้นเสียง ยุวชนแดงกลุ่มหนึ่งที่มีปลอกแขนก็วิ่งเข้ามาในตรอก "ทุกคนยืนอยู่กับที่ อย่าขยับ"
เมื่อกลุ่มยุวชนแดงปรากฏตัว ใบหน้าของผู้คนทั้งหมดพลันถอดสีทันที ไม่ต่างจากการได้พบเทพเ้าแห่งความตาย
ใบหน้าของกู้หนิงก็ดูไม่ค่อยดีนัก เพราะเธอเห็นกู้เหยาคอยอยู่ข้าง ๆ กลุ่มของยุวชนแดง เธอจะปรากฏตัวที่นี่โดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร มีเหตุผลว่าทำไมยุวชนแดงถึงปรากฏตัว ก็เพราะว่ากู้เหยาเป็คนรายงานนั่นเอง!
กู้หนิงตระหนักถึงความร้ายแรงของเื่นี้อย่างรวดเร็ว
แต่กู้เหยาไม่ให้โอกาสเธอ เธอแทบรอไม่ไหวที่จะแจ้งกับทหารแดงหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ ว่า "สหาย เป็ผู้หญิงคนนั้น เธอมีชื่อว่ากู้หนิง ฉันเห็นเธอแอบมาขายของที่นี่ด้วยตาของฉันเอง" กู้เหยายัง้าได้ไหโบราณกลับคืนมา ดังนั้น เธอจึงไม่ได้พูดว่ากู้หนิงทำการค้าขายอะไร เพราะกู้เหยา้าจะมาค้าขายเองในภายหลัง
ตลาดการค้ายังไม่เปิดอย่างเป็ทางการในทุกวันนี้ และการค้าขายโดยไม่ได้รับอนุญาตจะถือว่าเป็การทำผิดกฎหมายโดยตรง และในกรณีร้ายแรง ผู้กระทำผิดอาจจะถูกจำคุก หากพวกเขาถูกคณะปฏิวัติจับได้ ก็จะถูกทรมานอย่างแสนสาหัส สุดท้าย อาจถึงขั้นกลายเป็คนพิการได้เลยทีเดียว
ถ้ากู้เหยาไม่เคลื่อนไหว เื่อาจจะจบลง แต่ถ้าเธอเคลื่อนไหว กู้หนิงอาจถูกลงโทษถึงตาย
ทันใดนั้น ใบหน้าของยุวชนแดงก็แสดงความสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย เป็เพราะรูปลักษณ์ของกู้หนิงนั้นดูไม่มีพิษมีภัยมากเกินไป เธอดูไม่เหมือนคนที่จะมาค้าของเถื่อนในตลาดมืดเลย
"คุณคือกู้หนิงใช่ไหม?" อีกฝ่ายถาม
กู้หนิงปรับสีหน้าของเธอ ใบหน้าของเธอสงบนิ่ง ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย "ฉันกู้หนิงเองค่ะ" จากนั้นเธอเปลี่ยนเื่และชี้ไปที่กู้เหยา "ฉันขอโทษจริง ๆ สหาย ฉันเป็พี่สาวของผู้หญิงคนนั้น ตอนที่ออกมาเมื่อเช้านี้ ฉันทะเลาะกับเธอ เธอโทษว่าฉันไม่พาเธอเข้าเมืองมาด้วย เธอจึงโกรธฉัน ฉันไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ นะคะ ฉันสาบานได้”
เธอยกมือขึ้นแสดงความบริสุทธิ์ใจให้อีกฝ่ายค้นตัว สำหรับคนในยุคสมัยนี้ ยิ่งปฏิเสธก็ยิ่งมีพิรุธ ควรยืดหลักการยืนกระต่ายขาเดียว แล้วบอกเขาดัง ๆ ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น
เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของกู้หนิง ท่าทางของกลุ่มยุวชนแดงก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย หายากที่จะได้พบสหายที่มีจิตสำนึกในอุดมการณ์สูงส่งเช่นนี้ เป็ไปได้ไหมว่ามีความเข้าใจผิดกันจริง ๆ?
หัวใจของกู้เหยาเต้นแรง ราวกับกลัวอะไรบางอย่าง ยุวชนแดงคนนั้นหันมามองเธอ "พวกคุณเป็พี่น้องกันจริง ๆ หรือเปล่า"
กู้เหยาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบอย่างระมัดระวังว่า "เป็แค่คนข้างบ้านค่ะ" หลังจากหยุดไปชั่วขณะ เธอเสริมว่า "ฉันเห็นด้วยตาของฉันเอง ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน คุณสามารถค้นตัวเธอดูก็ได้" กู้เหยาพยายามชี้มือไปที่ตัวของกู้หนิงเพื่อเพิ่มความกดดัน
พอได้ยินคำพูดของกู้เหยา ใบหน้าของซุนซางเหอพลันเปลี่ยนไป และคนเ่าั้ที่เห็นกู้หนิงซื้อไหโบราณปลอมในตอนเช้าก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล หากพวกเขาค้นตัวเธอจริง ๆ พ่อค้าแม่ค้าที่อยู่ในซอยนี้มีหวังได้ซวยกันหมดแน่!
กู้หนิงมองกู้เหยาอย่างลึกซึ้งและยิ้มให้เธอ สมแล้วที่เป็กู้เหยา!
แทนที่จะปล่อยให้อีกฝ่ายโจมตีเธอได้สำเร็จ เธอควรเป็ฝ่ายโจมตีก่อนดีกว่า
กู้หนิงตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เธอยกแขนขึ้นและเหยียดออก ทว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นฟังดูมุ่งมั่นมากว่า "ในฐานะผู้สืบทอดสังคมนิยม ฉันจะไม่มีวันบ่อนทำลายเศรษฐกิจของทุนนิยมอย่างแน่นอนค่ะ และฉันจะไม่ทำลายชื่อเสียงของพรรค เชิญพวกคุณมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของฉันได้เลย ฉันยอมรับการตรวจค้นร่างกายโดยไม่มีข้อแม้" จากนั้นเธอก็เปลี่ยนเื่พูดว่า "แต่อย่างไรฉันก็เป็ผู้หญิง คนที่จะมาตรวจค้นร่างกายของฉัน ขอให้เป็ผู้หญิงเหมือนกันได้ไหม?”
นี่เป็ครั้งแรกที่กลุ่มยุวชนแดงได้พบกับผู้ต้องสงสัยที่สงบและให้ความร่วมมือดีเช่นนี้ หัวหน้ากลุ่มจึงพยักหน้าและโบกมือให้เพื่อนร่วมชั้นหญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะซึ่งอยู่ข้างหลังเขา ส่งสัญญาณให้เธอออกมาตรวจค้นร่างกายกู้หนิง
เมื่อซุนซางเหอซึ่งอยู่ข้าง ๆ เขาเห็นว่ายุวชนแดงกำลังจะค้นร่างของกู้หนิง เขาก็เหงื่อออกมาก ภาวนาในใจว่า...อย่านะ...อย่า! ไม่ได้การ ฉันควรทำอย่างไร จะทำอย่างไรดี? ตอนนี้เขาจะช่วยผู้มีพระคุณได้อย่างไร?
ผู้ที่เห็นกู้หนิงรับไหโบราณปลอมด้วยตา พวกเขาเองก็แสดงความเห็นอกเห็นใจ สาวน้อยคนนี้ไม่มีทางรอดแล้ว
กู้เหยาอยู่ในอารมณ์ที่แตกต่างจากพวกเขา ในที่สุด สิ่งที่เธอรอคอยก็มาถึง! เด็กสาวแสดงรอยยิ้มของผู้ชนะ ครั้งนี้เธอจะทำลายกู้หนิงได้อย่างแน่นอน!!!
เธอแน่ใจว่าของที่กู้หนิงขโมยไปจากเธอจะต้องถูกค้นพบ!
การค้นตัวเริ่มต้นขึ้น และสายตาหลายสิบคู่ต่างก็จ้องมองที่กู้หนิง บางส่วนมองด้วยความเสียใจ บางส่วนมองด้วยความเห็นอกเห็นใจ บางส่วนมองด้วยความเป็ห่วง และบางส่วนมองด้วยความชื่นชมยินดี ในขณะนี้ ไม่มีใครคิดว่ากู้หนิงจะรอดพ้นจากหายนะในครั้งนี้ได้
ยุวชนแดงหญิงตรวจค้นตัวช้ามาก ขั้นแรก เธอตรวจสอบที่เสื้อยืดด้านนอก ปกเสื้อ เสื้อชั้นใน กระเป๋า ตะเข็บกางเกง ขอบกางเกง และด้านข้างของรองเท้า แต่สุดท้ายก็ไม่พบอะไรเลย
จากบนลงล่าง ไม่พบของผิดกฎหมาย!!!
ทุกคนตกตะลึง! เป็ไปได้อย่างไร!? จู่ ๆ ซุนซางเหอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและรีบซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว!
ทว่ากู้เหยารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า สั่นสะท้านไปทั้งตัว เป็ไปได้อย่างไร! ? ทำไมจะไม่เจอล่ะ?? เป็ไปไม่ได้! เธอรีบเดินออกมาข้างหน้าด้วยโทสะ ชี้ไปที่ยุวชนแดงหญิงอย่างความหวาดระแวงพลางพูดว่า "คุณ...คุณเป็พวกเดี่ยวกับเธอ คุณจงใจช่วยเธอ!"
ยุวชนแดงหญิงยังคงเป็เยาวชนคนรุ่นใหม่ที่มีจิตใจแน่วแน่ เธอตบหน้ากู้เหยาอย่างแรงแล้วพูดว่า "จิตใจของเธอมันสกปรกจริง ๆ ทุกคนไม่ได้จิตใจสกปรกเหมือนเธอนะ ไม่แปลกใจเลยที่น้องสาวจะไม่ละความพยายามที่จะใส่ร้ายพี่สาวของตัวเองอย่างนี้"
ใบหน้าของกู้เหยาเจ็บจากการถูกตบ และเธอก็รู้ว่าตัวเองพูดผิดไป ด้วยเหตุนี้ เธอกำลังจะขอโทษ
แต่แล้วเด็กสาวก็เห็นกู้หนิงยิ้มเล็กน้อย อีกฝ่ายมองเธออย่างเหยียดหยามและพูดโดยไร้เสียงว่า "หน้าโง่!"
ท่าทางที่กู้หนิงพูดนั้นสูงส่งและสง่างาม ซึ่งเป็ท่าทางเย้ยหยันของผู้ที่อยู่เหนือกว่า
กู้เหยาลืมคำขอโทษไปในทันที เธอโกรธจนแทบเป็บ้า เธอไม่เชื่อ! เธอไม่เชื่อ!
กู้หนิงสะบัดแขนเสื้อและพูดกับยุวชนแดงที่อยู่ข้าง ๆ "สหาย ในเมื่อค้นตัวฉันแล้วไม่เจอ ฉันไปได้แล้วหรือยัง" เธอไม่ลืมเตือนว่า "อย่าลืมลงโทษผู้แจ้งเบาะแสเท็จด้วยล่ะ!"
โดยไม่รอให้ยุวชนแดงคนนั้นตอบ กู้เหยาก็เป็ฝ่ายะโสวนกลับมาว่า "ไม่..."
เธอคว้าแขนของหัวหน้ากลุ่มยุวชนแดง "สหาย คุณต้องเชื่อฉันนะ เชื่อฉัน ฉันเห็นกับตาจริง ๆ ฉันเห็นเธอค้าขายกับคนที่นี่ หลายคนก็เห็น ถ้าคุณไม่เชื่อ ลองถามพวกเขาดูก็ได้” เธอชี้ไปยังกลุ่มคนที่รวมตัวกันอยู่โดยรอบ ใบหน้าของเธอบึ้งตึง ไม่สามารถยอมรับความจริงได้อีกต่อไป
หัวหน้ากลุ่มยุวชนแดงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเร็ว ๆ นี้มีข่าวลือเกิดขึ้นว่า คณะกรรมการปฏิวัติกำลังจะถูกยกเลิกและกลุ่มยุวชนแดงอย่างพวกเขากำลังจะตกงาน นั่นเป็เหตุผลที่กลุ่มยุวชนแดงส่วนใหญ่ปรากฏตัวออกมามากมายในเวลานี้ พวกเขาต่างหวังว่าจะได้สร้างผลงานใหญ่โตบ้าง เพื่อแสดงให้เห็นถึงการดำรงอยู่ในฐานะยุวชนแดงผู้มีเกียรติ
เพื่อไม่ให้ทางเบื้องบนยุบหน่วยงานของพวกเขาไปง่าย ๆ
ดังนั้น หัวหน้ากลุ่มจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เดินเข้าไปหาซุนซางเหอก่อน และชี้ไปที่กู้หนิงพลางถามว่า "คุณรู้จักเธอหรือไม่"
ซุนซางเหอชำเลืองมองกู้หนิงอย่างรวดเร็ว และส่ายหัวอย่างเด็ดขาด "ไม่รู้" เมื่อรู้ตัวว่าเขาพูดเร็วเกินไป เขาจึงเสริมว่า "พวกเราพบกันเมื่อเช้า แต่ผมไม่เห็นเธอทำอะไรเลยนะ"
เขาอดไม่ได้ที่จะขอบคุณพี่ชายเฉินที่ยอมรับสินค้าทั้งหมดของเขาก่อนหน้านี้ ไม่อย่างนั้น หลักฐานมัดตัวทุกอย่างคงอยู่ที่เขาแล้ว
หัวหน้ากลุ่มยุวชนแดงไม่ได้คิดอะไรมาก และถามคนต่อไปว่า "แล้วคุณล่ะ?? คุณเห็นเธอมาค้าขายที่นี่ไหม"
ทั้งหมดนี้เป็เพื่อนร่วมงานของซุนซางเหอ พูดตามตรงคือพวกเขาและกู้หนิงเป็พวกเดียวกัน ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้ว พวกเขาจะไม่เปิดโปงเธอ ทุกคนส่ายหัวด้วยความมั่นใจ "ผมไม่รู้! ผมไม่เห็น สหาย เราทุกคนปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเคร่งครัดอยู่แล้ว พลเมืองที่ปฏิบัติตามกฎหมายที่ดี คุณจะมากล่าวโทษพลเมืองดีอย่างพวกเราไม่ได้นะ!"
คนเหล่านี้ส่วนใหญ่ไม่รู้หนังสือ จึงเป็เื่ยากที่ถ้อยคำเหล่านี้จะหลุดออกมาจากปากได้
ผลลัพธ์นี้ทำให้เกิดความประหลาดใจบนใบหน้าของหัวหน้ากลุ่มยุวชนแดง และความประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกู้เหยา แขนขาของเธอเย็นเฉียบ รู้สึกเหมือนกับว่าท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา!
กู้หนิงถอนหายใจโล่งอก เพียงเท่านี้ทุกอย่างก็เรียบร้อยแล้ว
ได้เวลาที่เธอจะโต้กลับสักที!!
611
