บทที่ 1: ดวงตาในเงามืด
ความเ็ป...
นั่นคือความรู้สึกแรกที่ ‘หลินเฟิง’ ััได้ มันเป็ความเ็ปรวดร้าวไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกรถบรรทุกสิบแปดล้อพุ่งชนซ้ำแล้วซ้ำเล่า สติของเขาเลือนรางและหนักอึ้ง เปลือกตาหนักอึ้งดุจมีเหล็กถ่วงไว้
เขาจำได้ว่าตัวเองเป็เพียงพนักงานออฟฟิศธรรมดาคนหนึ่งในศตวรรษที่ 21 กำลังเดินข้ามทางม้าลายหลังเลิกงานที่เหนื่อยหนัก... จากนั้นก็มีแสงไฟสว่างวาบและเสียงแตรที่ดังลั่นจนแสบแก้วหู...
แล้วภาพทุกอย่างก็ตัดไป
“อึก...”
หลินเฟิงพยายามส่งเสียง แต่สิ่งที่ออกมามีเพียงเสียงครางแหบพร่าในลำคอ เขาลองขยับนิ้ว... ทำได้... จากนั้นจึงรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อพยุงเปลือกตาให้เปิดขึ้น
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าพร่ามัวในตอนแรก ก่อนจะค่อยๆ รวมตัวกันเป็ภาพที่ชัดเจนขึ้น มันคือเพดานคอนกรีตเก่าคร่ำคร่าที่มีรอยแตกร้าวราวกับใยแมงมุม คราบน้ำสีน้ำตาลเข้มจับตัวเป็ดวงๆ ดูน่าขยะแขยง กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นคาวเืจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศจนน่าเวียนหัว
ที่นี่... ที่ไหน?
ไม่ใช่โรงพยาบาลแน่ๆ
หลินเฟิงฝืนความเ็ป ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสับสนงุนงง
นี่คือห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่ดูเหมือนโกดังร้างมากกว่าห้องพัก ผนังปูนเปลือยมีรอยเืแห้งกรังกระเซ็นเปรอะไปทั่ว ที่มุมห้องมีเศษผ้าขี้ริ้วเก่าๆ กองรวมกันอยู่ บนพื้นเต็มไปด้วยฝุ่นและเศษซากปรักหักพัง แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่ส่องเข้ามา มาจากช่องลมเล็กๆ ใกล้เพดาน เผยให้เห็นท้องฟ้ายามราตรีที่ไร้ซึ่งดวงดาว มีเพียงจันทร์สีเืดวงโตที่ลอยเด่นอย่างน่าขนลุก
“แค่กๆ!” หลินเฟิงไอออกมาอย่างรุนแรง ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขากำลังไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก!
เด็กหนุ่มเ้าของร่างนี้ก็ชื่อ ‘หลินเฟิง’ เช่นกัน เขาเป็เพียง ‘นักเก็บขยะ’ วัย 17 ปีที่อาศัยอยู่ใน ‘เขตปลอดภัยที่ 13’ ซึ่งเป็ชื่อเรียกสวยหรูของสลัมขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่บริเวณชายขอบของเมืองปราการเหล็กกล้า
ในโลกใบนี้... มนุษย์ไม่ใช่เ้าของโลกอีกต่อไป
800 ปีก่อน... วันแห่งหายนะ... ‘ประตูมิติ’ สามพันบานได้ปรากฏขึ้นทั่วโลกพร้อมกับ ‘ดวงตาอสูร’ สามพันดวงที่เบิกกว้างขึ้นบนท้องฟ้า สัตว์ประหลาดจากขุมนรกได้ทะลักออกมานับล้านๆ ตัว เปลี่ยนโลกให้กลายเป็แดนล่าของพวกมัน
สัตว์ประหลาดร่างั์ที่ทำลายกำแพงเมืองได้ในพริบตา... อสูรปรสิตที่ควบคุมร่างกายมนุษย์... อสูรจำแลงกายที่แฝงตัวในหมู่ผู้คน...
มนุษยชาติถูกผลักให้ไปอยู่จุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารในชั่วข้ามคืน เมืองต่างๆ ล่มสลาย ประชากรโลกลดลงกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ผู้ที่รอดชีวิตทำได้เพียงสร้างเมืองปราการขนาดใหญ่ขึ้นเพื่อป้องกันตัวเอง และใช้ชีวิตอยู่อย่างหวาดผวาในโลกที่กลางคืนคือเวลาของอสูร
เ้าของร่างเดิม... ตายแล้ว... เขาตายเพราะความหิวโหยและอาการาเ็จากการถูก ‘หนูเข็มเหล็ก’ สัตว์ประหลาดระดับต่ำสุดกัดแทะระหว่างออกไปหาของนอกเขตปลอดภัย
นี่ข้า... ทะลุมิติมาจริงๆ สินะ?
หลินเฟิงกุมขมับ ความจริงอันโหดร้ายถาโถมเข้าใส่จนเขาแทบตั้งตัวไม่ติด จากโลกที่สงบสุขมาสู่โลกที่เต็มไปด้วยอันตรายถึงชีวิต นี่มันเื่ตลกร้ายแบบไหนกัน!
ครืด... ครืด...
ทันใดนั้น! เสียงบางอย่างขูดกับพื้นดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง!
หลินเฟิงสะดุ้งสุดตัว! สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องก้องในหัวของเขาทันที! เขาพยายามเพ่งสายตาฝ่าความมืดเข้าไป แต่ก็มองไม่เห็นอะไรนอกจากเงามืดที่ขยับไหววูบวาบ
กลิ่นคาวเืเริ่มรุนแรงขึ้น...
หัวใจของหลินเฟิงเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก เขาพยายามคลำหาอาวุธรอบตัวอย่างลนลาน มือของเขาััได้ถึงท่อนเหล็กเย็นเฉียบเส้นหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล เขารีบคว้ามันมาถือไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
ครืด... ฟู่!
เงาดำนั้นพุ่งออกมาจากมุมมืด!
มันคือ ‘หนูเข็มเหล็ก’ ตัวเดียวกับที่ฆ่าเ้าของร่างเดิม! ขนาดตัวของมันใหญ่เท่ากับสุนัขพันธุ์ใหญ่ ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องเขม็งมาที่หลินเฟิงราวกับเห็นอาหารอันโอชะ ขนแหลมคมราวกับเข็มเหล็กทั่วร่างของมันตั้งชันขึ้นพร้อมกับเสียงขู่คำรามในลำคอ
จบสิ้นแล้ว! ข้าเพิ่งทะลุมิติมาไม่ถึงสิบนาที ก็ต้องมาตายอีกรอบแล้วหรือ!
หลินเฟิงหลับตาปี๋ด้วยความสิ้นหวัง ในหัวของเขาว่างเปล่า แต่ในวินาทีแห่งความเป็ความตายนั้นเอง...
[ ติ๊ง! ]
[ ตรวจพบสภาวะจิตใจของโฮสต์ใกล้ถึงจุดแตกสลาย... กำลังทำการเชื่อมต่อดวงิญญา... ]
[ การเชื่อมต่อสำเร็จ 100% ]
[ ทำการเปิดใช้งาน... ‘ระบบนักล่าไร้ขีดจำกัด’ ]
เสียงใสราวกับเครื่องจักรกลดังขึ้นในหัวของหลินเฟิงโดยตรง!
เขาลืมตาโพลงด้วยความตกตะลึง เบื้องหน้าของเขาปรากฏหน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าขึ้นมาบดบังภาพของหนูเข็มเหล็กที่กำลังกระโจนเข้ามา!
[ ระบบนักล่าไร้ขีดจำกัด ]
โฮสต์: หลินเฟิง สถานะ: อ่อนแอ (ใกล้ตาย)
ภารกิจเริ่มต้น: ‘การอยู่รอดครั้งแรก’ เนื้อหา: สังหาร ‘หนูเข็มเหล็ก’ ที่อยู่เบื้องหน้า รางวัล: เปิดใช้งานสถานะพื้นฐาน, กล่องของขวัญสำหรับผู้เริ่มต้น x1 บทลงโทษหากล้มเหลว: ความตาย
หน้าจอระบบ! นี่มัน... ระบบในนิยายที่เคยอ่านไม่ใช่หรือ!
ความใแปรเปลี่ยนเป็ความตื่นเต้นในชั่วพริบตา! นี่คือโอกาสรอดเดียวของเขา!
“โฮกกก!”
หนูเข็มเหล็กกระโจนเข้ามาแล้ว! กรงเล็บอันแหลมคมของมันเงื้อขึ้นสูงพร้อมจะฉีกร่างของหลินเฟิงออกเป็ชิ้นๆ!
ในเสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบราวกับเคลื่อนไหวช้าลงในสายตาของหลินเฟิง เขามองเห็นวิถีการโจมตีของมันอย่างชัดเจน! สัญชาตญาณที่ไม่ได้มาจากร่างกายนี้ แต่มาจากดวงิญญาของเขากำลังร่ำร้อง!
“อ๊ากกกก!”
หลินเฟิงะโสุดเสียง เขาไม่ได้หลบ แต่กลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บิดเอวแล้วเหวี่ยงท่อนเหล็กในมือออกไปสุดแรงเกิด!
เคร้ง!
ท่อนเหล็กปะทะเข้ากับกรงเล็บของหนูเข็มเหล็กอย่างจัง! แรงปะทะมหาศาลส่งผลให้หลินเฟิงกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ขณะที่หนูเข็มเหล็กเองก็เสียหลักล้มลงไปเช่นกัน
มีโอกาส!
หลินเฟิงไม่ปล่อยให้โอกาสทองนี้หลุดลอยไป เขากระโจนตามเข้าไปทันที ทิ้งสัญชาตญาณของพนักงานออฟฟิศไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณของ ‘นักล่า’ ที่เพิ่งตื่นขึ้น!
เขายกท่อนเหล็กขึ้นเหนือหัว ก่อนจะทุ่มกระหน่ำลงไปยังส่วนหัวของหนูเข็มเหล็กอย่างบ้าคลั่ง!
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
เสียงท่อนเหล็กกระทบกะโหลกดังขึ้นอย่างน่าสยดสยอง ของเหลวสีเขียวข้นกระเซ็นไปทั่ว หนูเข็มเหล็กร้องโหยหวนและดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างของมันจะแน่นิ่งไปในที่สุด
แฮ่ก... แฮ่ก...
หลินเฟิงยืนหอบหายใจอย่างหนัก เหงื่อเย็นไหลอาบไปทั่วร่าง เขามองซากของหนูเข็มเหล็กที่อยู่แทบเท้าด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ
ข้า... ฆ่ามันได้... ข้ารอดแล้ว!
และในตอนนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง
[ ติ๊ง! ]
[ ภารกิจ ‘การอยู่รอดครั้งแรก’ สำเร็จ ]
[ กำลังมอบรางวัล... ]
526
