ด้วยความที่ปกติม่านเมฆเป็คนตื่นเช้าอยู่แล้วจึงทำให้ม่านเมฆรู้สึกตัวก่อนอีกคนม่านเมฆลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับมองไปรอบๆห้องเห็นว่าเป็ห้องที่ตัวเองไม่คุ้นเคยและตอนนี้ตัวม่านเมฆเองก็ไม่มีอะไรปกปิดร่างกายเลยนอกจากฝ้าห่ม ม่านเมฆจึงลองเรียงลำดับเหตุการณ์ดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง พอเรียงลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้แล้วม่านเมฆก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกยังไงดี
เขาควรจะเสียใจไหมที่อยู่ดีๆก็เกิดมามีอะไรครั้งแรกกับคนที่ตัวเองไม่รู้จักจะบอกว่าอีกฝ่ายผิดที่ล่วงเกินตัวเองก็ว่าไม่ได้เต็มปากเพราะม่านเมฆจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นจึงรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขืนใจอะไรตัวเองเลยสักนิดกลับกันเป็ตัวเขาเองที่ทำอะไรน่าอายแบบนั้นออกไป
เฮ้อ ม่านเมฆได้แต่คิดและก็ถอนหายใจออกมากับเื่ที่เกิดขึ้นและก็ยอมรับมันอย่างปลงๆว่ามันเกิดขึ้นแล้วจะมัวแต่มานั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่มันก็ไม่ได้อะไรเพราะตัวเขามีอะไรที่จะต้องทำอีกเยอะ
ม่านเมฆกำลังจะลุกออกไปชำระร่างกายแต่แค่พลิกตัวม่านเมฆก็รู้สึกปวดร้าว่ล่างเป็อย่างมากแต่ก็พยายามจะลุกออกจากเตียงจึงทำให้คนที่นอนอยู่ข้างๆรู้สึกตัว
"จะทำอะไรน่ะ" นำทัพที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเอ่ยทักอีกฝ่าย
"เอ่อ คะ คือ ผมจะไปเข้าห้องน้ำน่ะครับ" ไม่ทันที่ม่านเมฆจะได้ทันตั้งตัวคนข้างๆของม่านเมฆก็ตื่นขึ้นมาเสียแล้ว
ด้วยความที่ยังไม่ทันตั้งตัวที่จะเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายจึงทำให้ม่านเมฆตอบอีกฝ่ายไปอย่างตะกุกตะกัก
"ทำไมไม่ปลุกฉัน"
"อ่า ผมไม่อยากรบกวนคุณน่ะครับ"
"แล้วเธอไปเองได้ไหมล่ะถ้าไม่ปลุกฉัน มาฉันช่วย" นำทัพอาสาช่วยม่านเมฆ
"เอ่อ คือ ไม่เป็ไรครับ" ม่านเมฆปฏิเสธการช่วยเหลือจากนำทัพ
"ก่อนจะปฏิเสธฉันเธอดูสังขารตัวเองก่อน" นำทัพว่าอย่างเริ่มมีน้ำโห
ดื้อชะมัดคนละคนกันกับคนเมื่อคืนเลยนะนำทัพคิดในใจ
"งั้นรบกวนหน่อยครับ"
ม่านเมฆจำใจยอมรับการช่วยเหลือจากนำทัพก็เขาไม่อยากรบกวนอีกฝ่ายต่างหาก ทำไมต้องดุกันด้วย ม่านเมฆคิดในใจและทำปากมุบมิบใส่นำทัพ
"แค่นี้ก็สิ้นเื่ แล้วนั่นทำปากอะไร"นำทัพกำลังจะเข้ามาช่วยม่านเมฆแต่ยังไม่วายบ่นม่านเมฆอีกแถมยังเห็นม่านเมฆแอบบ่นตัวเองด้วยเลยทักขึ้น
"มาช่วยซะทีเถอะครับ" ม่านเมฆบ่นเพื่อที่จะเปลี่ยนเื่ที่นำทัพถามตัวเอง
นำทัพจึงลุกขึ้นมาอุ้มม่านเมฆในท่าอุ้มเ้าสาวม่านเมฆใจึงรีบกอดคอนำทัพไว้แน่น
"คุณไม่ต้องถึงขนาดอุ้มผมแบบนี้ก็ได้นะครับแค่ประคองผมไปก็พอแล้ว" ม่านเมฆว่า
"ประคองเธอไปก็กว่าจะถึงนุ่นแหละเที่ยงพอดี" นำทัพว่า
"คุณก็พูดเว่อร์ไปครับ"ม่านเมฆพูดขณะที่อยู่อ้อมแขนของนำทัพและกำลังใช้แขนคล้องคออีกฝ่ายไว้อยู่
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังคล้องคออีกฝ่ายไว้ม่านเมฆก็เลยจะปล่อยมือออกนำทัพเห็นดังนั้นจึงพูดขึ้นมาก่อน
"ไม่ต้องปล่อยเดี๋ยวก็ตกลงไปหรอกแล้วก็เรียกฉันว่านำทัพ อ้อ แล้วก็เรียกให้หวานๆเหมือนที่เธอเรียกฉันเมื่อคืนนี้ด้วยนะ" นำทัพพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนม่านเมฆ
ม่านเมฆเมื่อได้ยินแบบนั้นก็เลือกที่จะเงียบแทนที่จะเถียงอีกฝ่ายออกไป
"หึ" นำทัพเมื่อเห็นม่านเมฆเงียบไปก็ยกยิ้มมุมปากพร้อมกับคิดในใจสิ้นฤทธิ์แล้วสินะ ก่อนจะพาเ้าตัวเข้าห้องน้ำไป
เมื่อนำทัพพาอีกฝ่ายมาถึงห้องน้ำก็ปล่อยให้อีกฝ่ายจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จก่อนจะเดินออกมานำทัพได้กำชับอีกฝ่ายไว้ว่าเสร็จแล้วให้เรียกเขาเขารออยู่ด้านนอก
เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าตกลงนำทัพจึงเดินออกไปจากห้องน้ำทิ้งให้ม่านเมฆจัดการตัวเองต่อแต่นำทัพก็โดนม่านเมฆถามขึ้นก่อนที่จะเดินออกไป
"แล้วเสื้อผ้าผมล่ะครับ"
"ใส่ชุดคลุมอาบน้ำของโรงแรมไปก่อนส่วนเสื้อผ้าเธอและฉัน ฉันให้ทางโรงแรมเอาไปซักให้ั้แ่เมื่อคืนแล้วอีกเดี๋ยวก็คงมาส่ง”นำทัพบอกกับม่านเมฆ
"ขอบคุณครับ" ม่านเมฆเอ่ยขอบคุณอีกฝ่าย
เสื้อผ้าของตัวเองก็ไม่อยู่อย่างนี้แผนที่จะแอบออกไประหว่างที่อีกคนอาบน้ำคงเป็ไปได้ยากแน่ๆนี่มันอะไรกันวะเนี่ย ม่านเมฆไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อนคนที่เขามีอะไรกันแบบนี้เขาทำกันแบบนี้หรอ ทำไมเช้ามาไม่ต่างคนต่างแยกย้ายนี่พวกเขาทำอะไรกันอยู่ ม่านเมฆคิดในใจอย่างวุ่นวายใจ
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างโอเคนำทัพจึงเดินออกไปข้างนอกปล่อยให้ม่านเมฆจัดการตัวเองไป
ระหว่างที่รออีกฝ่ายจัดการตัวเองนำทัพจึงสั่งรูมเซอร์วิสสำหรับมื้อเช้าไว้รออีกฝ่ายและสั่งกาแฟสำหรับตัวเองมาด้วย
ขณะนั้นนำทัพก็ได้ถือวิสาสะค้นกระเป๋าของม่านเมฆเพราะอยากรู้ว่าอีกฝ่ายเป็ใครมาจากไหนเพื่อไม่ให้เกิดพิรุธนำทัพจึงทำแค่แอบถ่ายบัตรประชาชนของอีกฝ่ายไว้เพราะนำทัพได้ยินเสียงเรียกจากคนในห้องน้ำแล้ว
เมื่อพาม่านเมฆออกมาจากห้องน้ำแล้วนำทัพก็เตรียมตัวไปจัดการตัวเองต่อจากอีกคน
"ฉันสั่งรูมเซอร์วิสเอาไว้แล้วอีกเดี๋ยวก็มาถ้ามาแล้วเธอจัดการได้เลยนะไม่ต้องรอฉัน"
"ครับ"
เมื่อเห็นอีกฝ่ายรับปากแล้วนำทัพเลยเดินเข้าในห้องน้ำ
ขณะที่นำทัพกำลังอาบน้ำอยู่นั้นก็จมอยู่ในความคิดของตัวเองตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ทำไมต้องมาคอยดูแลคนที่พึ่งจะมีอะไรกันแบบนี้ ปกติเขาไม่เคยนอนค้างด้วยซ้ำแต่ครั้งนี้ไม่รู้อะไรดลใจเขากัน นำทัพได้แต่งงกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ในตอนนี้
หลังจากจัดการตัวเองเสร็จแล้วนำทัพก็ออกมาเจอกับอีกคนที่กำลังจัดการอาหารเช้าอยู่บอกไม่ต้องรอก็ไม่รอจริงๆสินะ นำทัพคิดในใจ
เมื่อม่านเมฆเห็นนำทัพออกมาจากห้องน้ำก็ทักขึ้น
"คุณไม่ทานอาหารเช้าหรอครับเห็นแค่กาแฟ" ม่านเมฆถามขึ้นเพราะเห็นมีอาหารอยู่จานเดียวพร้อมกับกาแฟ
คุณนำทัพเป็คนบอกเขาเองว่าให้จัดการอาหารได้เลยม่านเมฆเลยติ๊ต่างเอาว่าอาหารจานเดียวที่เห็นเป็ของตัวเองและกาแฟเป็ของอีกฝ่าย
"นั่นแหละอาหารเช้าฉัน ฉันทานแค่นั้น" นำทัพไขข้อข้องใจให้กับม่านเมฆ
"กินน้อยจัง ไม่ดีเลยนะครับ"ม่านเมฆเผลอบ่นแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้มีสิทธิ์ไปบ่นอีกฝ่ายเลยเงียบไป
นำทัพเดินมานั่งตรงข้ามกับม่านเมฆและดื่มกาแฟของตัวเองก่อนจะเริ่มพูดถึงเื่เมื่อคืน
"เธอจำเื่เมื่อคืนได้ไหม" นำทัพถาม
ม่านเมฆไม่คิดว่าจะได้ยินคำถามเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจากอีกฝ่ายอย่างตรงๆแบบนี้พอมาได้ยินก็ทำเอาม่านเมฆถึงกับชะงัก
"อ่า จำได้ครับ"
"งั้นเธอก็จำได้ใช่ไหมว่าฉันไม่ได้ขืนใจเธอ" นำทัพถามต่อ
เมื่อม่านเมฆได้ยินดังนั้นจึงเกิดความอายขึ้นมา
"ไม่ต้องอายเธอทำมันไปเพราะเธอโดนยาและฉันก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะอดทนไม่ทำอะไรเธอได้"นำทัพที่เห็นหน้าอีกฝ่ายก็จับได้ว่าม่านเมฆกำลังคิดอะไรและบอกในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป
"หือ? โดนยางั้นหรอครับ"ในหัวม่านเมฆตอนนี้มีแต่คำถาม
"ใช่ เธอโดนยา มันเป็ยาที่ทำให้เธอรู้สึกมีความ้าขึ้นมาอย่างมากจนเธอควบคุมตัวเองไม่อยู่และฉันโดนเธอทำแบบนั้นฉันก็" นำทัพกำลังจะพูดถึงสิ่งที่ม่านเมฆทำกับตัวเองก็ถึงกับต้องชะงักเพราะม่านเมฆพูดขัดนำทัพเสียงดัง
"หยุด!" เพื่อไม่ให้ตัวเองเกิดความอายไปมากกว่านี้ม่านเมฆเลยเผลอะโบอกนำทัพให้หยุดพูดเื่ที่ตัวเองทำ
ฝ่ายนำทัพเมื่อได้ยินเสียงม่านเมฆะโก็ชะงักไป
"เอ่อ พูดถึงแค่เื่ยาได้ไหมครับ" ม่านเมฆมองนำทัพด้วยสายตาอ้อนวอน
"อืม ก็นั่นแหละเธอโดนยา ไปเที่ยวที่แบบนั้นเธอต้องระวังตัวมากกว่านี้อย่ารับแก้วจากใครมั่วซั่ว ไม่งั้นเธอจะเป็เหมือนเมื่อคืนอีก" นำทัพเตือน
"ไม่ได้อยากไปซะหน่อย" ม่านเมฆพึมพำตอบนำทัพ
"อะไรนะ" นำทัพถามเพราะได้ยินอีกฝ่ายพูดไม่ชัด
"ไม่มีอะไรครับ ต่อไปผมจะระวังตัว" ม่านเมฆบอกปัดนำทัพไป
เขาไม่ได้รับแก้วจากใครมั่วซั่วเลยเขาพยายามหลีกเลี่ยงที่จะไม่ดื่มแอลกอฮอล์แล้ว ม่านเมฆจำได้ว่าตัวเองได้แตะแอลกอฮอล์ไปแค่แก้วเดียวแก้วที่สามสาวคะยั้นคะยอพยายามให้ม่านเมฆดื่มมันให้ได้ และแก้วนั้นก็มาจากทั้งสามสาวนั่นแหละ
ถ้าเขาโดนวางยาอย่างที่นำทัพว่าจริงๆล่ะก็ยานั่นก็คงมาจากสามสาวนั่นแหละม่านเมฆก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสามสาวนั้นจงเกลียดจงชังอะไรเขานักถึงขนาดต้องวางยากันแบบนี้ที่ม่านเมฆต้องไปร้านแบบนั้นก็เพราะสามสาวบังคับให้เขาไป เขาต้องจำเื่เมื่อคืนไว้เป็บทเรียนครั้งใหญ่สำหรับตัวเอง
"อืม งั้นเธอจะเอายังไงต่อไป" นำทัพถามม่านเมฆ
"ผมขอให้คุณลืมเื่ราวเมื่อคืนไปได้ไหมครับถือซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น" ม่านเมฆบอกนำทัพ
เมื่อได้ยินแบบนั้นนำทัพก็มึนงงไปชั่วขณะไม่เคยมีใครบอกกับเขาแบบนี้มาก่อนมีแต่คนอยากนอนกับเขาต่อกันทั้งนั้นเพราะคนพวกนั้นจะได้ในสิ่งที่ตัวเองขอจากเขา นำทัพมองม่านเมฆอย่างไม่เข้าใจ
"เธอจะให้ฉันลืมเื่ที่เกิดขึ้นงั้นหรอ" นำทัพถามย้ำอีกครั้ง
"ครับ"
ก่อนที่นำทัพจะได้พูดอะไรต่อทางโรงแรมก็ส่งคนมาส่งชุดที่นำทัพส่งไปซักให้ทั้งสองคนเลยหยุดการสนทนากันไปก่อน นำทัพจึงไปรับชุดมาให้ม่านเมฆ
ขณะที่ทั้งสองคนแยกย้ายกันแต่งตัวอยู่นั้นนำทัพก็แต่งตัวด้วยอารมณ์ที่มึนตึง จะให้เขาลืมเื่ที่เกิดขึ้นงั้นหรอ หึ
ก่อนจะแยกย้ายกันกลับนำทัพก็ได้พูดอะไรบางอย่างกับม่านเมฆและยื่นของให้
"ถ้าเธอขอให้ฉันลืมเื่เมื่อคืนฉันก็จะลืมให้เธอแต่เธอเอาสิ่งนี้ไปด้วย"ว่าแล้วนำทัพก็ยัดเช็คใส่มือให้กับม่านเมฆซึ่งมันเป็เงินจำนวนมากพอตัว
"ปกติฉันนอนกับใครฉันก็จ่ายให้กับทุกคน เมื่อคืนเธอนอนกับฉันฉันก็ต้องจ่ายให้เธอเหมือนกันไปล่ะ" นำทัพว่าพร้อมกับเดินออกจากห้องไปทิ้งให้ม่านเมฆอยู่ในห้องพร้อมกับเช็คเงินสดที่อยู่ในมือ
นึกว่าจะพูดกันได้ดีอยู่แล้วเชียวแต่อีกฝ่ายกลับทำกับม่านเมฆแบบนี้เห็นเขาเป็อะไรนอนด้วยกันเสร็จแล้วก็ให้ตังค์ม่านเมฆกำเช็คเงินสดนั้นอย่างแรงจนมันยับยู่ยี่ไปหมด
ขออย่าให้เขาต้องได้เจอกับคนๆนี้อีกเลยนะ ม่านเมฆได้แต่ภาวนาในใจ
418
