เสียงระฆังดังกังวานสะท้อนระหว่างหุบเขาเมฆาล่องลอยในสายหมอกดุจบทเพลงจาก์
หลี่เสวียนเซียวมือหนึ่งถือกล่องดำโบราณ เดินอย่างมั่นคงบนทางแคบกลางภูผาอันขาวโพลนไปด้วยหมอกเมฆ
จากภายในกล่องไม้สีหมึกเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน —
“ผิดหรือหากเป็มาร? ผู้ฝึกวิถีมารสมควรตายกระนั้นหรือ?”
“พวกเ้าสำนักซูซานอวดตนว่าเดินบนวิถีธรรมะแล้วเหตุใดไม่เมตตาข้าสักครั้ง?! แม้แต่พระพุทธยังเคยกล่าวว่าให้วางดาบแล้วบรรลุเป็พุทธะเ้าจะไร้เมตตาถึงเพียงนั้นเลยหรือ?”
หลี่เสวียนเซียวไม่ตอบคำกล่าวเพียงผ่านสายตาอันเยียบเย็นยิ่งกว่าหิมะฤดูเหมันต์ เดินหน้าไม่หยุดยั้ง
ปลายทางของเขาคือทะเลสาบศักดิ์สิทธิ์สามแสงณ กลางผา ซึ่งรวบรวม 'สามแสงศักดิ์สิทธิ์' — สุริยัน จันทรา และดารา —ที่หลอมรวมกลายเป็ธารอาบมาร พิษปะาที่แม้แต่เซียนระดับสูงยังต้องครั่นคร้าม
เมื่อโยนกล่องลงสู่ทะเลสาบแห่งนี้จอมมารกลืนฟ้าที่ถูกผนึกไว้ภายในจะถูกกำจัดโดยสมบูรณ์
เสียงในกล่องยังคงไม่หยุด—
“เ้ามิอยากรู้หรือว่าเหตุใดศิษย์พี่ใหญ่ของเ้าที่นำข้ามาถึงที่นี่เมื่อปีก่อนจึงกลับพาข้ากลับไปซูซานแทนที่จะสังหารข้าด้วยธารศักดิ์สิทธิ์นี้?”
หลี่เสวียนเซียวไม่กล่าวตอบก้าวเท้าเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
เสียงในกล่องพลันสั่นไหวราวกับหมดหนทาง—
“ศิษย์พี่ของเ้าคืออัจฉริยะพันปีมีหนึ่ง!เ้ามิอยากรู้หรือว่า เขาล้มเหลวเพราะเหตุใด?!”
เมื่อสิ้นคำตอบความเงียบของหลี่เสวียนเซียวกลับทำให้อีกฝ่ายระส่ำ
“ดี! เช่นนั้นฟังให้ดี!ข้ากับบรรพจารย์ของเ้าเคยร่วมคำสาบานเป็พี่น้องร่วมชะตา หากข้าตายเขาก็จะตายด้วย!”
“เ้านึกถึงเขาสิ!บุรุษผู้เลี้ยงดูเ้าดังสายเืแท้ หากเ้าฆ่าข้าก็เท่ากับฆ่าบรรพจารย์ผู้เปรียบเสมือนปู่แท้ ๆ ของเ้า!”
แต่หลี่เสวียนเซียวกลับเดินมาถึงขอบทะเลสาบศักดิ์สิทธิ์สามแสงแล้ว
— สุริยัน ละลายเืเนื้อ
— จันทรา บั่นิญญามาร
— ดารา ละลายจิตแท้
เขาหยุดยืนเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาแข็งกร้าว
“ศิษย์แห่งซูซานยึดถือปณิธานต่อต้านมาร ปกป้องโลกหล้าเป็หลัก เ้าสมควรตายั้แ่สิบปีก่อนเพียงเพราะเมตตาอันเกินควรของบรรพจารย์เ้าสำนัก เ้าจึงยังมีลมหายใจถึงวันนี้”
“แต่ข้าจะเป็ผู้ยุติความเมตตานั้นณ ที่นี่”
เสียงในกล่องสะท้าน —
“อ้าว...ไม่เหมือนที่ศิษย์ซูซานคนอื่นเคยพูดเลย...”
“มนุษย์ไร้อารมณ์ไร้รักจะนับเป็มนุษย์ได้อย่างไร?! เ้าก็ต้องมีใจเอนเอียงบ้างสิ!”
มันเริ่มค้นหา'จิตมาร' ภายในใจของเด็กหนุ่ม...หวังยั่วยุให้ล้มลงเช่นศิษย์พี่ใหญ่
แต่สิ่งที่พบนั้นกลับ...
— ฆ่ามันทิ้ง! เผาิญญา!ฟันมันให้ละเอียด!
เสียงในกล่องสั่นระรัว:“(；ﾟДﾟ) จิตมารแรงจริง...แต่ไยจึงมีแต่ความอยากฆ่าข้าอย่างเดียวเล่า?!”
มันไม่กล้ายั่วยุอีกต่อไปเพราะรู้ว่าไม่ว่าจะเลือกทางใด...มันก็ตาย!
หลี่เสวียนเซียวประสานมือร่ายคาถาด้วยเสียงอันก้องกังวาน:
“ศิษย์หลี่เสวียนเซียวขอ...ให้เ้าสำนักตายเสียทีเถิด!”
เสียงจากกล่องะโสุดเสียง:
“เดี๋ยวๆ! เ้าสำนักยังไม่อยากตายนะ!เขายังมีความฝัน! เขายังไม่ได้สารภาพรักกับรักแรกเลยนะ!”
“นี่เ้ากำลังใช้ศีลธรรมกดดันเขา!นี่มันกรรโชกทางใจ!”
แต่เด็กหนุ่มกลับกล่าวเรียบเฉย:
“พูดมากนัก...ลงไปแช่น้ำเถอะ”
กล่องหล่นลงสู่ธารศักดิ์สิทธิ์แสงทั้งสามพวยพุ่งโอบล้อม
เสียงกรีดร้องโหยหวนสะท้านผืนฟ้า...จอมมารกลืนฟ้าสิ้นชีพในบัดดล
...
ณสำนักซูซาน
เ้าสำนักนั่งย่างแกะอย่างสงบสายตาเมินเฉยต่อความตายที่ใกล้เข้ามา
“อา...รสชาติเหมือนเดิม”เขาพึมพำเบา ๆ
เขารู้ดีว่าไม่มีใครในสำนักกล้าทำลายกล่องนั้นแม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่ยังล้มเหลว
เขาเลี้ยงหลี่เสวียนเซียวมาเหมือนหลานแท้ๆ และมั่นใจว่า เด็กหนุ่มไม่มีวันลงมือแน่นอน
หากฆ่ามาร= ฆ่าเขา...
เด็กคนนั้นไม่มีวันกล้าทำแน่
แต่ทันใดนั้นเสียงอันดังกึกก้องก็เปล่งขึ้นจากฟากฟ้า:
“ศิษย์หลี่เสวียนเซียวขอ...ให้เ้าสำนักตายเสียทีเถิด!”
เ้าสำนักเบิกตากว้าง“ห๊ะ?!”
พลังกฎแห่ง์ถาโถมเข้ามาซัดร่างเขาจนสั่นสะท้าน ิญญาลุกไหม้ และสลายเป็ผุยผง
ในพริบตาเ้าสำนักแห่งซูซาน...สิ้นชีพ
...
ปีที่ยี่สิบเอ็ดแห่งราชวงศ์ต้าป่าว —
เ้าสำนักแห่งซูซานเสียชีวิตอย่างเงียบงัน
และเื่ราว...เพิ่งเริ่มต้น
2K
