จางเหว่ยไม่ได้ตอบทันที
เขามองวงแหวนที่เก้า
คำถามนี้ต่างจากทั้งหมด
หาก์ไม่ยอม?
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า์คืออะไร
เขาเป็เพียงเด็กหนุ่มอายุสิบห้าปีที่อาศัยอยู่ในกระท่อมกลางป่า
โลกภายนอกกว้างเพียงใด เขายังไม่เคยเห็น
ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะกล่าวถ้อยคำใหญ่โตเกินสิ่งที่ตนเข้าใจ
จางเหว่ยเงียบอยู่นาน
ก่อนตอบ
“ข้าไม่รู้ว่า์ของเ้าหมายถึงอะไร”
เสียงโบราณเงียบ
“แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้ารู้”
จางเหว่ยยกมือวางบนอก
ััการเต้นของหัวใจ
“หากเส้นทางนั้นเป็สิ่งที่ข้าเลือกเอง”
“หากข้าไม่ได้ทำร้ายผู้บริสุทธิ์”
“หากข้าไม่ได้ทำสิ่งที่ละอายต่อใจตน”
“แล้วมีผู้ใดมาบอกว่าข้าไม่มีสิทธิ์เดิน”
เขาเงยหน้า
แววตาสงบนิ่ง
“ข้าจะถามมันก่อน”
“เหตุใดชะตาของข้า ต้องให้มันเป็ผู้กำหนด?”
วงแหวนที่เก้าสั่นะเื
จางเหว่ยกล่าวต่อ
“ถ้ามันมีเหตุผล ข้าจะฟัง”
“ถ้ามันแข็งแกร่ง ข้าจะยอมรับว่าตอนนี้ข้าสู้ไม่ได้”
“แต่ถ้ามันคิดว่าเพียงเพราะแข็งแกร่งกว่า จึงมีสิทธิ์กำหนดว่าข้าต้องเป็อะไร”
หมัดของเด็กหนุ่มกำแน่น
“เช่นนั้นข้าจะฝึก”
“ฝึกจนแข็งแกร่งพอจะถามมันอีกครั้ง”
“และหากวันนั้นมันยังคิดขวางข้าโดยไร้เหตุผล”
เขาหยุดชั่วขณะ
ก่อนกล่าวชัดเจนทีละคำ
“ข้าก็จะก้าวข้ามมันไป”
ครืน!
วงแหวนที่เก้าะเิเป็แสง!
วงแหวนทั้งแปดที่เคยแตกสลายกลับปรากฏขึ้นพร้อมกัน
เก้าวงหมุนรอบร่างจางเหว่ย
แสงทั้งหมดพุ่งเข้าสู่ชีพจรทั้งเก้าสาย
ตูม!
ร่างของเขาลอยขึ้นจากพื้น
ชีพจรทั้งเก้าส่องแสงสว่างเจิดจ้า
จากนั้นเชื่อมโยงเข้าหากัน
ทุกเส้นสมบูรณ์
ทุกจุดไหลเวียนเชื่อมต่อ
ไม่มีการตีบตัน
ไม่มีรอยแตกร้าว
ไม่มีความเสียหายเดิมเหลืออยู่
เสียงโบราณดังก้อง
“เก้ารอบหลอมชีพจร”
“ผ่าน”
“กายผ่าน”
“โลหิตผ่าน”
“จิตผ่าน”
“ิญญาผ่าน”
“เจตจำนงผ่าน”
จางเหว่ยตกลงสู่พื้น
เขายืนได้ด้วยตนเอง
ความรู้สึกในร่างแตกต่างจากก่อนเข้าสถานที่แห่งนี้อย่างสิ้นเชิง
เด็กหนุ่มหลับตา
เขาััชีพจรทั้งเก้าสายได้อย่างชัดเจน
พวกมันไม่เพียงกว้างและแข็งแกร่ง
แต่การเชื่อมต่อระหว่างกันยังสมบูรณ์จนแทบไม่มีจุดสูญเสีย
แม้ยังไม่มีพลังปราณไหลเวียน แต่เขากลับรู้สึกได้ว่าหากวันหนึ่งพลังเข้าสู่ระบบนี้ มันจะสามารถหมุนเวียนผ่านร่างได้อย่างที่ชีพจรเดิมไม่มีทางทำได้
จางเหว่ยลืมตา
“สำเร็จแล้ว?”
“การสร้างชีพจรสำเร็จ”
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเด็กหนุ่ม
เขารอคำนี้มาสิบห้าปี
มิใช่รอจากมรดก
แต่รอวันที่มีใครสักคนบอกเขาว่า
เขาสามารถฝึกยุทธ์ได้
“เช่นนั้นข้าฝึกยุทธ์ได้แล้ว?”
“ได้”
เพียงคำเดียว
จางเหว่ยกำหมัดแน่น
หัวใจเต้นรุนแรง
เขาหัวเราะออกมา
ครั้งแรกเบา ๆ
จากนั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
เสียงหัวเราะสะท้อนในความมืด
ไม่ใช่เพราะได้พลัง
เขายังไม่มีพลังแม้แต่น้อย
ไม่ใช่เพราะกลายเป็ยอดฝีมือ
เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มฝึกอย่างไร
เขาดีใจเพียงเพราะประตูที่เคยปิดมาตลอดชีวิต
เปิดแล้ว
หลังจากหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง จางเหว่ยจึงสงบลง
“ข้ากลับออกไปได้แล้วหรือ?”
“ยังไม่ได้”
รอยยิ้มของเขาชะงัก
“เหตุใด?”
เบื้องหน้าพลันเกิดการสั่นะเื
บันไดหินสีดำที่เคยทอดเข้าสู่ความมืดเริ่มส่องแสง
ปลายบันไดมีประตูอีกบานค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
เล็กกว่าประตูฝืนลิขิตบานแรกมาก
แต่บนพื้นผิวมีอักขระซับซ้อนกว่าหลายเท่า
จางเหว่ยมองมัน
“นั่นคืออะไร?”
เสียงโบราณตอบ
“เ้าผ่านการสร้างชีพจร”
“จึงมีคุณสมบัติเปิดประตูบานที่สอง”
จางเหว่ยขมวดคิ้ว
“ข้างในมีอะไร?”
“เปิดแล้วจึงรู้”
เขาไม่ได้เดินเข้าไปทันที
ประสบการณ์ก่อนหน้าสอนเขาแล้วว่า ของในสถานที่นี้ไม่มีสิ่งใดได้มาง่าย ๆ
“อันตรายหรือไม่?”
“ใช่”
“ถึงตาย?”
“ได้”
จางเหว่ยถอนหายใจ
อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ซื่อตรง
“หากข้าไม่เปิด?”
“สามารถกลับออกไปได้”
จางเหว่ยชะงัก
“ชีพจรใหม่ยังอยู่?”
“อยู่”
“ไม่มีผลกระทบ?”
“ไม่มี”
“ข้าสามารถฝึกยุทธ์ได้?”
“ได้”
เด็กหนุ่มเงียบลง
คราวนี้แตกต่างจากครั้งแรก
เขาได้รับสิ่งที่้าแล้ว
สามารถกลับออกไป
พบไป๋ซูเหยา
ถามเื่บิดามารดา
จากนั้นค่อยหาวิธีฝึกยุทธ์จากโลกภายนอก
ไม่จำเป็ต้องเสี่ยงอีก
แต่สายตาของเขากลับหยุดอยู่บนประตูบานที่สอง
“แล้วถ้าข้าเปิด?”
เสียงโบราณตอบเพียงว่า
“เ้าจะได้รับสิทธิ์ท้าทายสิ่งที่อยู่ภายใน”
สิทธิ์ท้าทาย
มิใช่ได้รับ
จางเหว่ยจับความหมายได้ทันที
“และถ้าชนะ?”
ความเงียบกินเวลาหนึ่งลมหายใจ
ก่อนอักขระบนประตูบานที่สองสว่างขึ้น
ตัวอักษรสี่ตัวปรากฏขึ้น
จางเหว่ยไม่รู้จักภาษา
แต่ความหมายกลับเข้าสู่จิตโดยตรง
วิชาฝืนลิขิต
หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นแรง
ยังไม่ทันถามต่อ เสียงโบราณก็ดังขึ้น
“เ้ามีเวลาตัดสินใจ”
จางเหว่ยจ้องประตู
แต่ในขณะนั้นเอง โลกมรดกพลันสั่นะเืเบา ๆ
ครืน
จางเหว่ยเงยหน้า
“เกิดอะไรขึ้น?”
ไม่มีคำตอบทันที
ภายในกระท่อม
ไป๋ซูเหยาซึ่งนั่งเฝ้าจางเหว่ยอยู่ข้างกายพลันลืมตาขึ้น
นางหันมองไปทางนอกหน้าต่าง
สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เมื่อครู่นี้
นางััได้ถึงบางอย่าง
แ่เบามาก
ห่างออกไปหลายลี้
มันหายไปแทบจะทันทีที่ปรากฏ
ไป๋ซูเหยาลุกขึ้นช้า ๆ
เดินไปที่หน้าต่าง
ดวงตาจับจ้องความมืดภายนอก
ป่าเงียบสงบ
ไม่มีเสียงสัตว์ผิดปกติ
ไม่มีเงาคน
นางยืนนิ่งอยู่หลายลมหายใจ
ก่อนยกมือแตะหน้าอก
าแเก่ายังคงเจ็บจากการฝืนใช้พลังเมื่อครู่
“หรือข้าจะระแวงเกินไป”
นางพึมพำ
แต่แทนที่จะกลับไปนั่ง นางกลับปิดหน้าต่างทุกบาน
ตรวจประตู
ดับตะเกียงด้านนอก
จากนั้นจึงกลับมานั่งข้างจางเหว่ย
มือข้างหนึ่งวางอยู่บนเข่าของตน
ปลายนิ้วรวบพลังอ่อนจางเอาไว้
นางไม่ได้หลับตาอีก
ภายในโลกมรดก
จางเหว่ยยังคงยืนอยู่หน้าประตูบานที่สอง
เขาไม่รู้ว่าเวลาภายนอกผ่านไปเท่าใด
แต่เขารู้สิ่งหนึ่ง
ไป๋ซูเหยากำลังรอเขา
ร่างของเขาเพิ่งผ่านความเสียหายรุนแรง
และเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลังกลับออกไปจะมีสภาพเช่นไร
การเสี่ยงต่อทันทีอาจไม่ใช่ความกล้า
บางครั้งมันอาจเป็เพียงความประมาท
จางเหว่ยจึงถาม
“หากข้ากลับออกไปตอนนี้ ข้าสามารถกลับเข้ามาท้าทายประตูบานที่สองภายหลังได้หรือไม่?”
เสียงโบราณตอบ
“ได้”
ดวงตาจางเหว่ยสว่างขึ้น
“มีเงื่อนไข?”
“มี”
เขารู้อยู่แล้ว
“เงื่อนไขใด?”
“ชีพจรใหม่ต้องมั่นคงก่อน”
“ระยะเวลาสูงสุด เจ็ดวัน”
“หากภายในเจ็ดวันไม่สามารถทำให้ชีพจรใหม่ยึดเข้ากับกายเนื้อโดยสมบูรณ์”
จางเหว่ยเริ่มรู้สึกไม่ดี
เสียงนั้นกล่าวต่อ
“ชีพจรจะเริ่มสลาย”
“ผลลัพธ์?”
เขาถามทั้งที่เดาคำตอบได้
“ตาย”
มุมปากจางเหว่ยกระตุก
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเ้าต้องพูดคำนี้”
อักขระชุดหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
ชื่อสมุนไพรหลายชนิดตามมาด้วยปริมาณ วิธีจัดการ และลำดับการใช้
จางเหว่ยมองด้วยความงุนงง
“นี่คืออะไร?”
“ตำรับน้ำยาหล่อชีพจร”
“ใช้สำหรับทำให้ชีพจรแรกเกิดมั่นคง”
“เ้าต้องเตรียมภายในเจ็ดวัน”
จางเหว่ยกวาดตามองชื่อสมุนไพร
บางชื่อเขาเคยได้ยิน
บางชื่อไม่รู้จัก
แต่เมื่ออักขระส่องแสง ความรู้เกี่ยวกับรูปลักษณ์ กลิ่น ส่วนที่ใช้ และวิธีจัดการขั้นต้นกลับไหลเข้าสู่ความทรงจำทีละส่วน
จางเหว่ยยกมือกุมขมับ
ข้อมูลไม่ได้มากมายจนรับไม่ไหว
แต่มันละเอียดอย่างที่เขาไม่เคยเรียนรู้มาก่อน
“ข้าต้องดื่มมัน?”
“แช่กาย”
“ผู้ใดปรุงให้ข้า?”
“เ้า”
จางเหว่ยเงียบ
“ข้า?”
“ใช่”
“ข้าไม่เคยปรุงยา”
“ดังนั้นจึงมอบวิธีให้เ้า”
“แต่รู้วิธีกับทำได้จริงเหมือนกันหรือ?”
“ไม่เหมือน”
จางเหว่ยจ้องความมืด
“แล้วถ้าข้าทำเสีย?”
“หาใหม่”
“ถ้าหาสมุนไพรใหม่ไม่ได้?”
“ชีพจรสลาย”
“แล้ว?”
เสียงโบราณเงียบไปเล็กน้อย
จางเหว่ยยกมือขึ้นทันที
“ไม่ต้องพูด ข้ารู้แล้ว”
เขามองตำรับตรงหน้าอีกครั้งอย่างจริงจัง
เจ็ดวัน
นี่ไม่ใช่เวลามากนัก
โดยเฉพาะเมื่อเขาไม่รู้ว่าสมุนไพรทั้งหมดหาได้จากที่ใด
จางเหว่ยจดจำทุกอย่างให้ละเอียดที่สุด
หลังจากแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดตกหล่น เขาจึงหันกลับมองประตูบานที่สองอีกครั้ง
“ข้าจะกลับมา”
ประตูไม่มีปฏิกิริยา
เสียงโบราณกล่าว
“เมื่อชีพจรมั่นคง จงใช้โลหิตแตะห่อมรดก”
“ประตูจะเปิดอีกครั้ง”
จางเหว่ยพยักหน้า
“ส่งข้ากลับ”
ทันใดนั้น โลกทั้งหมดเริ่มเลือนหาย
ก่อนสติจะดับไปชั่วขณะ เขาได้ยินเสียงโบราณเป็ครั้งสุดท้าย
“อย่าพยายามชักนำพลังเข้าสู่ชีพจรก่อนทำให้มั่นคง”
“ชีพจรแรกเกิดแข็งแกร่ง แต่ยังไม่ยึดกับกายสมบูรณ์”
“ฝืนใช้”
“แตก”
จางเหว่ยยังไม่ทันตอบ
โลกก็ดับลง
ภายในกระท่อม
นิ้วมือของเด็กหนุ่มกระตุก
ไป๋ซูเหยาหันกลับมาทันที
“จางเอ๋อร์?”
เปลือกตาจางเหว่ยสั่น
จากนั้นค่อย ๆ เปิดขึ้น
แสงจากตะเกียงภายในห้องทำให้เขาต้องหรี่ตา
ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าครึ่งหนึ่งของสตรีผมขาว
ดวงตาของนางแดง
สีหน้าซีด
มุมปากยังมีคราบเืบางส่วนที่เช็ดออกไม่หมด
จางเหว่ยนิ่งไป
“ท่านน้า”
เสียงแหบแห้งจนแทบไม่เป็คำ
ไป๋ซูเหยาไม่ได้ตอบทันที
นางคว้าข้อมือเขา
ตรวจชีพจร
จากนั้นวางมือบนหน้าอก
เมื่อแน่ใจว่าหัวใจเต้นเป็ปกติ นางจึงถอนหายใจยาว
แต่สีหน้ากลับเย็นลงในวินาทีถัดมา
“จางเหว่ย”
เด็กหนุ่มรู้สึกไม่ดีทันที
เวลานางเรียกชื่อเต็ม มักไม่มีเื่ดี
“ขอรับ”
“เ้าสัญญากับน้าว่าอย่างไร?”
จางเหว่ยอ้าปาก
“ข้าไม่ได้แตะมันหลังจากสัญญา”
ไป๋ซูเหยาชะงัก
“ว่าอย่างไร?”
“จริง ๆ”
เขาพยายามลุกขึ้น แต่เพียงขยับ ร่างกลับอ่อนแรงจนแทบล้ม
ไป๋ซูเหยารีบประคองไว้โดยสัญชาตญาณ
“อย่าขยับ!”
น้ำเสียงยังดุ แต่การกระทำกลับเต็มไปด้วยความระมัดระวัง
จางเหว่ยพิงหัวเตียง
“ตอนเก็บโต๊ะ กระดูกกระต่ายแทงนิ้วข้า”
เขายกนิ้วขึ้น
รอยแผลแทบมองไม่เห็นแล้ว
“ข้าคิดว่าเืของข้าคงติดถุงหนังสัตว์ั้แ่ก่อนท่านเอาไปเก็บ”
ไป๋ซูเหยาหันมองห่อหนังสัตว์ทันที
บัดนี้มันตกอยู่บนพื้น
ตะไคร่ที่เคยปกคลุมหายไปเกือบหมด
พื้นผิวเผยให้เห็นหนังสีดำสนิท
อักขระเก้าตัวที่เคยส่องแสงดับลงแล้ว
นางเงียบไป
“เกิดอะไรขึ้นข้างใน?”
จางเหว่ยมองนาง
เขาไม่คิดปิดบัง
“ข้าพบประตู”
“ประตู?”
“มันเรียกว่าประตูฝืนลิขิต”
ดวงตาไป๋ซูเหยาสั่นเล็กน้อย
“จากนั้น?”
“มันตรวจเืข้า”
“ว่าอย่างไร?”
จางเหว่ยสังเกตได้ทันทีว่าน้ำเสียงของนางเปลี่ยนไป
“ท่านน้ารู้เื่อะไรหรือ?”
“ตอบน้าก่อน”
จางเหว่ยขมวดคิ้ว
แต่ยังตอบ
“มันกล่าวเพียงว่า คุณสมบัติสายเืผ่าน”
นิ้วมือของไป๋ซูเหยาที่จับข้อมือเขาแข็งค้าง
เพียงชั่วครู่
แต่มากพอให้จางเหว่ยรู้สึก
“ท่านน้า?”
นางปล่อยมือ
“แล้วเกิดอะไรขึ้นอีก?”
จางเหว่ยมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนเล่าต่อ
“มันทำลายชีพจรเดิมของข้า”
สีหน้าของไป๋ซูเหยาเปลี่ยนทันที
“อะไรนะ!”
“แล้วสร้างใหม่”
นางยกมือแตะกลางอกเขา
คราวนี้ส่งพลังเข้าไปเพียงเล็กน้อย
แต่ทันทีที่ััสิ่งที่อยู่ภายใน ดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง
นางตรวจอีกครั้ง
ช้ากว่าเดิม
ละเอียดกว่าเดิม
ชีพจรเดิมที่บอบช้ำหายไปจริง ๆ
สิ่งที่อยู่แทนมิใช่การซ่อมแซม
เป็ระบบชีพจรที่นางไม่เคยพบมาก่อน
ยิ่งพยายามตรวจลึก นางยิ่งพบว่ามันกว้างและซับซ้อนอย่างผิดปกติ
ทั้งที่ยังไม่มีพลังปราณแม้แต่น้อย แต่ชีพจรกลับให้ความรู้สึกมั่นคงจนยากเชื่อว่าเพิ่งถือกำเนิด
ไป๋ซูเหยาถอนมือกลับ
“เจ็บหรือไม่?”
จางเหว่ยยิ้มแห้ง
“หากข้าบอกว่าไม่เจ็บ ท่านจะเชื่อหรือ?”
“น้าถามตอนนี้”
จางเหว่ยลองััร่างกาย
“อ่อนแรง”
“แต่ไม่เจ็บเหมือนก่อน”
เขาหลับตา
ลองััเส้นทางภายในโดยไม่ชักนำพลังใด ๆ
ชีพจรทั้งเก้ายังคงอยู่
“ท่านน้า”
เขาลืมตาขึ้น
น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น
“มันบอกว่าข้าฝึกยุทธ์ได้แล้ว”
ไป๋ซูเหยานิ่ง
จางเหว่ยมองนาง
“ท่านได้ยินหรือไม่?”
“ข้าฝึกได้แล้ว”
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเด็กหนุ่ม
เป็รอยยิ้มที่ไป๋ซูเหยาไม่เคยเห็นมาก่อน
ไม่มีความขี้เล่น
ไม่มีการแกล้งทำเป็ไม่สนใจ
เป็ความดีใจที่ออกมาจากส่วนลึกจริง ๆ
ดวงตาของสตรีผมขาวแดงขึ้น
นางเบือนหน้าไปทางอื่น
“ท่านน้า?”
“น้าได้ยินแล้ว”
เสียงของนางเบามาก
จางเหว่ยหัวเราะ
“ข้าฝึกยุทธ์ได้แล้วจริง ๆ”
“อย่าเพิ่งดีใจจนลืมตัว”
นางหันกลับมา
“ชีพจรของเ้ายังผิดปกติอย่างมาก น้าไม่รู้ว่าสิ่งนี้มีผลข้างเคียงอะไร”
จางเหว่ยพยักหน้า
“มันก็เตือนข้าเช่นกัน”
“เื่ใด?”
“ต้องทำให้ชีพจรมั่นคงภายในเจ็ดวัน”
ไป๋ซูเหยาสีหน้าจริงจังขึ้นทันที
“อย่างไร?”
จางเหว่ยหลับตา
ข้อมูลที่ได้รับยังชัดเจน
เขาเริ่มบอกชื่อสมุนไพรทีละชนิด
“หญ้าโลหิตแดงอายุไม่น้อยกว่าสามปี รากเถาวัลย์กระดูกขาว แก่นดอกจันทร์คราม ใบสนปราณเขียว”
ไป๋ซูเหยาฟังเงียบ ๆ
เมื่อถึงชื่อที่สี่ คิ้วของนางเริ่มขมวด
จางเหว่ยกล่าวต่อ
“และผลเพลิงหยกหนึ่งผล”
ไป๋ซูเหยาขัดทันที
“ผลเพลิงหยก?”
“ท่านรู้จัก?”
“รู้”
“หาได้ที่ใด?”
นางไม่ได้ตอบทันที
“ยังมีอะไรอีก?”
จางเหว่ยบอกส่วนผสมทั้งหมดจนจบ
รวมเก้าชนิด
บางอย่างเป็สมุนไพรธรรมดา
บางอย่างหายาก
และมีสามชนิดที่ไป๋ซูเหยาไม่เคยเก็บไว้ในกระท่อม
นางลุกขึ้น
เดินไปเปิดตู้ยา
ตรวจสิ่งของภายในทีละชั้น
จางเหว่ยมองตาม
“เรามีเท่าใด?”
“หก”
“ขาดสาม?”
“อืม”
“อะไรบ้าง?”
ไป๋ซูเหยาหยิบถุงสมุนไพรหลายใบออกมาวาง
“รากเถาวัลย์กระดูกขาว”
“เกสรหญ้าหยินรุ่งอรุณ”
นางหยุดเล็กน้อย
“และผลเพลิงหยก”
จางเหว่ยถามทันที
“ซื้อในหมู่บ้านได้หรือไม่?”
“สองอย่างแรกอาจหาได้จากร้านยาในเมือง”
“ส่วนผลเพลิงหยก?”
ไป๋ซูเหยาเงียบ
จางเหว่ยมองสีหน้านาง
“อยู่ในเทือกเขามรณะ?”
นางหันมามองเขาทันที
เด็กหนุ่มยิ้มแห้ง
“ดูจากสีหน้าท่าน ข้าเดาไม่ยาก”
“อย่าแม้แต่จะคิด”
“แต่ข้ามีเวลาเจ็ดวัน”
“น้าจะหาวิธี”
“อย่างไร?”
“เื่นั้นเป็เื่ของน้า”
จางเหว่ยกำลังจะพูดต่อ แต่สายตากลับเห็นคราบเืตรงมุมปากนางอีกครั้ง
เขาเงียบ
ก่อนถาม
“ท่านใช้พลังช่วยข้าเมื่อครู่?”
ไป๋ซูเหยาไม่ตอบ
“าแของท่านกำเริบ?”
“เพียงเล็กน้อย”
“ท่านน้า”
“ไม่เป็ไร”
จางเหว่ยมองนางนิ่ง
“ท่านบอกว่าข้าโตแล้ว”
“น้าเคยพูดเมื่อใด?”
“ข้าคิดเอาเอง”
“เช่นนั้นก็คิดผิด”
จางเหว่ยเกือบหัวเราะ แต่สุดท้ายไม่ได้หัวเราะ
เขามองมือของตน
“ข้าไม่อยากให้ท่านเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อข้าอีก”
“เ้าก็เลยคิดจะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงแทน?”
คำถามนั้นทำให้เขาพูดไม่ออก
ไป๋ซูเหยานั่งลง
“ก่อนคิดเื่สมุนไพร”
“เ้าต้องพัก”
“แล้วเื่ที่ท่านจะบอกข้าก่อนหน้านี้?”
ห้องเงียบลงทันที
จางเหว่ยมองนาง
“เื่บิดามารดาของข้า”
ไป๋ซูเหยาไม่ได้ตอบ
“ท่านบอกว่าถึงเวลาจะเล่า”
นางหลุบตา
หลายลมหายใจผ่านไป
ก่อนกล่าว
“คืนนี้เกิดเื่มากเกินไป”
“แต่นั่นไม่ทำให้คำถามหายไป”
น้ำเสียงจางเหว่ยไม่ได้เร่งรัด
แต่จริงจัง
“ท่านน้า”
“เืของข้าเกี่ยวข้องกับพวกเขาหรือไม่?”
ดวงตาของไป๋ซูเหยาสั่นเล็กน้อย
เด็กหนุ่มเห็น
“ท่านรู้จริง ๆ”
“น้ารู้บางส่วน”
“บางส่วนคือเท่าใด?”
นางเงียบ
จากนั้นยกมือขึ้น
ปลดผ้าปิดใบหน้าที่สวมมาตลอดออกช้า ๆ
จางเหว่ยชะงัก
นี่เป็หนึ่งในไม่กี่ครั้งที่นางถอดมันต่อหน้าเขา
ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าขาวงดงามเกินกว่าสตรีที่ใช้ชีวิตหลบเร้นกลางป่ามานานควรมี
แต่สิ่งที่ทำให้จางเหว่ยหยุดมองไม่ใช่ความงาม
เป็รอยแผลบางสายหนึ่งบริเวณแก้มซ้าย
รอยนั้นยาวจากใต้ดวงตาลงไปถึงขากรรไกร
สีจางมากแล้ว
แต่ยังมองเห็น
“รอยแผลนี้”
ไป๋ซูเหยากล่าว
“ได้มาในคืนที่น้าพาเ้าหนี”
จางเหว่ยหยุดหายใจชั่วขณะ
“หนี?”
นางมองเขา
“ใช่”
“สิบห้าปีก่อน”
“ตอนนั้นเ้ายังเป็ทารก”
มือของจางเหว่ยกำผ้าห่มโดยไม่รู้ตัว
“หนีจากผู้ใด?”
ไป๋ซูเหยานิ่ง
นางกำลังจะตอบ
ทันใดนั้น
เสียงบางอย่างดังขึ้นจากภายนอก
กรอบ
เหมือนกิ่งไม้แห้งถูกเหยียบหัก
ทั้งสองเงียบพร้อมกัน
ไป๋ซูเหยาเปลี่ยนไปในพริบตา
ความอ่อนโยนบนใบหน้าหายหมด
นางคว้าผ้าขาวขึ้นปิดใบหน้าอีกครั้ง
นิ้วเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปาก
จางเหว่ยพยักหน้า
ไม่มีใครพูด
ป่าด้านนอกกลับคืนสู่ความเงียบ
หนึ่งลมหายใจ
ห้าลมหายใจ
สิบลมหายใจ
ไม่มีเสียงอีก
จางเหว่ยกำลังจะถาม
ไป๋ซูเหยากลับยกมือห้าม
ดวงตาของนางจับจ้องประตู
หลังจากนั้น
เสียงหนึ่งดังขึ้นอีกครั้ง
เบามาก
ไกลออกไป
กรอบ
คราวนี้มิใช่ตำแหน่งเดิม
ไป๋ซูเหยาหรี่ตา
นางลุกขึ้นโดยไม่มีเสียง
เดินไปดับตะเกียง
ห้องทั้งห้องเข้าสู่ความมืด
จางเหว่ยนั่งนิ่งอยู่บนเตียง
หัวใจเต้นแรง
เขาอาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้มาสิบห้าปี
เสียงสัตว์เดิน
เสียงลม
เสียงกิ่งไม้หัก
เขาคุ้นเคย
แต่ปฏิกิริยาของไป๋ซูเหยาบอกเขาชัดเจนว่า
สิ่งที่อยู่ข้างนอก
อาจไม่ใช่สัตว์
สตรีผมขาวยืนข้างหน้าต่าง
มือข้างหนึ่งค่อย ๆ เปิดช่องเล็ก ๆ
สายตากวาดผ่านป่ามืด
ไม่มีอะไร
ทว่าเมื่อมองไปยังพื้นดินบริเวณต้นไม้ห่างจากกระท่อมหลายสิบก้าว
ดวงตาของนางพลันหยุด
ใต้แสงจันทร์อ่อนจาง
บนพื้นมีใบไม้แห้งกองหนึ่ง
ตรงกลางใบไม้
มีรอยเท้า
รอยหนึ่ง
สดใหม่
ไป๋ซูเหยาจ้องมัน
ก่อนดวงตาจะค่อย ๆ เย็นลง
จางเหว่ยซึ่งมองจากด้านหลังถามเสียงเบา
“ท่านน้า”
นางไม่หันกลับ
“อยู่บนเตียง”
“ไม่ว่าจะได้ยินอะไร”
“อย่าออกมา”
จางเหว่ยขมวดคิ้ว
“แต่”
“จางเอ๋อร์”
น้ำเสียงครั้งนี้ทำให้เขาหยุด
ไป๋ซูเหยาปิดหน้าต่าง
เดินกลับมาหาเขา
นางวางมือบนศีรษะเด็กหนุ่มเบา ๆ
“เชื่อน้า”
จางเหว่ยมองดวงตานาง
สุดท้ายพยักหน้า
“ขอรับ”
ไป๋ซูเหยาหันหลัง
เดินไปยังประตู
มือกำลังจะัักลอน
แต่ก่อนเปิดออก
เสียงนกกลางคืนชนิดหนึ่งพลันดังขึ้นจากป่าด้านตะวันตก
กรี๊ด
หนึ่งครั้ง
แล้วเงียบ
ไป๋ซูเหยาหยุดมือ
ดวงตาหรี่ลง
นกชนิดนั้นไม่ออกหากินในฤดูนี้
นางค่อย ๆ ถอยออกจากประตู
แทนที่จะออกไปด้านนอก นางกลับเดินไปยังมุมห้อง เปิดแผ่นไม้บนพื้นซึ่งจางเหว่ยไม่เคยเห็นนางเปิดมาก่อน
ด้านล่างมีช่องเก็บของขนาดเล็ก
นางหยิบห่อผ้าสีน้ำตาลออกมา
จางเหว่ยมองอย่างสงสัย
“นั่นคืออะไร?”
“ยังไม่ใช่เวลาถาม”
นางวางห่อผ้าไว้ข้างตัวเขา
จากนั้นหยิบห่อหนังสัตว์สีดำขึ้นมาใส่ตาม
“เก็บไว้กับตัว”
จางเหว่ยรู้สึกไม่สบายใจ
“ท่านน้า เกิดอะไรขึ้น?”
“น้าเองก็ยังไม่แน่ใจ”
คำตอบนั้นทำให้เขายิ่งเคร่งเครียด
ไป๋ซูเหยาเดินกลับไปยังหน้าต่าง
ป่าด้านนอกยังคงเงียบ
เงียบเกินไป
ก่อนหน้านี้ยังมีเสียงแมลง
ตอนนี้ไม่มีแล้ว
สตรีผมขาวหลับตา
ััสิ่งรอบตัวอย่างระมัดระวัง
จากนั้น
ไกลออกไปทางทิศเหนือ
มีบางสิ่งวาบผ่านการรับรู้ของนาง
เพียงชั่วขณะ
แล้วหายไป
ไป๋ซูเหยาลืมตา
นางไม่ได้กล่าวสิ่งใด
แต่ฝ่ามือข้างขวากลับกำแน่น
ภายนอกกระท่อม
ใต้เงาของต้นไม้ใหญ่ห่างออกไปไกล
เงาร่างหนึ่งยืนอยู่โดยไม่เคลื่อนไหว
บุคคลนั้นมองผ่านแนวป่ามายังแสงซึ่งเพิ่งดับไป
มือข้างหนึ่งถือแผ่นโลหะขนาดเท่าฝ่ามือ
บนแผ่นโลหะมีเข็มเล็กกำลังสั่น
เข็มหมุนไปมาอยู่หลายครั้ง
ก่อนหยุด
ชี้ตรงไปยังทิศทางของกระท่อม
ชายผู้นั้นก้มมองมัน
ไม่พูด
หลังจากยืนอยู่ครู่หนึ่ง
เขาค่อย ๆ เก็บแผ่นโลหะกลับเข้าอกเสื้อ
จากนั้นถอยหายเข้าไปในความมืดอย่างไร้เสียง
ภายในกระท่อม
ไป๋ซูเหยายังคงยืนเฝ้าอยู่ข้างหน้าต่าง
ส่วนจางเหว่ยนั่งอยู่บนเตียง
มือหนึ่งวางอยู่บนห่อผ้าสีน้ำตาลที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
อีกมือััห่อหนังสัตว์สีดำ
ความเย็นจากหนังแทรกเข้าสู่ปลายนิ้ว
แต่คราวนี้มันไม่ดึงสติของเขาเข้าไป
จางเหว่ยมองแผ่นหลังของสตรีผมขาว
คำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบวนอยู่ในหัว
สิบห้าปีก่อนเกิดอะไรขึ้น?
พวกเขาหนีจากผู้ใด?
เหตุใดนางจึงมีาแนั้น?
เหตุใดสายเืของเขาจึงเปิดประตูฝืนลิขิตได้?
และห่อผ้าสีน้ำตาลตรงหน้าคืออะไร?
เขาอยากถาม
แต่เมื่อเห็นท่าทางระวังตัวของไป๋ซูเหยา จางเหว่ยจึงเก็บทุกคำถามไว้
คืนนี้ยังไม่จบ
และภายในความมืดนอกกระท่อม
เสียงกิ่งไม้หักเบา ๆ
ดังขึ้นอีกครั้ง
กรอบ
คราวนี้
ใกล้กว่าเดิม
96
![[END] BAD MASTER เจ้านายเย็นชา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608990543_13805699.webp)
