บทที่2. หลบหนี
แผนชั่วและความริษยาของคนช่างน่ากลัวและน่ารังเกียจเกินกว่าใครคาดคิดการที่ผู้นำตระกูลไป๋ถูกวางยาจนแก่นพลังปราณเสียหายทำให้ไม่อาจรั้งตำแหน่งปรมาจารย์าุโแห่งสำนักผู้ฝึกปราณได้นั้นก็เพื่อกำจัดเสี้ยนหนามที่ขวางทางนั้นเองและไม่เพียงท่านผู้เฒ่าไป๋เท่านั้นแต่ยังรวมไปถึงลูกหลานทั้งตระกูลเพราะหลังจากนั้นเพียงสามเดือนจวนตระกูลไป๋ก็ถูกใครบางคนส่งนักฆ่าที่มีพลังปราณมากด้วยฝีมือเข้ามาสังหาร
“หนีเร็วหนีเร็วเข้า” เสียงะโของเหล่าบ่าวรับใช้ในจวนที่วิ่งหนีตายเพราะไม่อาจต่อสู้กับพวกนักฆ่าที่มีฝีมือฉกาจได้เพราะเหล่าบ่าวรับใช้มีพลังปราณเพียงขั้นพื้นฐานเท่านั้น
“อึก!ใครส่งพวกเ้ามา”
“ฮ่าฮ่า ฮ่า ท่านไม่ต้องรู้หรอกนายท่านใหญ่แห่งตระกูลไป๋รู้ไปท่านก็ไม่อาจต่อกรกับนายของข้าได้อยู่ดี รู้เพียงว่าตระกูลไป๋ต้องหายไปจากแผ่นดินแคว้นซ่งก็พอแล้ว”จากนั้นนักฆ่าก็ลงมือส่งพลังปราณไปที่ดาบเพื่อสังหารทันที
ฟึบ!ชั๊วะ! อึก!
“พี่ใหญ่/พี่ใหญ่” นายท่านรองไป๋ซ่างเหวินและนายท่านสามไป๋ซ่างิเร่งเข้ามาแต่ก็ไม่อาจช่วยสกัดกั้นคมดาบนั้นให้พี่ชายคนโตได้ทันแผลที่ถูกฟันลึกมากแม้ไม่อาจทำให้ตายได้ทันทีแต่ก็าเ็สาหัสมากทีเดียว
เสียงะโโหวกแหวกของบ่าวรับใช้ดังไปทั่วจวนในยามค่ำคืนเปลวไฟร้อนแรงที่ถูกจุดเผาไหม้เรือนไปทั่วทั้งจวน
“ท่านพ่อท่านรีบหนีไปก่อนเถิดไปขอรับ”
“เ้าสี่เ้านั่นแหละพาลูกเมียเ้าหนีไปพ่อเป็ผู้นำตระกูลไม่อาจทิ้งทุกคนไปได้ เร็วเข้า”ท่านผู้เฒ่าไป๋ที่ตอนนี้แก่นพลังปราณเสียหายและาเ็จากพิษที่ได้รับมาจึงยังไม่อาจฟื้นฟูพลังปราณกลับมาได้แต่ก็ยังฝืนต่อสู้กับพวกนักฆ่าที่บุกเข้ามาจนกระอักเืท่วมกาย
“ไม่ขอรับท่านพ่อข้าจะออกไปช่วยพี่ใหญ่พี่รอง พี่สามเองส่วนท่านพ่อาเ็ที่แก่นปราณท่านรีบหนีไปก่อนเถิดที่ตรงนี้อยู่ใกล้เส้นทางลับออกนอกจวนมากที่สุดข้าฝากจิ่วจิวด้วยนะขอรับหากมีท่านอยู่ตระกูลไป๋ของเราย่อมยังมีความหวังหากข้ายังมีวาสนาที่จะมีชีวิตรอดต่อไปได้ข้าจะกลับ
มากตัญญูต่อท่านพ่อให้มาก” กล่าวจบก็ก้มลงจูบที่หน้าผากของบุตรสาวตัวน้อยอย่างอาวรณ์ก่อนส่งร่างเล็กให้บิดาตนเองอุ้มแล้ววิ่งออกไปทันที
“เ้าสี่ๆ” เสียงผู้เฒ่าไป๋ะโตามหลังบุตรชายคนที่เล็กไปด้วยความเสียใจและเ็ป
“นายท่านผู้เฒ่าเชื่อนายท่านสี่เถิดขอรับ”พ่อบ้านคนสนิทของท่านผู้เฒ่าไป๋เอ่ยขึ้นมาทั้งยังชักกระบี่คุ้มกันแล้วมองรอบกายอย่างระแวดระวัง
“พวกเ้า”ท่านผู้เฒ่าไป๋คิดจะตามบุตรชายออกไปแต่เมื่อได้ยินเสียงร้องสะอื้นเบาๆ จากหลานสาวในอ้อมแขนจึงได้สติกลับคืนมาแล้วตัดสินใจว่าทายาทตระกูลไป๋ต้องเหลือรอดไปให้ได้
ทางด้านไป๋ซ่างจวินหรือนายท่านสี่วิ่งกลับเข้าลานหน้าจวน
“ท่านพี่แล้วจิ่วจิวเล่าเ้าคะ”หงฟางเอ่ยถามสามีอย่างกังวลใจเพราะก่อนที่นักฆ่าจะบุกมาสามีอุ้มบุตรสาวคนเล็กไปเล่นที่เรือนท่านพ่อสามี
“พี่ฝากจิ่วจิวไว้ที่ท่านพ่อเ้าไม่ต้องห่วงลูกจะต้องปลอดภัย ส่วนเ้าพาอาหลงกับอาหลางหนีไปก่อนพี่จะรั้งคนพวกนั้นไม่ให้ตามพวกเ้าไปได้” ก่อนนี้เขาอยากจะพาบุตรชายฝาแฝดให้หนีไปพร้อมกันกับบิดาแต่เพราะตอนพวกมันบุกเข้ามาชุลมุนมากทั้งอยู่กันคนละที่อีกด้วยจึงไม่อาจทำดั่งที่้าได้
“ไม่เ้าค่ะข้าจะอยู่ร่วมเป็ร่วมตายกับท่านพี่ไม่ยอมหนีจาก”
“ข้าก็จะอยู่กับท่านพ่อขอรับ”
“ข้าก็จะอยู่ด้วยเช่นกันขอรับท่านพ่อ”
เสียงบุตรชายฝาแฝดทั้งสองที่ตอนนี้เพียงอายุ4หนาวแต่มีความคิดเป็ผู้ใหญ่เกินตัวเอ่ยขึ้นแต่ถึงอย่างนั้นไป๋ซ่างจวินก็เป็ห่วงอยู่ดีภรรยาของเขามีพลังปราณธาตุสายลมขั้นสูงก็จริง แต่ลูกๆทั้งสองพลังปราณธาตุยังไม่ปรากฏจึงไม่อาจให้มาเสี่ยงภัยครั้งนี้ได้
“พวกเ้าอย่าดื้อดึงไปสถานการณ์ตอนนี้อันตรายมากดังนั้น..”
“ย๊า!!ตายให้หมดเสียเถิด”
ยังไม่ทันได้พูดสิ่งใดต่อจนจบนักฆ่าชุดดำก็บุกมาถึงจวนชั้นในเข้าต่อสู้มุ่งหมายสังหารทุกคนในตระกูลไป๋ให้สิ้นตามคำสั่งที่ได้รับมาที่
จวนข้างเคียงชาวบ้านที่อยู่ไม่ไกลนัก หรือแม้แต่ทหารของทางการยังไม่อาจเข้าช่วยเหลือได้ค่ำคืนนองเืน่าสลดหดหู่ใจนั้นไม่มีใครรู้ว่าเหลือคนตระกูลไป๋รอดชีวิตหรือไม่ต่างเล่าลือกันไปว่าอาจมีคนหนีรอดมาได้บ้างก็ว่าตายหมดยกตระกูลไม่เหลือแม้แต่คนเดียว จวนทั้งหลังเรือนทุกเรือนร่างทุกร่างที่ถูกสังหารถูกเผาไหม้จนเป็ตอตะโกไม่อาจพิสูจน์ได้ว่าร่างแต่ละร่างนั้นเป็ของใครข่าวถูกปิดเงียบไม่เหลือร่องรอยอันใดให้สืบค้นต่ออีกเื่นี้สร้างความตื่นตระหนกแก่ชาวเมืองเป็อย่างมากทั้งยังสร้างความโกรธกริ้วให้ผู้ครองแคว้นอย่างองค์ฮ่องเต้ซ่งเสิ้นหนานที่จู่ๆก็ต้องสูญเสียปรมาจารย์าุโผู้เป็บุคคลสำคัญของแคว้นไป...
ผ่านไปวันแล้ววันเล่านานนับเดือนการเดินทางของผู้เฒ่าไป๋และหลานสาวตัวน้อยวัย1หนาวเศษพร้อมกับท่านพ่อบ้านของจวนตระกูลไป๋ผู้เป็คนสนิททั้งสามเดินทางรอนแรมจนกระทั่งมาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งกลางหุบเขาเร้นลับ
“เป็ที่นี่ขอรับนายท่านผู้เฒ่า”
“อื้มที่นี่สงบ พลังปราณหนาแน่น”
“ขอรับที่นี่คือหุบเขาเร้นลับเป็บ้านเดิมของมารดาของบ่าวเอง ซึ่งก็เร้นลับสมชื่อขอรับคนภายนอกไม่อาจหาทางเข้ามาที่แห่งนี้ได้ง่ายๆรับรองว่าที่แห่งนี้จะปลอดภัยต่อนายท่านและคุณหนูสิบสี่ขอรับ” ท่านพ่อบ้านหวังฉีกล่าวรับรองขึ้นมาทันที
“อืมเช่นนั้นเราคงต้องตั้งหลักที่นี่กันก่อน”
“ขอรับนายท่าน”
จากนั้นสองบุรุษผู้สูงวัยและเด็กน้อยที่เพิ่งพ้นวัยทารกมาได้ไม่นานก็เดินทางเข้าสู่หมู่บ้านในหุบเขาเร้นลับทันที...
1K
![ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577158_75890405.webp)
